[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Το πάρτι

Το «50» βαράει λιγάκι στο κεφάλι, γι΄ αυτό τα ντεσιμπέλ του πικάπ φτάνουν κάνα δυο τετράγωνα παρακάτω. Στιβαρός ήχος, συμπαγής, δεν σου αφήνει πολλά περιθώρια για σκέψεις.

Χοροπηδάς, χαχανίζεις, κάνεις φιγούρες Saturday night fever, παίρνεις και τη μικρή σου κόρη αγκαλιά και τη στροβιλίζεις στον αέρα. Τώρα τα πάρτι έχουν κόρες και γιους. Και καθρέφτες (στα πρόσωπα των άλλων).

Όροφος 4ος, η πόρτα ανοιχτή, το εσωτερικό του σπιτιού έχει τη βαβούρα της πρώτης χαιρετούρας. Μέχρι εδώ, μια χαρά. Έλα όμως που είναι το ίδιο σπίτι, τα ίδια έπιπλα και- κυρίως- οι ίδιοι άνθρωποι που ήταν εκεί (για τον ίδιο λόγο) 25 χρόνια πριν! Περίπου τα ίδια…

Αυτή η σκάλα στo βάθος του σαλονιού σαν να μου θυμίζει κάτι. Και ο κύριος εκεί με το λευκό κεφάλι; Α όχι, εγώ δεν είμαι για δω. Τι δουλειά έχω εγώ με τους μεγάλους; Όλο αυτό το… φουλ της γραβάτας θυμίζει σουαρέ των γονιών μου κάτι δεκαετίες πριν (μάνα με μαλλί λάχανο και πατέρας να χορεύει τάνγκο). Απίστευτο. Πρώην γόητες, νάρκισσοι, «καλά παιδιά», εναλλακτικοί, πλακατζήδες, στελέχη (από πάντα), πετυχημένοι (από πάντα) καταλήγουν όλοι μια κοψιά. Στην κοψιά «βλέπω την παρέα του πατέρα μου σε πάρτι» (κι εμένα με πιτζάμες να με στέλνουν για ύπνο). Να πιω μια τεκιλίτσα να συνέλθω και μετά θα σκεφτώ το επόμενο βήμα. Κοίτα τη φωτογραφία, το κάμπινγκ που κάναμε στην Εύβοια το ΄85 (άι στον διάολο κι εσύ και το ΄85 σου). «Ναι με βλέπω, ρε συ ίδια είμαι»- ή είναι που δεν βρήκα γυαλί;

Να το δω θετικά. Το «50» είναι μια ιδέα. Μια ιδέα σαν όλες τις άλλες. Αν την πάρεις σοβαρά (και μετρήσεις ένα ένα τα κεράκια) μπορεί να υποκύψεις στο φινάλε σε αυτή την ανούσια αριθμητική που θα σε ρίξει στα Τάρταρα και με τέτοια διάθεση (σόρι κιόλας) τι τα θες τα πάρτι, τα δώρα και τα ψηλοτάκουνα; Επιπλέον (ναι υπάρχει επιπλέον), με το που θα δυναμώσει η μουσική και θα πέσουν οι μάσκες- γιατί θα πέσουν-, όλο αυτό το πατρικό που φαίνεται με την πρώτη διά γυμνού οφθαλμού θα εξαφανιστεί με τη δεύτερη. Άρα; Δεν υπάρχει άρα. Όσο παίζει η μουσική και πηγαινοέρχονται τα σφηνάκια, όσο τα πόδια χορεύουν ξυπόλητα και οι γραβάτες στριφογυρίζουν στον αέρα (υπό μορφήν λάσου) τόσο πιο κοντά έρχεται η παρέα η παλιά και (επιτέλους) καλώς ήρθατε και Χρόνια Μας Πολλά, Δημήτρη, Σταύρο, Μαρία, Νίκη, Λορέντζο…