«Θέλω να βάζω τη φαντασία στην υπηρεσία της εξουσίας»

«Υπάρχουν ήδη πολλοί επίδοξοι υπουργοί ή πρωθυπουργοί. Νομίζω πως ο δικός μου ρόλος στην πολιτική είναι να προκαλώ συζητήσεις, να καταθέτω ιδέες, αν μου επιτρέπεται, να βάζω τη φαντασία στην υπηρεσία της εξουσίας. Ολα αυτά είναι ίσως μέρος της αντιαυταρχικής μου φύσης. Μου αρέσει η επιρροή, όχι η εξουσία».

Σαράντα δύο χρόνια μετά τον Μάη του ΄68, στα 65 του χρόνια, ο Ντανιέλ Κον- Μπεντίτ παραμένει στην εμπροσθοφυλακή της πολιτικής και της αμφισβήτησής της. Ο άλλοτε Κόκκινος, νυν Πράσινος και εσαεί φανατικά φιλοευρωπαίος Ντάνι, ο συμπροεδρεύων της ομάδας των Πρασίνων στο Ευρωκοινοβούλιο, ο επικεφαλής της Ευρώπης Οικολογίας, της τρίτης μεγαλύτερης πολιτικής δύναμης της Γαλλίας, θα βρεθεί σήμερα στην Αθήνα και συγκεκριμένα στο Μέγαρο Μουσικής, για μια ομιλία με αφορμή το νέο του βιβλίο «Τι να κάνουμε;» (Εκδόσεις Κέδρος). Εν αναμονή, «ΤΑ ΝΕΑ» δημοσιεύουν τα χαρακτηριστικότερα αποσπάσματα συνέντευξής του που δημοσιεύτηκε την Κυριακή στην ισπανική εφημερίδα «Εl Ρais».

Για τις ιδέες της νιότης
«Ο κόσμος έχει για μένα μια εικόνα επαναστάτη του ΄68 ενώ εγώ, ήδη από τότε, αντιμετωπιζόμουν εντός του κινήματος ως ο πιο φιλομεταρρυθμιστής. Στόχος μου δεν ήταν ποτέ να βγω μπροστά ως ο πλέον σκληροπυρηνικός αλλά να τα καταφέρουμε έτσι ώστε κάθε φορά να ενώνονται μαζί μας και περισσότεροι άνθρωποι. Αυτό ήταν ανέκαθεν μια σταθερά του πολιτικού μου χαρακτήρα».

Για τις επαναστάσεις
«Ο Μάης του ΄68 δεν ήταν επανάσταση αλλά μια εξέγερση, ένα κίνημα εναντίον της εξουσίας. Οταν κερδίζει η επανάσταση, όπως συνέβη με τη ρωσική, την κουβανική ή την αργεντίνικη, και αναλύονται τα αποτελέσματα, συνειδητοποιεί κανείς πως είναι επικίνδυνα: μη δημοκρατικές κοινωνίες που εξελίχθηκαν σε αυταρχικές κοινωνίες. Και αν οι επαναστάτες παραμείνουν επαναστάτες μέχρι το τέλος και χάσουν, είναι ανίκανοι. Εγώ υπερασπίζομαι πολιτικές δυνάμεις με έναν μεταρρυθμιστικό ριζοσπαστισμό».

Για τα πολιτικά κόμματα
«Τα πολιτικά κόμματα είναι πυραμιδικά οικοδομήματα, η ζωή γι΄ αυτά εκτυλίσσεται κατά κύριο λόγο στο εσωτερικό τους, μακριά από την πραγματική κοινωνία, όπως σε ένα σιρκουί της Φόρμουλα 1, πολύ όμορφο, αλλά που περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του, χωρίς να καταλήγει πουθενά. Γι΄ αυτό κι εγώ μιλώ για πολιτικούς συνεταιρισμούς». Για την ουτοπία
«Η ουτοπία γίνεται επικίνδυνη όταν δεν λαμβάνει υπόψη τους πραγματικούς πολίτες. Εξίσου άχρηστη όμως είναι και μια πολιτική χωρίς μια ιδέα ουτοπίας, χωρίς την ιδέα ότι μπορεί να υπάρξει ένας άλλος τύπος κοινωνίας. Εγώ είμαι οπαδός μιας ρεαλιστικής ουτοπίας, μιας ουτοπίας με τα πόδια στη γη».

Για τους πολιτικούς συνεταιρισμούς
«Αυτό που εγώ αποκαλώ συνεταιρισμό είναι ένα είδος μελισσιού: οι εταίροι βγαίνουν για να εποικίσουν την κοινωνία. Στο μελίσσι, οι μέλισσες οργανώνονται για να φτιάξουν μέλι, όμως δεν μπορούν να το κάνουν χωρίς να βγουν στην κοινωνία και να τη γονιμοποιήσουν με τη γύρη. Είναι μια πρόκληση».

Για την οικονομική κρίση
«Η διαμάχη μεταξύ σοσιαλισμού και καπιταλισμού, μεταξύ σχεδιασμένης οικονομίας και οικονομίας της αγοράς, έχει ήδη λυθεί: η σοσιαλιστική οικονομία δεν δούλεψε. Τα τελευταία χρόνια, όμως, υπηρετούσαμε έναν νέο Θεό, την αγορά, που θεωρητικά θα τα έλυνε όλα. Και τώρα πρέπει να εφεύρουμε ένα οικονομικό σύστημα που ελέγχει, που δομεί, πέρα από αυτή τη λογική τού “πάντα περισσότερα και πάντα πιο γρήγορα”».

Για την οικολογία
«Οικολογία και οικονομία δεν είναι αντίθετες έννοιες. Η οικολογία έχει μια δυναμική οικονομικού εκσυγχρονισμού. Πρέπει πλέον να αναζητήσουμε την επονομαζόμενη βιώσιμη ανάπτυξη και να ανακαλύψουμε έναν τύπο παραγωγής που δεν θα δημιουργεί, στο τέλος, περισσότερα προβλήματα από αυτά που λύνει».

Για την ελληνική κρίση
«Δεν υπήρξε ευρωπαϊκή λύση στο ελληνικό πρόβλημα. Είναι τραγικό όμως, απέναντι στην κρίση, πολλές χώρες αναδιπλώθηκαν σε ένα είδος οικονομικού εθνικισμού. Η Γερμανία είναι ένα καλό παράδειγμα. Το μεγαλύτερο λάθος της Ευρώπης στην ελληνική κρίση (πέραν, φυσικά, της αδιαμφισβήτητης ευθύνης της ίδιας της Ελλάδας) ήταν πως δεν κατάλαβε ότι σε ώρες κρίσης, ο μόνος τρόπος υπέρβασης είναι η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη».

Για το αύριο
«Βρισκόμαστε στο χείλος ενός νέου κόσμου. Ή για να το πω καλύτερα: βρισκόμαστε σε μια στιγμή της παγκόσμιας ιστορίας που μας υποχρεώνει να επανεξετάσουμε τον τρόπο ζωής μας».