Αφιέρωμα

Συγκίνηση και αναμνήσεις
Του Μανώλη Πιμπλή

Συγκινημένοι μπήκαν στην αίθουσα. Συγκινημένοι άκουσαν και χειροκρότησαν. Σε μια βραδιά αφιερωμένη στη μνήμη του ιδρυτή του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, με πολλές παρουσίες
Η ατμόσφαιρα φορτισμένη από συγκίνηση. Στην Αίθουσα Χρήστος Λαμπράκης, αυτή που ώς τώρα λεγόταν Αίθουσα των Φίλων της Μουσικής, δεν υπήρχε η φυσική παρουσία του ιδρυτή του Μεγάρου. Υπήρχαν όμως «τα συναισθήματα έμπνευσης, ευθύνης και δημιουργίας», υπήρχε «η δημιουργική αύρα αυτής της μεγάλης προσωπικότητας», σύμφωνα με τα λόγια του στενού του συνεργάτη και νέου προέδρου του Οργανισμού Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, Ιωάννη Μάνου.

Στη μεγάλη τιμητική εκδήλωση- αφιέρωμα στη μνήμη του Χρήστου Δ. Λαμπράκη ήταν όλοι εκεί. Πρώτα από όλα οι καλλιτέχνες που τον τίμησαν- αφιλοκερδώς- και που μετέδωσαν στο κοινό τη συγκίνησή τους, μέσα από την ερμηνεία τους. Η Αγνή Μπάλτσα, η Άννα Τόμοβα- Σίντοφ, ο Λεωνίδας Καβάκος, ο Χριστόφορος Σταμπόγλης, ο Μάριο Τσεφίρι. Καλλιτέχνες που έχουν κατ΄ επανάληψη πρωταγωνιστήσει στο μουσικό σύμπαν που το Μέγαρο Μουσικής έφερε στο ελληνικό κοινό, καλλιτέχνες που στάθηκαν δίπλα στον Χρήστο Λαμπράκη και που κι εκείνος στάθηκε πλάι τους.

Ήταν και η Καμεράτα, Ορχήστρα των Φίλων της Μουσικής- με τον μαέστρο Αλέξανδρο Μυράτ-, ένα από τα μεγάλα στοιχήματα του ιδρυτή του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών που συνδύαζε τη δημιουργία μιας σύγχρονης ορχήστρας με την ευρεία εκπαιδευτική προσφορά- και στα σχολεία.

Ήταν εκεί και η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών υπό τον Βύρωνα Φιδετζή, μια ορχήστρα που επίσης συνεργάστηκε στενά, όλα αυτά τα χρόνια, με το Μέγαρο και το έργο της συνδέθηκε μαζί του καθώς ο Χρήστος Λαμπράκης υπήρξε και πρόεδρος της ΚΟΑ. «Σήμερα, στην Αίθουσα Χρήστος Λαμπράκης, δεν υπάρχει η φυσική παρουσία του ιδρυτή του Μεγάρου. Υπάρχουν όμως αυτά τα συναισθήματα. Υπάρχει η δημιουργική αύρα της προσωπικότητας που είχε συνειδητοποιήσει τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις ώστε η Ελλάδα να καταστεί μια χώρα με δυναμικό παρόν στον ευρύτερο ευρωπαϊκό χώρο», σύμφωνα με τα λόγια του νέου προέδρου του ΟΜΜΑ Ιωάννη Μάνου, στο φυλλάδιο- πρόγραμμα της συναυλίας μνήμης που μοιράστηκε στους παρευρισκόμενους. «Ο Χρήστος Δ. Λαμπράκης πάντοτε επέλεγε τη δημοκρατία, την πρόοδο από τη συντήρηση, τη φαντασία από τη στατικότητα, την παρουσία από την αποχή. Κυρίως, όμως, συνέδεσε το όραμα με την πράξη, το λόγο με το έργο. Το Μέγαρο Μουσικής που εκείνος οραματίστηκε και δημιούργησε, και για το οποίο εργάστηκε με πάθος, όρθιος μέχρι το τέλος, αποτελεί “Το Έργο”, το οποίο συμβάλλει καθοριστικά στην πολιτιστική ανέλιξη του τόπου. Ένα έργο που χαρακτηρίζεται από το τρίπτυχο Πολιτισμός, Παιδεία, Ανάπτυξη.

Το Μέγαρο συνεχίζει προς αυτήν την κατεύθυνση την πορεία του. Εμείς πάντοτε θα προσπαθούμε, με βάση τις αξίες του Ιδρυτή του, με μέτρο, φαντασία και συνέπεια, να προσεγγίζουμε τις απαιτήσεις του παρόντος και τις προκλήσεις του μέλλοντος», κατέληγε ο πρόεδρος του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών. Η μεγάλη φωτογραφία του Χρήστου Δ. Λαμπράκη που προβαλλόταν στο ταμπλό μπροστά από το εκκλησιαστικό όργανο άρχισε σιγά σιγά να σβήνει. Και τη θέση της πήραν οι μουσικοί. Και η μουσική.

Η βραδιά άρχισε με την εισαγωγή από τον Λόενγκριν του Ρίχαρντ Βάγκνερ και το Κοντσέρτο για βιολί σε ρε μείζονα του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν. Σολίστ ήταν ο σπουδαίος Έλληνας βιολονίστας Λεωνίδας Καβάκος- από τους μουσικούς που ανέδειξε ως μέντορας- και συνέπραξε με την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών.

Στο δεύτερο μέρος, η μέτζο Αγνή Μπάλτσα και η σοπράνο Άννα Τόμοβα- Σίντοφ, διεθνούς φήμης ερμηνεύτριες, ένωσαν τις φωνές τους με δύο επίσης διεθνούς βεληνεκούς ερμηνευτές, τον τενόρο Μάριο Τσεφίρι και τον μπασοβαρύτονο Χριστόφορο Σταμπόγλη. Το αποτέλεσμα εξαιρετικό, στο μεγάλης συγκίνησης και αισθητικού κάλλους κύκνειο άσμα του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, το Ρέκβιεμ σε ρε ελάσσονα. Μαζί τους η Καμεράτα, Ορχήστρα των Φίλων της Μουσικής αλλά και η Χορωδία της ΕΡΤ υπό τον Δημήτρη Μπουζάνη.

Κι έπειτα ήρθε το χειροκρότημα. Σε κύματα. Σαν τη συγκίνηση μέσα στην οποία έπλεε ολόκληρη η βραδιά μνήμης…


Παρουσίες

Ένα πολυπρόσωπο, συγκινημένο ακροατήριο τίμησε με την παρουσία του τη μνήμη του Χρήστου Λαμπράκη. Παρόντα τα μέλη της οικογένειας του: η μητέρα του κυρία Έλζα Λαμπράκη, οι αδελφές του Άννα Λαμπράκη και Λένα Σαββίδη και ο ανιψιός του Μανώλης Σαββίδης, καθώς επίσης: ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Θόδωρος Πάγκαλος, ο υπουργός Επικρατείας Χάρης Παμπούκης, η υπουργός Παιδείας Άννα Διαμαντοπούλου, ο Κώστας Σημίτης, ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών Δημήτρης Δρούτσας, ο Απόστολος Κακλαμάνης, ο Τηλέμαχος Χυτήρης με τη Μαρία Φαραντούρη, οι Πέτρος Ευθυμίου, Νίκος Σηφουνάκης, Δημήτρης Σιούφας, Φάνη Πετραλιά, ο πρεσβευτής της Γαλλίας Κριστόφ Φαρνό.

Ακόμη οι: Διονύσης Σαββόπουλος, Νόνικα Γαληνέα, Τατιάνα Λύγαρη, Γιώργος και Άννα Νταλάρα, Άλκηστις Πρωτοψάλτη, Πέμη Ζούνη, Μαρίτα Παπαρίζου, Δημήτρης Γιάκας, Βίκτωρ Αρδίττης, Παναγιώτης Τέτσης, Χρόνης Μπότσογλου, Γιώργος Βέλτσος. Αλλά και οι Άγγελος Δεληβορριάς, Νίκη Γουλανδρή, Άννα Καφέτση, Πέγκυ Ζουμπουλάκη, Κυρ, Γιώργος Μπαμπινιώτης, Μαριάννα Βαρδινογιάννη, Βασίλης Θεοχαράκης, Δημήτρης Δασκαλόπουλος του ΣΕΒ, Λαυρέντης Λαυρεντιάδης, Μίνως Κυριακού, Νίκος Νανόπουλος, Μίνως Μάτσας, Γρηγόρης Σκαλκέας και άλλοι.


«Ο Χρήστος είναι στις παρτιτούρες μου, στη μουσική…»
Π.Α.

«Δεν ξέρω τι είδους σύμπτωση είναι αυτή: Πριν από 21 χρόνια, πάλι μαζί με την Άννα ΤόμοβαΣίντοφ, είχαμε τραγουδήσει στο Ζάλτσμπουργκ το Ρέκβιεμ του Μότσαρτ, μια βδομάδα μετά τον θάνατο του Χέρμπερτ φον Κάραγιαν, στη μνήμη του. Έκτοτε δεν το ξανατραγούδησα. Και να που τώρα το τραγουδώ πάλι στη συναυλία μνήμης για τον Χρήστο Λαμπράκη», είπε στα «ΝΕΑ», πολύ συγκινημένη, λίγο πριν από την εκδήλωση η διεθνούς φήμης μέτζο Αγνή Μπάλτσα, στενή φίλη του ιδρυτή του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών.

«Ήμουν τον τελευταίο καιρό στη Ζυρίχη, όπου τραγούδησα στην “Ηλέκτρα”. Κι εκεί νόμιζα ότι δεν θα με απασχολήσει ο Χρήστος. Όμως είναι παντού. Στο σπίτι μου, στις παρτιτούρες, στο μυαλό μου, στη μουσική… Έχω μια λύπη… Προσπαθώ κάτι να εφεύρω για να με ξεγελάσω που δεν είναι πια κοντά μας αυτός ο απίστευτα γλυκός άνθρωπος, ο οποίος έσπευδε με τρυφερότητα πάντα να σε βοηθήσει. Αισθάνομαι ευγνώμων που τον συνάντησα στη ζωή μου…».

Η συγκίνηση της Αγνής Μπάλτσα «σπάει» πια τη φωνή της. «Θυμάμαι όταν χτιζόταν το Μέγαρο, έκανε σα μικρό παιδί να μου το δείξει. Εύχομαι να συνεχίσει να είναι λαμπερό και να έχει επιτυχίες- όπως εκείνος το οραματίστηκε. Κι εγώ θα επιμένω να λέω πως είμαι πολύ περήφανη που γεννήθηκα σ΄ αυτόν τον τόπο».