ΑΡΓΟΣΥΡΤΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Σε άλλες εποχές αυτή η είδηση θα άφηνε τους πάντες άναυδους: το 90% των θέσεων ευθύνης στη διοίκηση- που κατά παράδοση πληρούνται με κυβερνητική πρωτοβουλίαπαραμένουν κενές.

Με αλλά λόγια, επτά μήνες μετά τις εκλογές δεν έχουν τοποθετηθεί μέλη σε αμέτρητα διοικητικά συμβούλια ασφαλιστικών ταμείων και οργανισμών του δημόσιου τομέα, επιτελικά διοικητικά στελέχη και λοιποί αξιωματούχοι.

Είναι μία αποκάλυψη που εκπλήσσει. Με ευχάριστο, αλλά και με δυσάρεστο τρόπο.

Το ευχάριστο είναι ότι με τη σημερινή κυβέρνηση τελειώνει η παλαιά συνήθεια των κομμάτων εξουσίας να εκλαμβάνουν τα δημόσια αξιώματα ως λάφυρα της εκλογικής νίκης τους και να επιτρέπουν σε στελέχη τους να τα καταλαμβάνουν την επομένη των εκλογών εξ εφόδου.

Είδαμε από τις πρώτες ημέρες της διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ να τίθενται σε κίνηση πρωτόγνωρες διαδικασίες που επιδίωξαν την αξιοκρατία, με την προκήρυξη ακόμη και κυβερνητικών θέσεων, όπως είναι οι γενικοί γραμματείς στα υπουργεία.

Παρά τα λάθη και τις καθυστερήσεις αυτή η μέθοδος χαιρετίστηκε ως απαρχή μιας νέας εποχής, στην οποία δεν θα ισχύει ο θανάσιμος εναγκαλισμός του κράτους από το κόμμα.

Υ πάρχει όμως και η δυσάρεστη πλευρά. Αυτή που αφορά τη λειτουργία οργανισμών, υπηρεσιών και λοιπών φορέων του Δημοσίου.

Χωρίς επιτελική στελέχωση η διοίκηση παραλύει.

Τ α νοσοκομεία υπολειτουργούν χωρίς διοικητικά συμβούλια με πλήρη σύνθεση και ευχέρεια λήψης αποφάσεων.

Τα ασφαλιστικά ταμεία μένουν μακριά από τον διάλογο και τις αλλαγές που συντελούνται.

Στρατηγικές μονάδες της διοίκησης περιμένουν οδηγίες που δεν έρχονται, ελλείψει προϊσταμένων.

Ως παράπλευρη απώλεια αυτής της καθυστέρησης σημειώνεται η αδράνειατουλάχιστον- των προσώπων που είχαν τοποθετηθεί σ΄ αυτές τις θέσεις από την προηγούμενη κυβέρνηση.

Αν δεν υπονομεύουν πάντως δεν διακρίνονται για τον ενθουσιασμό τους, καθώς οι περισσότεροι αναμένουν την αντικατάστασή τους.

Συμπέρασμα. Η πολιτική και παιδαγωγική αξία της λεγόμενης «ανοικτής διακυβέρνησης» κινδυνεύει να ακυρωθεί από την αργόσυρτη εφαρμογή της.