[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Λέξεις που σκοτώνουν

Μπούχτισα λυρισµό καταστροφολογίας. Με µια παραδοξολογία του Μπρεχτ για τις τράπεζες µας έχουν κυριολεκτικά φλοµώσει.

Διασύρεται η ποίηση στους τοίχους, ξεζουµίζονται κείµενα απελπισίας και άρνησης άλλων εποχών. Αν δεν έχουµε στιγµές κατάλλη λες για παιάνες, τις φτιάχνουµε παίζοντας µε τις ζωές άλλων.

Αν δεν θέλετε να σας απαρνηθώ, ποιητές, βρείτε τον επαναστατικό λυρισµό της ζωής της Παρασκευής Ζούλια, 35 χρόνων, που είχε φορέσει τα αξιοπρεπή της ρούχα και είχε κατέβει στη δουλειά της. Υµνήστε το πρωινό της Αγγελικής Παπαθανασοπούλου που είχε περάσει ώρες, µέρες και χρόνια πίσω από το γκισέ.

Ελευθερώστε τη µνήµη του Επαµεινώνδα Τσάκαλη, 36 ετών, που την πιάνουν στο στόµα τους οι πραµατευτές τής δήθεν επανάστασης και τη διασύρουν µέσα στον βρωµερό αφρό της λογοδιάρροιάς τους.

Κάποτε αγαπούσα τους ποιητές. Τώρα τελευταία διαβάζω συνέχεια στίχους που υµνούν το απόλυτο.

Πού τους βρίσκουν οι µηδενιστές και µας τους τρίβουν στα µούτρα;

Ποιος θα βρει τον λυρισµό της ζωής της Παρασκευής, της Αγγελικής και του Επαµεινώνδα; Τα χρόνια των σπουδών τους, τα σχέδια για το µέλλον τους. Το µακιγιάζ των κοριτσιών, τους δισταγµούς τους πριν ψωνίσουν ένα ζευγάρι παπούτσια, το γέλιο τους σε κάποιον που τους άρεσε, την κούραση που προσπαθούσαν να διώξουν µε έναν καφέ.

Αυτό κάνουν οι εργαζόµενοι. Ξυπνάνε πρωί, πίνουν µισό καφέ, τρέχουν µε το ένα παπούτσι στο χέρι. Θυµάµαι τη µάνα µου να ξεκινάει έτσι κάθε πρωί, υπάλληλο τραπέζης. Το ένα χέρι να φτιάχνει τα µαλλιά, το άλλο να φοράει τα τακούνια. Με την ευγνωµοσύνη για τη δουλειά, µε τη βαθιά ανάσα που την είχε για άλλη µια µέρα. Κάθε στιγµή της µέρας τους έχει βαθύτερο νόηµα από τις µηδενιστικές σαχλαµάρες που κατάφεραν να πάρουν ζωές. Βοηθήστε ποιητές, πεζογράφοι πάρτε τη σκυτάλη.