Ξεφάντωμα στα βήματα του βασιλιά της ποπ

Oι φανατικοί θαυμαστές του Μάικλ Τζάκσον πάντα αναγνώριζαν τον Αντριαν Γκραντ ως έναν από αυτούς. Ισως, όπως παραδέχονταν κάποιοι, ως τον μεγαλύτερο φαν του. Αν μη τι άλλο ο Γκραντ δεν μάζευε μόνο φωτογραφίες, βίντεο και αυτόγραφα, κατάφερνε να μαζεύει τους φαν σε εκδηλώσεις και αφιερώματα για το είδωλό τους. Και το βρετανικό φαν κλαμπ δεν είναι αστείο πράγμα. Είναι δύναμη.

Αυτά τα πάρτι που διοργάνωναν, όπως λένε όσοι ξέρουν τα πράγματα, έγραφαν από μόνα τους ιστορία. Μέσα από αυτά γεννήθηκε η ιδέα για το «Τhriller»- όχι το άλμπουμ, ούτε το βίντεο που άλλαξαν την ιστορία της ποπ, τα μεγέθη και τη δυναμική της, αλλά το «Τhriller- Live», την παράσταση που «ζωντανεύει» το φαινόμενο Τζάκσον στη σκηνή. Και που οι θεατές του περιγράφουν, μετά μάλιστα το τραγικό συμβάν του περασμένου Ιουνίου, σαν μια σχεδόν μεταφυσική εμπειρία. Η μουσική προκαλεί τέτοια συναισθήματα- ακόμη περισσότερο σε φορτισμένο συναισθηματικά κοινό.

Ο Γκραντ θυμόταν εκείνα τα πρώτα πάρτι σιγά σιγά να γιγαντώνονται. Κάποια στιγμή είχαν φτάσει να μαζεύουν πολύ εύκολα 3.000 ανθρώπους σε προ Facebook και ιντερνετικής δικτύωσης εποχές.

Κινητοποίηση
Τα πρώτα σόου κινητοποιούν τους θαυμαστές, δημιουργούν την αίσθηση ότι «δεν πρέπει να το χάσεις, αν πραγματικά αγαπάς τον Μάικλ» και ο κόσμος ζητάει ακόμη περισσότερα. Η ιδέα να βρουν τον δρόμο τους προς τη σκηνή και το όλο εγχείρημα ήταν στα σκαριά ήδη από το 2008, με τους παραγωγούς να έχουν βγει στο κυνήγι για να ανακαλύψουν ηθοποιούς, τραγουδιστές και χορευτές που θα συγχρόνιζαν το βήμα τους με το beat του «Βeat it».

Εψαχναν τον έναν- να ενσαρκώσει τον Τζάκσον- βρήκαν περισσότερους. Ωσπου κατέληξαν πως καλύτερα θα ήταν τελικά να μην είχαν έναν, αλλά έξι καλλιτέχνες που θα φορούσαν τα παπούτσια του βασιλιά. Για την ακρίβεια, πέντε αγόρια και ένα κορίτσι. Αν σας θυμίζει Βob Dylan και την ταινία «Ι΄ m not there», θυμάστε καλά. Ο σκηνοθέτης Γκάρι Λόιντ, που, όπως αναφέρει το βιογραφικό του, έχει συνεργαστεί με τους Ρόμπι Γουίλιαμς, Λεόνα Λιούις, Γουίλ Γιανγκ, μεταξύ άλλων, αναλαμβάνει να μεταφέρει το πάρτι στη σκηνή. Και στο «Lyric Τheatre του West Εnd» στο Λονδίνο χορεύουν ακόμη.

Από παιδί-θαύμα, ο σούπερ σταρ της ποπ, μια φιγούρα που στοίχειωνε το κυνηγητό των παπαράτσι, οι μηνύσεις και τα δικαστήρια, οι αποτυχημένες πλαστικές εγχειρήσεις και μια αλυσίδα από γκροτέσκα επεισόδια, που έκρυβαν εν τέλει το ποιος πραγματικά ήταν ο Μάικλ Τζάκσον. Τη μία αγόραζε τα δικαιώματα των τραγουδιών των Βeatles, την άλλη απομονωνόταν στο Νeverland ράντσο του, μέσα σε έναν ζωολογικό κήπο όπου καλούσε παιδιά για να παίξουν. Μια διαρκής αγωνία τον ακολουθούσε σαν σκιά και τροφοδοτούσε ακόμη περισσότερο τις φήμες γύρω από το πρόσωπό του. Πάντα μια έκπληξη περίμενε το κοινό του, πάντα μεγαλύτερη από την προηγούμενη.

Οπως έγραφε ο Τζον Ρόκγουελ των «Νew Υork Τimes» στην κριτική του «Τhriller» το 1982, ήταν κάτι περισσότερο από ένα πλήρες και εμπνευσμένο ποπ άλμπουμ, ήταν «ένα αισιόδοξο σημάδι όταν τα καταστροφικά διαχωριστικά που εμφανίζονται συνεχώς ανάμεσα στη λευκή και μαύρη μουσική- ανάμεσα σε λευκούς και μαύρους- μπορεί να πάψουν να υπάρχουν».

Είπαν ότι το τέλος του Μάικλ Τζάκσον βάζει τέλος και στην εποχή των διασημοτήτων και των ειδώλων. Μπορεί όλα τα σημάδια να μην είναι ακόμη ορατά, κάποια από σούπερ είδωλα όμως έχουν αρχίσει να συρρικνώνονται ή να μεταλλάσσονται σε άλλες φόρμες καλλιτεχνικής έκφρασης. Ο Τζάκσον έμοιαζε να μην μπορούσε να φτάσει τον εαυτό του.

Η δυναμική όμως, το πάθος του και τα τραγούδια κρατάνε τον ρυθμό και τον Μάικλ Τζάκσον ζωντανό. Μετά είναι και το άλλο, πως όλοι θέλουν να είναι στο πάρτι.


Τι θα δούμε

Η μουσική ακολουθεί την αφήγηση, το ξεκίνημα με τα αδέλφια του, τους Jackson 5, τον «θησαυρό» της Μotown, τα γκόσπελ και τα ρυθμικά κομμάτια, την κατάκτηση της κορυφής. Δεν πρόκειται για ντοκιμαντέρ ή για την ιστορία του Τζάκσον στη σκηνή. Αλλωστε δεν θα δούμε τις πλαστικές, τις αλλαγές στο πρόσωπο, την ενηλικίωση και την ωριμότητά του επί σκηνής. Η μουσική γρήγορα θα παρασύρει τον θεατή στην τέχνη του – τα χορευτικά βήματα θα τον ζαλίσουν. Το «Τhriller Live» είναι πια ένα υπερθέαμα, αλλά και ένα πάρτι για τους φαν, αυτό δηλαδή που επρόκειτο να είναι από την αρχή. Μουσική, χορός, συγκίνηση, moonwalking