[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Η κρυφή γοητεία της υποκουλτούρας

Δεν το πιστεύω ότι τόσα εκατομμύρια συμπολιτών μας (οι μισοί απεργοί)

πήγαν και τα ΄χωσαν στους περιπτεράδες για να «φτιαχτούνε», την ώρα που στο Διαδίκτυο διατίθεται πολύ και καλύτερο πράγμα. Δεν το πιστεύω, γιατί τους είδα με τα μάτια μου να χαβαλεδιάζουν και να κάνουν χοντρή πλάκα με το καρτούν της Τζούλιας.

Ούτε τη Στεφανίδου την πιστεύω ότι την κάλεσε στο σαλονάκι της απλά και μόνο για να κάνει νούμερα. Έχουν και τα κανάλια μερτικό σ΄ αυτήν την υπόθεση κι ας φρόντισαν, τελευταία στιγμή, να τη βγάλουν off από τα συντηρητικά καλλιστεία επειδή «είδαν τα χαρτιά της».

Σ΄ αυτό το ομαδικό ψυχόδραμα νομίζω ότι κανείς δεν έχει έννομο συμφέρον να μιλήσει με ειλικρίνεια. Κι αφού ούτε κι εγώ έχω τα απαραίτητα guts για να πω αυτό που σκέφτομαι, δίνω τον λόγο σε μια πραγματική επαγγελματία του είδους. Λέει λοιπόν η Οβιντί στο βιβλίο της «Ρorno Μanifesto» (Εκδόσεις Flammarion, 2002) και συγκεκριμένα στο κεφάλαιο «Συμβουλές σε όσους συναντούν για πρώτη φορά μια πορνοστάρ»: «Μην τη θεωρήσετε θύμα.

Δεν είναι. Κανείς δεν διαλέγει με το ζόρι τι δουλειά θα κάνει. Μην προσπαθήσετε να τη σώσετε. Δεν το έχει ανάγκη. Καλύτερα, σκεφτείτε τη δική σας ζωή».

Αυτά…