Φαινόμενα

Παράσταση «οργής»
Της Πόπης Διαµαντάκου , diaman@dolnet.gr

Παραζαλισµένοι οι πολιτικοί αγωνίζονται στα τηλεπάνελ να εξηγήσουν, να υποστηρίξουν, εν τέλει να αντέξουν
Πιο ζαλισµένοι οι πολίτες παρακολουθούν µια καθηµερινή, αγωνιώδη µάχη να εξηγηθούν τα ανεξήγητα. Στην «Ανατροπή» του Γιάννη Πρετεντέρη στο Μega ο Ανδρέας Λοβέρδος προσπαθεί να δώσει ελπίδα. «Οσα παίρνουµε τώρα, αν όλα πάνε καλά, θα τα επιστρέψουµε σε εκείνους που τα πήραµε». Ποιος να τον πιστέψει; Δίπλα του ο κ. Γιακουµάτος σπεύδει σε µια στιγµή να εξηγήσει όλο φούρια τον λόγο για τον οποίο άδειασαν τα ταµεία του ΙΚΑ:

ο ΟΤΕ δεν πλήρωνε, η Ολυµπιακή δεν πλήρωνε… Χειρότερο από το γεγονός ότι δεν πλήρωναν αυτοί που έπρεπε να πληρώσουν είναι η νοοτροπία, σύµφωνα µε την οποία το κράτος είναι κάτι ξεχωριστό από τους ίδιους τους κρατικούς οργανισµούς και ότι όχι µόνο δεν αλληλοσυµπληρώνονται αποτελώντας ένα σύνολο διαχείρισης των οικονοµικών και λοιπών υποθέσεων, αλλά είναι και αντίπαλοι. Το συζητάµε, το γνωρίζουµε, αλλά κάθε φορά που ένας πολιτικός από εκείνους που βρέθηκαν σε κυβερνητικές θέσεις µε µεγάλη άνεση καταγγέλλει νοοτροπίες, µε τις οποίες πάντως δεν συγκρούστηκε, χάνεται η ελπίδα.

Αίφνης, όλοι «τα ‘λεγαν», όλοι ήξεραν, αλλά ουδείς όρθωσε ανάστηµα για να διορθωθεί οτιδήποτε. Μοιάζει πλέον αστεία µια όψιµη «ειλικρίνεια» διαφόρων πολιτικών από τους πιο γνωστούς στα πάνελα, από εκείνους που έχουν υπηρετήσει µε πάθος τον µιντιακό θόρυβο, που επί σειρά ετών αντικαθιστούσε τη δηµοκρατική λειτουργία τους τόπου. Ορισµένοι µάλιστα έδιναν και παραστάσεις οργής, τάχα στο όνοµα των αδικηµένων πολιτών, µπερδεύοντας την εικόνα ποιοι είναι οι κυβερνώµενοι και ποιοι οι κυβερνήτες. Πολύ το διασκεδάσαµε.

Μέχρι που διαπιστώσαµε, καθώς προσγειωνόµαστε ανωµάλως, ότι αυτό το πολιτικό πατρονάρισµα του δηµόσιου αισθήµατος – που βρήκε ιδανικό πεδίο να αναπτυχθεί στα διψασµένα για τηλεθέαση τηλεσαλονάκια, την οποία υποτίθεται εξασφάλιζε η πανελικώς µαχόµενη πολιτική – είναι ακόµη χειρότερο και από τη νοοτροπία, που θεωρεί το κράτος κάτι σαν (ουρανοκατέβατη) «τροφό», από την οποία ό,τι προλάβει ο καθείς αποµυζά. Το απολαύσαµε για ακόµη µία φορά. Πάνελ κυριών Ενα πάνελ κυριών δηµοσιογράφων – η Μαριάννα Πυργιώτη και η Χριστίνα Κοραή από τις µάχιµες και η Ελλη Στάη από τα παλιά – έθεσαν ερωτήσεις στην κ. Ντόρα Μπακογιάννη στο «Πρόσωπο µε πρόσωπο» του Νίκου Χατζηνικολάου (Αlter). Υποδειγµατική η εκποµπή ως προς την επιµονή στα µηνύµατα και τους συµβολισµούς της εικόνας, όπως και στη συµµετοχή µιας δηµοσιογράφου, της οποίας κάθε αιφνίδια παρουσία ερεθίζει τηλεκουτσοµπολίστικη ίντριγκα, ως προς τα στοιχεία δηλαδή που θα µπορούσαν να προσφέρουν έστω και ελάχιστους επιπλέον ρούµπους τηλεθέασης. Οσο για τη σκέψη ότι τέτοια συγκέντρωση κυριών σε ένα µόνο πάνελ, µάλλον προς εκµετάλλευση της παραδοξότητας της εικόνας έγερνε, ιδίως µε τον παρουσιαστή να διευθύνει αυτός τη συζήτηση, τη διασκέδασε η συµµετοχή λίγο µετά την έναρξη της συζήτησης και του Γιώργου Κύρτσου. Πάντως ο Νίκος Χατζηνικολάου είναι από τους ελάχιστους που επιµένουν στα γυναικεία πάνελ – ή φροντίζει τουλάχιστον την ισορροπία της εικόνας, «σπάζοντας» συχνά εκείνη τη µονοτονία των µαύρων κοστουµιών που, όταν συνωστίζονται στα πάνελ, όχι µόνο εικόνα σύγχρονης χώρας δεν αντανακλούν, αλλά στέλνουν και δυσοίωνο µήνυµα για το µέλλον της (ένα επιπλέον ανάµεσα στο τόσα πολλά).
Μπροστά στη σωτήρια αποκάλυψη

Με τη σκηνή της γέννησης ενός µωρού να αντιπαρατίθεται σε έναν θάνατο έθεσε τους δικούς του συµβολισµούς το «4» µέσα από ένα παζλ απίθανων συµπτώσεων από εκείνες που λατρεύει ο Παπακαλιάτης. Αν και αλλεπάλληλες ωστόσο, δεν οδήγησαν ακόµη στην αποκάλυψη του µεγάλου µυστικού, ότι ο Πέτρος είναι υιοθετηµένος, όπως και δύο ακόµη από τα τρία αδέλφια του και πως ο έρωτάς του για τη Ζωή, την οποία νοµίζει αδελφή του, δεν ανατρέπει το κορυφαίο ταµπού του πολιτισµού. Ακόµη κι έτσι όµως, αγνοώντας την αλήθεια, ο Πέτρος ζει µια νύχτα έρωτα µε την αγαπηµένη του. Μια νύχτα που θέλει στο ξηµέρωµά της να γεννιέται το µωρό της φίλης και να σκοτώνεται η µάνα της Ζωής.

Μοιραίο πρόσωπο της ιστορίας και τραγικό, η µάνα των αγοριών Νένα Μεντή φαντασιώνεται σαν άλλοθι για το ψέµα της την Κόλαση που θα µπορούσαν να προκαλέσουν στην οικογένειά της οι πικρές αλήθειες. Αν µια Κυριακή µεσηµέρι, για παράδειγµα, αποφάσιζαν όλοι να αφήσουν στην άκρη τα κατά συνθήκην ψεύδη και έλεγαν πόσο µισεί ο ένας τον άλλον, πόσο τον βαριέται και πόσο τον καταπιέζει η παρουσία του. Μόνο που ανάµεσα στις δύο ακραίες εικόνες, της υπερβολικής συσκότισης κάθε προβλήµατος στο όνοµα µιας ρόδινης ευτυχίας και της γκρίζας εικόνας της αφόρητης δυσανεξίας, εκτείνεται ο χώρος της πραγµατικότητας και των συναισθηµάτων. Για να δουµε πώς θα βρουν διέξοδο…