[ ΠΡΟΕΚΤΑΣΕΙΣ ] Οι εντυπώσεις κερδίζουν την ουσία

Στην εποχή της εικόνας αρκεί αυτό που φαίνεται. Το δόγμα είναι: δεν υπάρχει φωτιά χωρίς καπνό. Από τις νύχτες της Βαγδάτης που η τηλεόραση μετέδιδε «ον λάιν» στα σαλόνια του πλανήτηγια την ακρίβεια σ΄ αυτούς που είχαν σαλόνια με τηλεόραση στον πλανήτη- τον βομβαρδισμό της πρωτεύουσας του Σαντάμ Χουσεΐν, ο καπνός ενδιαφέρει περισσότερο από τη φωτιά. Επ΄ αυτού έχει δημιουργηθεί μάλιστα συγκεκριμένο είδος δημοσιογραφίας. Βλέπουν τον καπνό παρά τη φωτιά. Αλλωστε είναι πιο εύκολο να περιγράφεις τον καπνό- γιατί μπορεί να γίνει και από μακριά.

Μια άλλη προσέγγιση είναι ότι αυτό που φαίνεται δεν είναι ποτέ αρκετό.

Εδώ το δόγμα είναι κλασικό: δεν υπάρχει καπνός χωρίς φωτιά. Εξ ου και όταν σηκώνεται καπνός, κάποιοι ορμούν στις φλόγες και αναζητούν αυτούς που καίγονται. Και δεν υπάρχει τίποτε πιο δύσκολο από το να μπαίνεις στη φωτιά με αυτόν που καίγεται, για να τον ακούσεις. Επ΄ αυτού υπήρχε πάντα μια σχολή δημοσιογραφίας. Που άφησε κάποια από τα καλύτερα κορμιά της στις φλόγες.

Σε κουβέντα να βρισκόμαστε; Καθόλου. Είναι οι δύο όψεις του ελληνικού δράματος των ημερών. Η κοινωνική ένταση που αναπόφευκτα πυροδοτούν τα κυβερνητικά μέτρα, είναι η φωτιά. Τα επεισόδια που συνοδεύουν τις κινητοποιήσεις στο κέντρο της πόλης, είναι ο καπνός. Και, δυστυχώς, χθες ο καπνός στην οδό Σταδίου μύριζε ανθρώπινη σάρκα. Αυτό διευκόλυνε να επικρατήσει η εκδοχή που κάνει ζουμ στους καπνούς και τις αναθυμιάσεις. Η τραγωδία της Αθήνας ταξίδεψε σε όλη την ανθρωπότητα ως καπνός περισσότερο, παρά ως φωτιά. Η σχολή των εντυπώσεων κέρδισε κατά κράτος τη σχολή της ουσίας. Οι άγγλοι τηλεσκηνοθέτες μάλιστα ξέχασαν ακόμη και τις εκλογές τους στην ιδέα ότι «καίγεται η Αθήνα».

Η προβολή της Ελλάδας στο διεθνές στερέωμα ως «φλεγόμενης χώρας» που θα συμπληρώνει το στερεότυπο των ημερών «χρεοκοπημένη χώρα», θα δείχνει δραματικά πειστική στα μάτια της κοινής γνώμης. Είναι πρόβλημα ίσως μεγαλύτερο από τη δημοσιονομική βόμβα. Γιατί αυτοί που εκτροχιάζουν διαρκώς τα σπρεντ, δεν θα δυσκολευτούν να παγιώσουν την εικόνα της με τον τρόπο που περιέγραφε ο καναδός εξερευνητής Β. Στέφανσον: «Η ανήθικη διαφήμιση χρησιμοποιεί το ψέμα για να ξεγελάσει το κοινό, ενώ η ηθική διαφήμιση χρησιμοποιεί την αλήθεια για να ξεγελάσει το κοινό».