Φαινόμενα

«Αδιόριστη» κατάληψη
, Της Πόπης Διαμαντάκου diaman@dolnet.gr

Μια επιχείρηση κατάληψης της ΝΕΤ αποδεικνύει ακόμη μία φορά την κυριαρχία των όρων του θεάματος στη θέση των όρων της δημοκρατίας
Εισβολή στη ΝΕΤ από ομάδα «αδιόριστων καθηγητών ωρομίσθιων» την ώρα του δελτίου ειδήσεων. Αίτημα, να λάβουν μέρος στη συζήτηση με την υπουργό παιδείας Αννα Διαμαντοπούλου, την οποία είχε προγραμματίσει η εκπομπή «Προσκήνιο».

Μια δυναμική εκδήλωση απελπισίας. Συμβολική. Μόνο που οι συμβολισμοί της καταλήγουν βαθύτεροι και πιο «εύγλωττοι» από τα αιτήματα των ακτιβιστών. Διεκδίκησαν χώρο στο θέαμα που έχει εθίσει το φιλοθέαμον ότι η τηλεοπτική προβολή ενός προβλήματος ταυτίζεται με τη λύση του.

Εδώ και χρόνια θεωρείται «ενημερωτική τηλεόραση» αυτή που προσέφερε χώρο σε περιπτώσεις αδικημένων, όπου με παρέμβαση του αρμόδιου υπουργού δινόταν ευκαιριακή και αποσπασματική λύση. Ετσι ήταν όλοι ευχαριστημένοι. Ο αδικημένος έλυνε το πρόβλημά του, η τηλεόραση είχε θέαμα απελπισίας, το κράτος θέαμα λειτουργίας και οι πολίτες την ικανοποίηση ότι το πρόβλημά τους θα πάρει τον δρόμο της επίλυσης αρκεί να «το δείξει η τηλεόραση». Μια χαρά περάσαμε. Και έμεινε στη σκιά η ανικανότητα των κυβερνήσεων να δώσουν συλλογικές λύσεις, αλλά και η αυξανόμενη αδυναμία του κόσμου να διεκδικήσει συλλογικές λύσεις, να πιέσει για δικαιοσύνη και λειτουργία των θεσμών.

Ηταν επόμενο, σε αυτό το είδος θεάματος να διεκδικήσει χώρο για να εκθέσει το πρόβλημά της η ομάδα των αδιόριστων καθηγητών. Υπήρχε περίπτωση να γίνει δεκτή και να λάβει μέρος στην τηλεοπτική εκπομπή με την υπουργό; Προφανώς γνώριζαν ότι κάτι τέτοιο δεν θα μπορούσε να συμβεί. Συμβολική επομένως η κίνηση, για να αποδειχθεί έλλειμμα δημοκρατικότητας κυβέρνησης και μέσων.

«Πληρώνουμε όλοι την κρατική τηλεόραση και απαιτούμε να έχουμε “φωνή” σε αυτή», ήταν το ακλόνητο επιχείρημα. Και στόχος έγινε η καρέκλα της παρουσιάστριας του δελτίου Μαρίας Χούκλη, ως «καρέκλα» της εξουσίας του θεάματος. Μόνο που η τηλεοπτική «φωνή» και δη «κραυγή» καταλήγει στην απόλυτη κοινωνική βουβαμάρα. Το ζήσαμε. Το πρόβλημα δεν είναι η εναλλαγή των εξουσιών που η μια θα είναι καλύτερη από την άλλη- με μεθόδους μάλιστα που εκτονώνουν προς στιγμή αλλά δεν προσφέρουν λύση- αλλά η λειτουργία μιας ξεχασμένης δημοκρατίας, η συλλογική συστηματική διεκδίκηση της λειτουργίας θεσμών – και αυτοί ξεχασμένοι μέσα στη λάμψη του «δημοκρατικού» τηλεθεάματος-, η απαίτηση για τη λειτουργία της δικαιοσύνης και η ωριμότητα ότι τα προβλήματα δεν λύνονται αποσπασματικά ούτε τα διευκολύνει η νοοτροπία- και αυτή καλλιεργημένη από το τηλεοπτικό θέαμα- ότι «το δικό μου πρόβλημα είναι μεγαλύτερο από του διπλανού».

Εμπειρος στη λειτουργία του τηλεοπτικού θεάματος ο Γιάννης Πρετεντέρης δίνει χώρο στην έναρξη της «Ανατροπής» του για την προβολή του επεισοδίου και λόγο στην ομάδα των ακτιβιστών καθηγητών να εξηγήσουν τους λόγους τους, αλλά και να ξεσπάσουν τον θυμό τους για τα ΜΑΤ που τους εμπόδισαν να επιβάλουν τη δική τους εξουσία της οργής. Μόνο που το τηλεοπτικό τελετουργικό διατηρεί τη δική του εξουσία πάνω από όλες τις άλλες, μετατρέποντας σε θέαμα του συρμού, σε ριάλιτι οργής οποιοδήποτε ξέσπασμα, περιορίζοντάς το στις μικρές διαστάσεις των πρωταγωνιστών του και τις διεκδικήσεις τους, σε αγωνία επίλυσης του προσωπικού τους ζητήματος μέσα σε μια κοινωνία που σπαράζει από τα εκατοντάδες επιμέρους άλυτα προβλήματα.


Τώρα μάλιστα, σώθηκε το «Greek Ιdol»

Αυτό ήταν. Αναγνωρίστηκε και αναδείχθηκε η πραγματική προσφορά της παρουσιάστριας, η βαθύτερη ουσία της, η σέξι εμφάνισή της, που στη θέα της αισθάνονται το ξύπνημα του ανδρισμού τους ακόμη και πεντάχρονα, όπως ο γιος του Κοντόπουλου ο οποίος, σύμφωνα με τον πατέρα, αναφώνησε μόλις είδε τη Ρούλα: «Μπαμπά, τι γκομενάκι είναι αυτό!». Και όχι μόνο…

Οι άρρενες διαγωνιζόμενοι δεν μπορούσαν να κρατηθούν μακριά της. Μεταφέροντας μάλιστα παραγγελίες των φίλων τους, οι οποίοι προφανώς έχουν κατεβάσει τα πόστερ των κουνελακίων του «Ρlayboy» για να αναρτήσουν στη θέση τους πόστερ του νέου σεξ σίμπολ Ρούλας Κορομηλά, ο ένας της φίλαγε το λαιμό, ο άλλος της χάιδευε για χάρη των φίλων του το πιο καυτό σημείο του κορμιού της, το μπούτι, ο τρίτος την αγκάλιαζε από τον λαιμό για να βυθιστεί στο πράσινο των ματιών της. Μα τι σέξι θέαμα ήταν αυτό! Εύγε! Δικαίως παραληρούσε αυθορμήτως, πολύ αυθορμήτως το κοινό στο πλατό ουρλιάζοντας: «Ρούλα, Ρούλα».

Αυτό θα πει απόλυτη επίγνωση των όρων του θεάματος και επίγνωση των δυνατοτήτων της παρουσιάστριας. Οροι που ολοκληρώθηκαν με την παρουσία του Πέτρου Κωστόπουλου, που μπήκε «καπέλο» στην τηλεοπτικώς άγουρη κριτική επιτροπή και με τη βαθιά γνώση της τηλεόρασης, την οποία πασιφανώς διαθέτει, να συνδράμει την Κορομηλά. Ετσι πήραν οι δυο τους το θέαμα στα στιβαρά χέρια τους. Και τι ωραία που το έσωσαν!