Φαινόμενα

Εποχές εκβαρβαρισμού
, Της Πόπης Διαμαντάκου diaman@dolnet.gr

Ο διαρκής βομβαρδισμός του φιλοθεάμονος κοινού με δυσοίωνες πληροφορίες κάνει τους ανθρώπους «αλοιφές» από τον τρόμο και τη δυστυχία τετριμμένη και αποδεκτή
Το Ασφαλιστικό διαλύεται, οι εργαζόμενοι χάνουν τα δικαιώματά τους, οι μισθοί σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα θα μειωθούν 20%-30%, τα επιτόκια των δανείων θα ανέβουν, η ανεργία θα αυξηθεί… Ενας κόσμος σκοτεινός αναδύεται από την καθημερινή ενημέρωση, που μοιάζει πλέον με βιομηχανία του τρόμου.

Και αν δεν φτάνει το ζοφερό μέλλον που περιγράφουν οι ειδήσεις για την οικονομία, έρχεται το «αστυνομικό δελτίο» με τις ληστείες της ημέρας, τις επιθέσεις με όπλα και ό,τι άλλο μπορεί να προστεθεί στον εφιάλτη της καθημερινότητάς μας, όπου τα πάντα συνιστούν απειλή. Καμιά ανάσα, καμιά ελπίδα, κανένα όνειρο και εντέλει κανένα συναίσθημα δεν θα μπορεί να χαρακτηρίσει αυτή την εποχή της τρομακτικής διαφάνειας του κακού και της απόλυτης απόκρυψης, μέχρι και εξαφάνισης κάθε καλού. Κάποτε έμοιαζε με παιχνίδι η μιντιακή σκηνοθεσία του τρόμου. Ενα παιχνίδι που άρχισε σαν ψυχαγωγικό, τόσο στις εποχές του ευδαιμονισμού όσο και στις εποχές οικονομικών κρίσεων, με σκοπό να εκτονώνει την ανθρώπινη ανασφάλεια. Για να καταλήξει πλέον πολιτικό παιχνίδι, ένα μέσο χειραγώγησης και καθήλωσης της ανθρώπινης σκέψης. Ενα βασανιστήριο που διαβρώνει σαν οξύ τις ανθρώπινες αντιστάσεις απέναντι στη δυστυχία. Γιατί την καθιστά αναπόφευκτη, σαν ένα μοιραίο χτύπημα από το οποίο αδυνατεί να ξεφύγει και από τη διαρκή προβολή της, τετριμμένη, σαν να μην υπάρχει άλλη ζωή. Χάνεται ο κόσμος, ο ορίζοντας, ο διπλανός. Γινόμαστε μονάδες, που πρέπει να επιβιώσουμε σε άγριες συνθήκες, χάνονται τα αισθήματα, ποιος έχει χρόνο γι΄ αυτά, εκβαρβαριζόμαστε και μέχρι να ΄ρθει στ΄ αλήθεια το Κακό, έχουμε γίνει «αλοιφή» από τον τρόμο.

Από οικονομικό γίνεται πολιτικό αυτό το μιντιακό κύμα καθημερινής, βασανιστικής, διαρκώς τρομοκρατικής πληροφόρησης. Αλλά ένα πολιτικό, που δεν έχει σχέση ούτε με κόμματα, ούτε με νεολαίες οργανωμένες, ούτε με την πολιτική, όπως τη γνωρίσαμε και διαμορφώθηκε στον τόπο μας από τη Μεταπολίτευση μέχρι σήμερα. Η γνώση, για πρώτη φορά μετά τη Βιομηχανική Εποχή, γίνεται και πάλι προνόμιο λίγων, όλο και λιγότερων. Και δεν αφορά πλέον ούτε τις επιστήμες ούτε τις τέχνες, αλλά την οικονομία. Μια γνώση που γίνεται προνόμιο κλειστών «κλαμπ» κερδοσκόπων, τραπεζιτών, οργανισμών σαν το ΔΝΤ, με συγκεκριμένους και χαλύβδινους στόχους, οι οποίοι έχουν λιγότερο ενδιαφέρον για την πρόοδο των λαών και περισσότερο για την εξασφάλιση κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, των κεφαλαίων που διαχειρίζονται.

Οσο για τα πλήθη των πολιτών βομβαρδίζονται με πληροφορίες, που μοιάζουν μάλλον με αποφάσεις νομοτελειακές, για τις οποίες δεν φαίνεται να μπορούν να κάνουν τίποτε. Ισως και γιατί η απογοήτευσή τους από τον πολιτικό, όπως τον γνώρισαν μέχρι σήμερα, με τις πελατειακές, ρουσφετολογικές πρακτικές του και με τη στενή σχέση που ανέπτυξε με τη σοουμπίζνες, τους στέρησε οποιαδήποτε δυνατότητα οράματος και συμμετοχής.

Τέλος, για πρώτη φορά μετά τον Διαφωτισμό η ενημέρωση, που αποτέλεσε την ψυχή της δημοκρατίας, μεταβάλλεται όλο και συχνότερα σε βιομηχανία παραγωγής παραλυτικών αερίων, υποκύπτοντας στους όρους ενός οικονομικού ανταγωνισμού των μέσων, με πολλαπλά πολιτικά αποτελέσματα, χωρίς ωστόσο να υπάρχουν «ζωντανοί» οι παλαιοί πολιτικοί μηχανισμοί για να τα αξιοποιήσουν. Ολα αυτά δεν σημαίνουν παρά το τέλος εποχής.

Τέλος εποχής για μια διασκέδαση όπως τη συνηθίσαμε, για τους πρωταγωνιστές της που επιμένουν με σπασμούς πανικού να κρατήσουν την ηγεμονική τους θέση στις συνειδήσεις του φιλοθεάμονος επαναλαμβάνοντας τα ίδια κόλπα του φασουλή, που κάποτε τους έκαναν συμπαθητικούς πλακατζήδες. Το καταθλιπτικό σύνδρομο που χαρακτηρίζει τα μίντια και που μετατράπηκε σε ξέφρενη πανηγυρική μανία, καταντάει απωθητικό για ένα κοινό, που έχει ήδη να διαπραγματευτεί τη δική του κατάθλιψη.
Η λάμψη του φακού

Πόσο θλιβερή μπορεί να γίνει η ανάγκη μιας διασημότητας να κυνηγήσει τη λάμψη του φακού που την έχει ξεχάσει; Οχι περισσότερο πάντως από ένα σύστημα τηλεοπτικό που αντιδρά στα κόλπα της, σπεύδοντας να αναδεύσει τον αέρα τον κοπανιστό που του προσφέρει. Στάρλετ της πίστας βγήκε στην εκπομπή της Σταματέρη για να δείξει ότι δεν έκανε πλαστική που την παραμόρφωσε όπως έδειχναν «πειραγμένες» φωτογραφίες της, τις οποίες διοχέτευσαν «εχθροί» της, όπως είπε, στα κανάλια. Τι μας λέτε; Εχασε η Βενετιά βελόνι!