[ ΠΡΟΕΚΤΑΣΕΙΣ ] Με πυξίδα την… καπατσοσύνη

«Γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελάει, πρόεδρε…;», θα μπορούσε να ρωτήσει π.χ. ο Μάκης Βορίδης τον Γιώργο Καρατζαφέρη μετά τη συνάντηση των τριών αρχηγών με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ- με τον τόνο στο όμικρον- κατάφερε αυτό που κανείς ώς τώρα δεν είχε καταφέρει: να βάλει πολιτικές προσεγγίσεις που θεωρούνταν περιθωριακές- ίσως και επικίνδυνες- στο σαλόνι του πολιτικού συστήματος. Δημιούργησε ένα- βιώσιμο καθώς φαίνεται- κόμμα στα δεξιά της Ν.Δ., περισσότερο με προσωπική καπατσοσύνη, παρά με ιδεολογικό προσηλυτισμό. Αλλωστε διακηρύσσει ακροδεξιές απόψεις με την ιδία ευκολία που ενσωματώνει ακροαριστερές θεωρίες.

Ο Καρατζαφέρης παίζει κάθε παιχνίδι με τους κανόνες του.

Μπορεί να εμφανιστεί σε μια μεσημεριανή χαζοεκπομπή με την ίδια όρεξη που μιλάει στο Κοινοβούλιο. Και στις δύο περιπτώσεις έχει την ίδια αυτοπεποίθηση.

Μερικές φορές ατενίζει τους αντιπάλους του σαν να σκέφτεται ότι μπορεί να τους κάνει μια μπουκιά.

Είναι ο κακός λύκος απέναντι σε ερίφια της πολιτικής και αμνούς της δημοσιογραφίας; Οχι ακριβώς. Είναι κάποιος που κατάλαβε πως- δενλειτουργεί το σύστημα και αξιοποίησε τις αδυναμίες του. Η Ν.Δ. τον φοβάται, γιατί της παίρνει κόσμο. Το ΠΑΣΟΚ τον υπολογίζει, γιατί δεν θα τον ήθελε ορκισμένο αντίπαλο. Η Αριστερά τον χρησιμοποιεί για να αναβιώνει τους δαίμονές της.

Στα παράθυρα των βραδινών δελτίων και στα «πρωινάδικα» ο πρόεδρος Καρατζαφέρης έχει ξεχωριστή θέση. Παρά το βάρος του ξεγλιστράει σαν χέλι, καταφεύγει σε ευφυολογήματα και ατάκες, εμφανίζεται σαν άνθρωπος της διπλανής πόρτας και χρησιμοποιεί τα πιο αθώα επιχειρήματα και την κοινή λογική για να περάσει τις πιο πονηρές σκέψεις και τις πιο παράλογες ιδέες. Είναι ο πολιτικός αρχηγός με τις περισσότερες εμφανίσεις στην τηλεόραση.

Ισως και στη Βουλή. Κάνεις δεν του υποβάλλει ενοχλητικές ερωτήσεις, δεν τον κρίνει αρνητικά, δεν σχολιάζει επικριτικά τις θέσεις του σε ευαίσθητα θέματα. Κανείς, πλην των Λακεδαιμονίων του Περισσού και της Κουμουνδούρου.

Με τους άλλους χορεύει ταγκό- κατά περίσταση. Το κόμμα που εκπροσωπεί δεν είναι ο αποσυνάγωγος του συστήματος. Και ο ίδιος είναι πολιτικός με περισσότερες φιλοδοξίες από όσες μπορεί να υποθέσει κανείς. Και με περισσότερες συμπάθειες από όσες μπορεί να δει κανείς. Τόσο που ο ιρλανδός ποιητής Ουίλιαμ Γέιτς θα έλεγε: «Μπορώ να βρω πολλές δικαιολογίες γι΄ αυτόν, αλλά καμία για όσους τον συμπαθούν».