Ματιές Η τραγωδία

Ημουν 9 ετών όταν ξέσπασε το «Κίνημα», στις 3 Δεκεμβρίου 1944. Τα θυμάμαι όλα. Το τεράστιο πλήθος που ανέβαινε προς το Σύνταγμα, τα συνθήματα, τις σημαίες. Υστερα, ακούστηκαν οι πυροβολισμοί. Εξω από τα «Ηνωμένα Βουστάσια»- ζαχαροπλαστείο που δεν υπάρχει πια, στην Πανεπιστημίου- αρχίσαμε να υποχωρούμε, τρέχοντας, γιατί διαδόθηκε αστραπιαία ότι αστυνομικοί ξάπλωναν νεκρούς, μπρος από τον Αγνωστο Στρατιώτη, δεκάδες διαδηλωτές. Καβάλησα ένα κάρο, έξω από τον Σταθμό Α΄ Βοηθειών, στην 3ης Σεπτεμβρίου. Το δεξί πόδι μου, από το ταρακούνημα, μπλέχτηκε στις ακτίνες του δεξιού τροχού, πίσω. Εσπασε σαν καλάμι! Με μετέφεραν στο νοσοκομείο «Αγία Ολγα», στη Νέα Ιωνία. Υστερα από δύο μήνες, που ξαναγύρισα στο σπίτι μου, η γειτονιά είχε αλλάξει. Πόλεμος! Και στη γωνία Αριστοτέλους και Φερών, το τριώροφο αρχοντικό σπίτι του Πωλογιώργη, που ήταν το αφεντικό της «Πάουερ», είχε σωριαστεί σε ερείπια! Ερείπια και στην Πατησίων και Μάρνη, ερείπια και στην Αχαρνών και την Αλκιβιάδου.

Ολα αυτά ήρθαν στον νου μου, ξαφνικά, την Τετάρτη το μεσημέρι, που έτρωγα στης Μίνας, στην Ακρόπολη, μαζί με τον ηθοποιό Χάρη Εμμανουήλ. Πέρα, όχι πολύ μακριά, ανέβαιναν στον ουρανό πυκνοί μαύροι καπνοί, ο αέρας μύριζε καμένο, ενώ πολλοί από τους πελάτες της ταβέρνας, αναστατωμένοι, μιλούσαν για συγκρούσεις, εμπρησμούς, δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές, ΜΑΤ και σκοτωμένους.

Πήρα στο τηλέφωνο τον γιο μου. Μου είπε τα πάντα. Για την πρωτοφανή συγκέντρωση των εργαζομένων. Για τις μολότοφ. Για τους τρεις νεκρούς υπαλλήλους της τράπεζας. Για την ανάγκη να διακοπεί η απεργία των δημοσιογράφων της ΕΣΗΕΑ, πάραυτα, για να καλυφθούν τα φοβερά γεγονότα από τα κανάλια και να κυκλοφορήσουν οι εφημερίδες. Στην κουζίνα, κάτω, ο Βασίλης είχε ήδη ανοίξει τον Σκάι και έβλεπε τρομαγμένος τι συνέβαινε, στην Αμαλίας, στη Σταδίου, στην Πανεπιστημίου, στο Σύνταγμα. Πάγωσα κι εγώ. «Φοβάμαι πάρα πολύ» ξέσπασε. «Εμαθα ότι γίνονται σοβαρά επεισόδια ώς το Μουσείο, εδώ παρακάτω…».

Μπήκαμε σε μιαν άλλη εποχή. Και έχω τη βεβαιότητα ότι οι πολιτικοί της χώρας μας δεν το έχουν αντιληφθεί επακριβώς. Απόδειξη ότι στη Βουλή- όπου την τελευταία στιγμή αποφεύχθηκε το ντου- ενώ μιλούσαν για τα γεγονότα και τους νεκρούς, χρησιμοποιούσαν τη γνωστή γλώσσα τους, την τετράγωνη και αποστειρωμένη χωρίς μια σύσπαση στα πρόσωπά τους. Πολύ σωστά παρατήρησε η συνάδελφος Κατερίνα Ακριβοπούλου, στον, Σκάι, πως θα έπρεπε όλοι οι αρχηγοί να πάνε στον «τόπο του εγκλήματος». Για να δείξουν το πένθος τους. Και να αποδείξουν, στην πράξη, πως είναι ενωμένοι, αποφασισμένοι, έτοιμοι να υπερασπισθούν τη δημοκρατία και τους θεσμούς της, που κινδυνεύουν.

Δεν λέω μεγάλες κουβέντες. Είμαι πολύ ανήσυχος. Οπως είναι ανήσυχοι- όσο και εξοργισμένοι- όλοι οι Ελληνες. Το ίδιο και οι Ευρωπαίοι. Δεν είναι τυχαίο ότι στη Βρετανία παραμερίσθηκαν από τα δελτία ειδήσεων της ΤV οι κρίσιμες εκλογές, για να περάσει, πρώτο θέμα, η ελληνική τραγωδία…