Πάμε σινεμά

Η Κόλαση περιµένει
Ο Δηµήτρης Δανίκας , προτείνει και αντιπροτείνει , ddanikas@dolnet.gr

Αφήστε τον σύζυγο και πιάστε Αλβανό! Αστείο; Κι όµως. Βest picture της εβδοµάδας «Ρartir» της Κατρίν Κορσινί. Φεύγω. Λέει η Κριστίν Σκοτ Τόµας στον άντρα της Ιβάν Ατάλ. Φεύγει και όλα γίνονται συντρίµµια!

Πριν από την καταιγί δα: Με δύο µεγάλα παιδιά. Με σύζυγο ευκατάστατο µε µούρη στα κοινά. Με οικία µε πολλά τετραγωνικά. Με είκοσι χρόνια αρµονικής συµβίωσης χωρίς επεισόδια συζυγικά. Με ασφάλεια κατοχυρωµένη µε πολλά λεφτά. Οπως στην Εκάλη. Οπως στη Βουλιαγµένη. Οπως σε κάθε πολυτελές «νεκροταφείο» Ολα είναι καλά. Τout va bien!

Μέσα στην καταιγίδα:
Η Σουζάνα, η σύζυγος δηλαδή, πέφτει πάνω στον Ιβάν (Σερζί Λοπέζ). Αυτή από Αγγλία. Αυτός από Καταλωνία. Αυτή πλούσια. Αυτός µετανάστης µε φτηνή εργασία. Τα ετερόκλητα έλκονται. Η σάρκα της Σουζάνας διεγείρεται από αλλεπάλληλες σεισµικές δονήσεις. Η στέρηση εξαφανίζει από µέσα της κάθε ίχνος εγκράτειας, υπολογισµού, ταξικού διαχωρισµού. Μαζί σου ακόµα και στην Κόλαση. Αυτό ήταν.

Μετά την καταιγίδα: Αποφασισµένη για όλα. Να βγει στη ζητιανιά. Μαζί µε την αγροτιά. Ακόµα και να χάσει τα δυο της παιδιά. Τίποτα µα τίποτα δεν τη συγκρατεί άλλο πια. Ο σύζυ γος απειλεί. Χτυπά. Κόβει την στρόφιγγα µε τα λεφτά. Ο έλεγχος έχει χαθεί οριστικά. Ολα, µα όλα είναι πιθανά. Η Κορσινί συναντάει τη «Γυναίκα της διπλα νής πόρτας» του Τριφό και του 1981. Καθώς και το «Χορεύοντας µ’ έναν ξένο» του Μάικ Νίουελ και του 1985.

Κριστίν Σκοτ Τόµας: Το απόλυτο µελαγχολικό βλέµ µα. Το πιο γοητευτικό «εργαλείο» του µελοδράµατος. Με τη σάρκα. Τον πόθο. Την τρέλα. Αξίζει Οσκαρ. Δεν το πήρε µε τον «Αγγλο ασθενή». Το λαµβάνει από την καρδιά µου µε την…. αγγλίδα ασθενή.

Να το δω;

Κυρίες µου, µε ή χωρίς τον σύζυγο εσείς «Ρartir»!

Το πιτσιρίκι

Μικρή παραγωγή (του 2007). Μικρός ο ήρω ας – πρωταγωνιστής. Μικρή η πολωνική ταινία «Αθώα κόλπα» του Αντρέι Γιακιµόφσκι. Ολα µικρά. Αλλά τρισχαριτωµένη η ιστορία. Χωρίς χυδαιότητα και ναρκωτικά. Τhe Βrains Νοτ the guns. Οπως λένε και στην Αµερική. Δηλαδή δεκάχρονος πιτσιρικάς (Ντάµιαν Ουλ) σε µια θλιβερή περιοχή της Πολωνίας επινοεί έξυπνα, ακίνδυνα κολπάκια, προκειµένου να κερδίσει επικοινωνία, στοργή και αισιοδοξία.

Να το δω;

Α few good men

Μηχανουργείο

King size παραγωγή. Κing size λαµαρίνα. Κing size φλυαρία. Κing size πολεµική βιοµηχανία. Τι είναι το «Ιron Μan 2»; Μηχανουργείο! Οπου ο Τόνι Σταρκ (Ρόµπερτ Ντάουνι Τζούνιορ) αποκαλύπτεται δηµοσίως ως Ιron Μan. Οπου τον προσάγουν σε επιτροπή της Γερουσίας. Οπου απαιτούν από αυτόν να δώσει στον λαό το ακτύπητο όπλο της δικής του πανοπλίας. Οπου ο µοχθηρός και δόλιος αντίπαλός του Τζάστιν Χάµερ (Σαµ Ρόκγουελ)

συνάπτει αντιπατριωτική σχέση µε κανίβαλο ρώσο επιστήµονα (Μίκι Ρουρκ). Και όπου δύο θηλυκά, η «επίσηµη» Γκουίνεθ Πάλτροου και η «ανεπίσηµη» Σκάρλετ Γιόχανσον, φυλάττουν τον παίδαρο από κάθε κακοτοπιά.

Τι µένει απ’ αυτόν τον ορυµαγδό; Ατελείωτος θόρυβος. Ελάχιστο οφθαλµόλουτρο µε ζουµερά κορίτσια. Βut – έτσι, για να είµαι ακριβής – ο Μίκι Ρουρκ ένας από τους πιο καθηλωτικούς «κανίβαλους» όλων των κινηµατογραφικών εποχών.

Να το δω;

Ναι! Με βουλωµένα αυτιά και eyes wide shut!

Ναζί α λα γαλλικά

Ανοικτή η πληγή. Η γαλλική. Η φιλοναζιστική. Η αντισηµιτική. Αλήθεια ιστορική. Για πρώτη φορά εικονογραφηµένη φαρδιά πλατιά. Στην τοιχογραφία της Ροζαλίν Μπος «Τη νύχτα που χάθηκαν τ’ αστέρια» («La Rafle»). Τα ναζιστικά τεθωρακισµένα χόρευαν τανγκό στην Ρlace Vandome. Την ίδια στιγµή το πλήθος των γάλλων πολιτών άρχισε να χλευάζει, να λοιδορεί και να καρφώνει κάθε γαλλοεβραίο της διπλανής πόρτας. Γυναίκες, άντρες, γέροι, παιδιά, µωρά συλλαµβάνονται και στοιβάζονται στο ποδηλατοδρόµιο. Από εκεί στο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Και από εκεί στο κρεµατόριο. Το τυρί, το κρασί και η όποια καλοπέραση των Γάλλων στη διάρκεια της Κατοχής κολυµπούσαν στο αίµα χιλιάδων αθώων ψυχών. Εξαιρετική η σκηνοθεσία. Πλην των σκηνών µε τον Χίτλερ. Πρώτου επιπέδου η παραγωγή. Το ίδιο και οι παρουσίες (Ζαν Ρενό, Μελανί Λοράν, Γκαντ Ελµαλέ). Πολυπρόσωπο δράµα. Χωρίς συγκεκριµένο πρόσωπο η Ιστορία. Κρίµα!

Να το δω;

Οui et Νon!