[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Κρίση – σινεµά: σηµειώσατε Χ

ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙΣ να ερµηνεύσεις το γεγονός ότι η πτώση των εισιτηρίων κατά τη χειµερινή σεζόν 2009-2010 έφτασε µόνο το 8% σε µια χρονική περίοδο που η χώρα κόντεψε να κηρύξει πτώχευση; Το ίδιο ερώτηµα, πάνω – κάτω, ισχύει και για την πασχαλινή έξοδο που λίγο µειώθηκε από πέρυσι. Τι συµβαίνει; «Ο Ελληνας δεν έχει καταλάβει, ακόµα, τίποτα από την κρίση. Μετά το φθινόπωρο θα τα πούµε…», µου έλεγε συνάδελφος… Λέτε;

Δεν ξέρω, αλλά είναι αλήθεια πως οι περισσότεροι κάνουµε σαν να µη συµβαίνει τίποτα.

Λες και ξορκίζουµε το κακό, κάνοντας πως δεν υπάρχει. Το άσχηµο είναι πως και αρκετοί υπουργοί κάνουν το ίδιο -αντί να υπάρξει µια πολιτική αντεπίθεσης µε παραγωγικό έργο που να µπορέσει να γίνει ανταγωνιστικό στην αγορά… Μπορεί τα 15.000.000 εισιτήρια – πανελλαδικά, στα µέσα της δεκαετίας του ‘90 – να είναι όνειρο µακρινό, αλλά και τα 13.000.000 που αναµένεται να φτάσουν µέχρι τον Μάιο δεν είναι και καθόλου λίγα σε τόσο χαλεπούς καιρούς. Θα είναι µόνο ένα εκατοµµύριο λιγότερα από πέρυσι που κόπηκαν 14.000.000 εισιτήρια. Φυσικά ούτε λόγος να γίνεται για τον στόχο των 20.000.000 εισιτηρίων που είχαν βάλει οι µεγάλες εταιρείες όταν στις αρχές του ‘90 άρχιζαν την υπόθεση των µούλτιπλεξ στη χώρα µας… Κατά µέσο όρο, ο Ελληνας πάει 1,3 φορές τον χρόνο σινεµά. Ποσοστό που µας κρατάει στις τελευταίες θέσεις των σινεφίλ στην Ευρώπη, αν σκεφτούµε ότι οι Γάλλοι πάνε 3,2 φορές τον χρόνο – ανά κάτοικο-, οι Γερµανοί 2,4, οι Αγγλοι 2,8, οι Ισπανοί 3,9 και οι Βέλγοι 2,4.

Με τους Ιταλούς της κραταιάς, κάποτε, κινηµατογραφίας, να πηγαίνουν µόλις 1,9 τον χρόνο και τους Πορτογάλους ακριβώς στο ίδιο ποσοστό. Εµείς, δε, µαζί µε τους Φινλανδούς καταλαµβάνουµε τις τελευταίες θέσεις… Από την άλλη µεριά, σου λένε, «η φτώχεια θέλει καλοπέραση». Σωστό κι αυτό.

Ο κόσµος είναι µπουχτισµένος.

Θέλει µια διασκέδαση. Αλλωστε, «το ψάρι βρωµάει από το κεφάλι». Κι όπως και να το κάνουµε, το «κεφάλι» πρέπει να αποφασίσει σωστά για να ακολουθήσει το «σώµα»…