Από κορίτσι του καμπαρέ, σύμβολο ενός έθνους

Παθιασμένη και μαχητική, συμβολίζει διαχρονικά στη βασανισμένη Αργεντινή «τα καλά χρόνια» του παρελθόντος και ζωντανεύει στη σκηνή του Θεάτρου Βadminton ως ροκ όπερα, βρετανικής παραγωγής, του Αντριου Λόιντ Βέμπερ
20Δεκεμβρίου 2001. Ακυβέρνητη βυθίζεται στο χάος η Αργεντινή. Πολιορκημένος από εκατοντάδες διαδηλωτές, ο πρόεδρος Φερνάντο ντε λα Ρούα φυγαδεύεται με ελικόπτερο από το Προεδρικό Μέγαρο. Στους δρόμους παραμένουν χιλιάδες διαδηλωτές που πανηγυρίζουν για την παραίτησή του και συνεχίζουν τις λεηλασίες.

Μια χώρα, ένα έθνος, ένας λαός, που όλες οι ελπίδες του είχαν διαψευστεί από τη βαθιά οικονομική κρίση στην οποία τον είχε ρίξει η διαφθορά των πολιτικών και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, αναζητούσε τη σωτηρία του σε μια εικόνα. Η εικόνα της Εβίτας Περόν που κάποτε περιδιάβαζε τις παραγκουπόλεις της χώρας με τις ψηλοτάκουνες γόβες της και τα ταγιεράκια του Κριστιάν Ντιόρ, ξαναζωντάνευε μπροστά στα μάτια των βασανισμένων Αργεντινών, όπως συνέβαινε πάντοτε όποτε περνούσαν δύσκολες ώρες. Και στο Μπουένος Αϊρες, από τα χείλη των φτωχών ανθρώπων που η Εβίτα είχε αγαπήσει όσο τίποτα άλλο στη ζωή της, ξανακουγόταν πάλι το τραγούδι της, σαν μια απελπισμένη επίκληση: «Μας είχαν πει αθάνατη θα ήσουν/ Αυτό όλο κι όλο είχαμε θελήσει/ Δεν είχαμε ζητήσει και πολλά».

Στις εκλογές που ακολούθησαν μετά τη φυγή του προέδρου, η Εβίτα ήταν πανταχού παρούσα. Προεκλογικές αφίσες με την «αγία των φτωχών» πλημμύριζαν το Μπουένος Αϊρες. Ηταν τόσες πολλές, που θα νόμιζε κανείς πως η Εβίτα διεκδικούσε κι αυτή την προεδρία της χώρας. Η ανάρτησή τους δεν γινόταν μόνο από τους περονιστές, αλλά και από τους υποψηφίους άλλων κομμάτων. Χωρίς καμιά εμπιστοσύνη πια στους πολιτικούς του και απογοητευμένος από μια δεκαετία νεοφιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων που βούλιαξε τον μισό πληθυσμό στη φτώχεια, ο λαός έστρεφε πάλι τη συλλογική μνήμη του στο παρελθόν, στα «καλά χρόνια» που είχε συμβολίσει περισσότερο από κάθε άλλον η Εβίτα.

Το κορίτσι του καμπαρέ απέκτησε παγκόσμια φήμη στο πλευρό του συνταγματάρχη Περόν. Η Εβίτα έγινε η κινητήριος δύναμη της φιλολαϊκής κυβέρνησής του στη δεκαετία του 1940, την οποία και η ίδια υπηρέτησε ως υπουργός. Για ένα μικρό διάστημα στη δεκαετία του 1990, όταν οι Αργεντινοί απήλαυσαν μια ξενόφερτη και πρόσκαιρη καταναλωτική ευημερία, η εικόνα της Εβίτας είχε αποσυρθεί στα βιβλία ιστορίας. Ομως, με την οικονομική κρίση και το χάος του 2001, ο αγαπημένος της λαός ξαναφώναζε πάλι το όνομά της. «Η Εβίτα ποτέ δεν έλειψε από τη συλλογική συνείδηση
Η παράσταση

Η περιπετειώδης ζωή της Εύας Ντουάρτε Περόν ανεβαίνει σε ροκ όπερα στο Θέατρο Βadminton (Αλσος Στρατού, Γουδή) από 11 έως 30 Μαΐου. Η «Εβίτα», που υπογράφει το δίδυμο των επιτυχιών Αντριου Λόιντ Βέμπερ (μουσική) και Τιμ Ράις (στίχοι), παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Αθήνα στο πρωτότυπο, σε μία αγγλική παραγωγή η οποία περιόδευσε στη Βρετανία την περίοδο 2008- 2009, με πρωταγωνιστές τους Αμπιγκεϊλ Τζέι, Μαρκ Πάουελ, Μαρκ Χίνεχαν. Η σκηνοθεσία είναι των Μπομπ Τόμσον και Μπιλ Κενράιτ και η μουσική διεύθυνση του Ντέιβιντ Στέντμαν. Το έργο πρωτοανέβηκε στο Λονδίνο το 1978 και αργότερα στο Μπρόντγουεϊ. Το 1996 μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τον Αλαν Πάρκερ με τη Μαντόνα στον ομώνυμο ρόλο, Τσε τον Αντόνιο Μπαντέρας και Περόν τον Τζόναθαν Πράις.

Εισιτήρια: 20 έως 75 ευρώ. Πληροφορίες: τηλ. 210-

8840.600. των Αργεντινών», εξηγούσε τότε η Κριστίνα Αλβάρεζ Ροντρίγκες που διευθύνει ένα κέντρο ιστορικής έρευνας για τη θεία της. «Η κρίση έκανε πολλούς ανθρώπους να στραφούν σε αυτήν για ελπίδα». Το μουσείο που ανεγέρθηκε προς τιμήν της – σε ένα παλιό αποικιακό οίκημα όπου η Εβίτα είχε εγκαταστήσει ένα ίδρυμα επανένταξης πορνών – μοιάζει σήμερα με τόπο προσκυνήματος, όπου εκατοντάδες άνθρωποι αποθέτουν κάθε μέρα λουλούδια. Το Μπουένος Αϊρες είναι γεμάτο με αγάλματά της.

Στο Λος Τόλντος, όπου είδε το πρώτο φως της ζωής, η Εβίτα ήταν το μικρότερο από τα πέντε παιδιά της οικογένειας. Περίμενε μέχρι τα οκτώ της χρόνια για να πάει στο σχολείο, επειδή ήταν τόσο μικροκαμωμένη που δεν μπορούσε να φορέσει την υποχρεωτική σχολική ποδιά. Χάνοντας τον πατέρα της νωρίς, έφυγε στο Μπουένος Αϊρες μόλις 16 ετών για να αναζητήσει μια καλύτερη τύχη στο τραγούδι. Εκεί, σε μια φιλανθρωπική εκδήλωση για τον μεγάλο σεισμό του Σαν Χουάν, γνώρισε τον Χουάν Περόν, που ήταν τότε υπουργός. Και έμεινε για πάντα κοντά του, τόσο όταν οι διώκτες του τον έκλειναν στη φυλακή όσο και όταν ο λαός τον ανακήρυσσε πανηγυρικά πρόεδρο της χώρας. Δεν ήταν μεγάλο διάστημα για μια γυναίκα που έζησε μόλις 33 χρόνια. Ομως πρόφτασε να φτιάξει φιλανθρωπικά ιδρύματα, να ανεγείρει κλινικές και νοσοκομεία και να χαρίσει στις γυναίκες της χώρας της το δικαίωμα της ψήφου, όταν σε πολλές άλλες χώρες του κόσμου δεν το είχαν κατακτήσει ακόμη. «Οι γυναίκες της γενιάς της οφείλουν πολλά στο πάθος και στη μαχητικότητα της Εβίτας», έλεγε πριν από λίγα χρόνια στο αμερικανικό περιοδικό «Τάιμ» η Κριστίνα Φερνάντες Κίρχνερ, η πρώτη γυναίκα πρόεδρος της Αργεντινής.


«Ο ήρωας πρέπει να πεθαίνει έγκαιρα»

Η Εβίτα σήκωσε στους ώμους της το βάρος και τις προσδοκίες των ανθρώπων. Το 1951, έναν χρόνο προτού νικηθεί από τον καρκίνο, βρήκε τη δύναμη να σταθεί στα πόδια της και να απευθυνθεί σε ένα εκατομμύριο λαού που την καλούσε να βρεθεί στο πλευρό του συζύγου της, ο οποίος διεκδικούσε για δεύτερη φορά την προεδρία της χώρας. «Θα κάνω αυτό που ζητάει ο λαός», αποκρίθηκε εκείνη με βουρκωμένα μάτια. «Εχοντας πονέσει κι αυτοί πολύ μέσα στα χρόνια, οι Αργεντινοί ξέρουν να φτιάχνουν ήρωες σαν την Εύα Περόν και τον Τσε Γκεβάρα», γράφει ο αργεντινός συγγραφέας Ρομπέρτο Γκουαρέσκι. «Η Εβίτα και ο Τσε αφοσιώθηκαν σε πελώρια, επικίνδυνα και ηρωικά έργα. Αγωνίστηκαν για να αλλάξουν τον κόσμο και αγόγγυστα σήκωσαν στους ώμους τους το βάρος εκατομμυρίων ανθρώπων. Απαίτησαν και οι δύο πάρα πολλά από την εύθραυστη υγεία τους. Ο θάνατος τερμάτισε νωρίς τη ζωή τους. Και τους δύο, ο πρόωρος θάνατος τούς τοποθέτησε ψηλά στην Ιστορία. Στην υπόθεση του ηρωισμού, ο ήρωας πρέπει να πεθαίνει έγκαιρα».