ΝΑΙ ΜΕΝ, ΑΛΛΑ…

Σ΄ αυτούς τους δύσκολους καιρούς της κρίσης είναι καλοδεχούμενες εικόνες σαν αυτές που είδαμε τα τελευταία 24ωρα.

Τους πολιτικούς ηγέτες της Ευρώπης να ανακοινώνουν με αυτοπεποίθηση ότι βρήκαν τρόπο να αναχαιτίσουν τους κερδοσκόπους και να προστατεύουν το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα. Και τους πολιτικούς ηγέτες της Ελλάδας να εξέρχονται από το Προεδρικό Μέγαρο ύστερα από μια συζήτηση επί σοβαρών θεμάτων με τον ανώτατο άρχοντα.

Εστω και αν καθυστέρησαν- για διαφορετικούς λόγους- αυτές οι εικόνες, περιείχαν πολλά στοιχεία που μπορούν να επιδράσουν ευεργετικά στη συλλογική συνείδηση.

Ωστόσο και για τις δύο περιπτώσεις πρέπει να διατυπωθούν ορισμένες παρατηρήσεις.

Κατ΄ αρχάς για τη συμφωνία των Βρυξελλών. Είναι μια ισχυρή ασπίδα προστασίας για τους λαούς της Ευρώπης – και για τον ελληνικό βεβαίως. Αλλά προσοχή: ειδικά για την Ελλάδα, η απόφαση αυτή δεν αίρει τον βαρύ σταυρό που έχουν να σηκώσουν τα επόμενα χρόνια οι εργαζόμενοι.

Δεν αμβλύνει τη σκληρή προσπάθεια που πρέπει να καταβληθεί από όλους για να βγει η ελληνική οικονομία από το τούνελ, όπου την έβαλε η δημοσιονομική κατάρρευση.

Δικαιώνει τον αγώνα της ελληνικής κυβέρνησης να λάβει περιεχόμενο η έννοια της κοινοτικής αλληλεγγύης, αλλά δεν προσφέρεται για εφησυχασμούς.

Σε ό,τι αφορά τη σύσκεψη στο Προεδρικό Μέγαρο, η πρώτη παρατήρηση αφορά την ακατανόητη- για τους πολλούς τουλάχιστον- απουσία των δύο κομμάτων της Αριστεράς.

Μια πρόσκληση του ρυθμιστή του Πολιτεύματος έχει πάντα την αυτονόητη σημασία της και αυτό αφορά ολόκληρο τον πολιτικό κόσμο.

Ως προς το περιεχόμενο της διαβούλευσης των λοιπόν πολιτικών αρχηγών, θα είναι ευχής έργον να μετουσιωθεί σε νομοθετικό πλαίσιο και οδηγό πολιτικής δράσης- τουλάχιστον τα σημεία όπου συνέπεσαν.

Ομως δεν διαφεύγει της προσοχής κανενός ότι αναγκάστηκε ο ίδιος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας να θέσει στο τραπέζι ζητήματα που τα κόμματα όφειλαν ήδη να έχουν αντιμετωπίσει.

Και πάντως δεν απαιτείται παρά μόνο η βούλησή τους για να αντιμετωπιστούν έστω και τώρα, χωρίς ειδικές συσκέψεις και συνεννοήσεις…