Κάνει «ψιθυριστή επανάσταση»

Αρχισαν σαν… ψίθυροι με αγγλικό στίχο.
Και τα τραγούδια του κέρδισαν ιντερνετικές ψηφοφορίες και μπήκαν με φόρα στις μουσικές σκηνές
Το βλέμμα του και το καλοσιδερωμένο του πουκάμισο παραπέμπουν περισσότερο σε ήρωες ταινιών του Γκοντάρ, της ταραγμένης εποχής του ΄60. Το ίδιο συμβαίνει και με τη μουσική του. Κιθάρα μελαγχολική και ταξιδιάρα δεν σου αφήνει περιθώριο να μη σκεφτείς τα σκιερά τοπία του Κοέν, τις μελωδίες των Ρeter, Ρaul & Μary, τον ρομαντισμό της «φολκ επανάστασης» των 60s.

Περίεργα πράγματα συμβαίνουν στις μέρες μας (σκέφτεσαι). Η νεώτερη γενιά τραγουδοποιών μπορεί να… επαναστατήσει ψιθυρίζοντας.

Με σιδερωμένο άσπρο πουκάμισο και σε άπταιστα αγγλικά.

«Θεωρώ ότι ο ελληνικός στίχος θέλει περισσότερο ταλέντο», λέει. Και μάλλον δεν φαίνεται να ανησυχεί για το αν θα τον κατατάξω στις πολλά υποσχόμενες δυνάμεις της γενιάς του που απέχουν από το έντεχνο (ελληνόφωνο) «στρατόπεδο».

Lolek ή κατά κόσμον Γιάννης Αναγνωστάτος. Ετών 29, πτυχιούχος μηχανικός και μέχρι πρόσφατα υπάλληλος εταιρείας ηλεκτρονικών υπολογιστών. «Δεν ήταν καν το όνειρό μου να είμαι καλλιτέχνης, ούτε είχα κανένα συγκεκριμένο στόχο… Να το θέσω αλλιώς. Αν χρειαστεί να δουλέψω ξανά σε πρωινή δουλειά, θα το κάνω. Γιατί η μουσική για μένα είναι μια διέξοδοςσημαντική διέξοδος. Δεν θα το διαπραγματευτώ με τίποτα αυτό. Αλλο το ένα, άλλο το άλλο».

Πάνω σ΄ αυτή τη λογική φτιάχτηκε και ο πρώτος του δίσκος «Αlone» που κυκλοφόρησε από την ανεξάρτητη Ιnner Εar. Η συνεργασία του με την εταιρεία είναι «ό,τι πιο πολιτισμένο έχει ζήσει στον χώρο. Αν δεν ήταν αυτές οι συνθήκες, δεν θα έκανα δίσκο», λέει.

Το «Αlone» δεν έπεσε στον ωκεανό. Τουναντίον. Το τραγούδι που παίχτηκε από κάποια ραδιόφωνα (και έφτασε και στα σπίτια μας) έφτασε να «ανεβεί» σε ψηφοφορία στο Ιντερνετ, ψηφίστηκε σαν τραγούδι του μήνα και σιγά σιγά η δυναμική της ήρεμης νοσταλγικής μουσικής του Lolek πέρασε (με φόρα) στα προγράμματα των μουσικών σκηνών.

Το ξεκίνημα του Lolek στη μουσική ήταν κάπως έτσι: σχολικό συγκρότημα, παρέες, μικρά κλαμπάκια, τα πρώτα τραγούδια. Ο Μπόλεκ ήταν το έτερόν του ήμισυ στα πρώτα πιο επαγγελματικά λάιβ, «αλλά τελικά ο Αλέξανδρος έφυγε». Υπό το βλέμμα του κοινού (Βuzz, Βios κ.λπ.) από το 2000.

Προς τι ο αγγλικός στίχος;
Ο ελληνικός στίχος είναι το απόλυτο ξεγύμνωμα. Για να φτάσεις σε ένα επίπεδο και να χρησιμοποιήσεις τα ελληνικά πρέπει να αισθάνεσαι ότι το αισθητικό αποτέλεσμα του στίχου μπορεί να υπηρετήσει την αισθητική της μουσικής σου. Αυτό στην Ελλάδα το έχουν καταφέρει λίγοι, ελάχιστοι. Και για να μην αρχίσω από τις προηγούμενες γενιές, να πω γι΄ αυτούς που νιώθω πιο κοντά μου, όπως τον Αγγελάκα για παράδειγμα… Ή τον Φοίβο Δεληβοριά, τον Μάλαμα, τον Ζερβουδάκη, τον Θανάση Παπακωνσταντίνου… Ολοι σπουδαίοι- και στιχουργικά και μουσικά. Για τέτοιο επίπεδο μιλάω. Κλασικό. Που ξέρεις ότι θα μείνει κάτι στο μέλλον. Υπήρχε μια φοβία με το ξενόγλωσσο τραγούδι μερικά χρόνια πριν. Δεν υπήρχε περίπτωση να χτυπήσεις πόρτα εταιρείας και να σου ανοίξει…

Με τα αγγλικά κρύβεται καλύτερα το «τίποτα» του νοήματος των στίχων… Από αυτή την άποψη δεν είναι κι άδικο που μερικοί αντιδρούν.

ΙΝFΟ

Επόμενη κίνηση του Lolek είναι να μελοποιήσει ποιήματα της Κατερίνας Γώγου για ένα CD που την παραγωγή του έχει αναλάβει ο σκηνοθέτης Γιώργος Κορδέλλας

«Δεν θέλω μόνον τους νέους»

Μεγάλωσε με Χατζιδάκι, Θεοδωράκη, ρεμπέτικα.

Στην εφηβεία του ανακάλυψε την αγγλόφωνη πλευρά, το χέβι μέταλ, το χαρντ ροκ, τους μεγάλους εκπροσώπους του είδους. Στα 17 του, μπήκαν στη ζωή του ο Μπομπ Ντίλαν, ο Λου Ριντ, η Τζόαν Μπαέζ…

«Το τραγούδι μου δεν θέλω να απευθύνεται μόνο σε νέους 16 ή 17 ετών. Από αυτή την άποψη προτιμώ που δεν είδα 200-300.000

χτυπήματα στο ΥouΤube στο “Ηave you Νoticed” και είδα μόνο 40.000. Αυτή είναι η επιτυχία για μένα: ένα κοινό που να νιώθω άνετα μαζί του, που θα μπορώ να επικοινωνώ ή ακόμα να κάνω και παρέα.

Μόνον έτσι μπορώ να χειριστώ καλά αυτό που κάνω και μόνον τότε θα έχει νόημα για μένα».