«Το να γράφεις είναι λιγότερο οδυνηρό από το να ζεις»
Ο γάλλος μπεστσελερίστας Ντενί Γκετζ («Το Θεώρημα του Παπαγάλου»)
Αν το μυθιστόρημα του Απόστολου Δοξιάδη «Ο θείος Πέτρος και η εικασία του Γκόλντμπαχ» εγκαινίασε διεθνώς, το 1992, το είδος που αποκλήθηκε- από δημοσιογράφο του «Ιndependent»- «Μαθηματική Λογοτεχνία», το «Θεώρημα του Παπαγάλου» του γάλλου συγγραφέα και μαθηματικού Ντενί Γκετζ, του οποίου ο θάνατος σε ηλικία 69 ετών ανακοινώθηκε χθες, υπήρξε η πρώτη μεγάλη επιβεβαίωση της απήχησης των «μαθηματικών» μυθιστορημάτων.
Μόνο στην Ελλάδα, όπου κυκλοφόρησε από τις Εκδ.
Πόλις (άλλα του βιβλία κυκλοφορούν από τις εκδ.
Ψυχογιός), πούλησε 75.000
αντίτυπα.
Το μυθιστόρημα αυτό, που κυκλοφόρησε στη Γαλλία το 1998, είναι μια περιπέτεια με στοιχεία αστυνομικού, που ζωντανεύει τους χρόνους και τους τόπους της γέννησης της μαθηματικής επιστήμης. Ο Γκετζ έγραψε αρκετά ακόμη ιστορικά μυθιστορήματα με θέμα τα Μαθηματικά: «Παρά τα δεινά του κόσμου σήμερα, η ανθρωπότητα είναι μια συναρπαστική ιστορία. Και ασχολούμαι με θέματα επιστημονικά ή φιλοσοφικά του αρχαίου κόσμου γιατί θέλω να μάθω πώς Σουμέριοι, Αιγύπτιοι και Ελληνες δημιούργησαν τον κόσμο. Αυτό με βοηθάει να αντέξω το παρόν», είχε πει ο Ντενί Γκετζ το 2005 στην Ελλάδα με αφορμή την έκδοση των «Αστεριών της Βερενίκης».
Καθηγητής Ιστορίας και Επιστημολογίας στο Πανεπιστήμιο της Βενσέν, ο Γκετζ υπήρξε το 1968 ένας από τους πιονιέρους των όσων επαναστατικών συνέβησαν τότε στα ίδια αμφιθέατρα, και δεν μετάνιωσε ποτέ. «Δεν μπορούσα να ακολουθήσω τον δρόμο των συντρόφων μου που έγιναν οι εχθροί του παλιού εαυτού τους», έλεγε. «Σκότωσαν τον παλιό εαυτό τους για να επιβιώσουν. Εγώ δεν μπορούσα να τον σκοτώσω γιατί τον αγαπούσα πολύ». Παρέμεινε ον πολιτικό και αναμείχθηκε ενεργά στα κινήματα τα λεγόμενα «κατά της παγκοσμιοποίησης» (mouvements altermondialistes) όπου πίστευε ότι υπήρχε αριστερή διέξοδος.
Δεν έβλεπε πάντως τη λογοτεχνία ως στράτευση- «με την αλήθεια δεν κάνεις λογοτεχνία», έλεγε. Αλλά αν και ήταν εραστής της ζωής, ο Ντενί Γκετζ υπέφερε ζώντας σε έναν κόσμο αταίριαστο στο κοσμοείδωλό του: «Γράφω γιατί το να γράφεις είναι λιγότερο οδυνηρό από το να ζεις», είχε πει. Θα τον θυμόμαστε.
ΙΝFΟ
Βιβλία του στα ελληνικά: «Το Θεώρημα του Παπαγάλου», «Τα αστέρια της Βερενίκης», «Μηδέν», «Η έπαυλη των ανδρών».














