«Όχι άλλους ρόλους κακού. Ίσως μόνον βδελυρού»

Στο Μπρόντγουεϊ επιστρέφει ο Κρίστοφερ Γουόκεν ύστερα απο 10χρονη απουσία (η τελευταία φορά ήταν στον «Νεκρό» του Τζέιμς Τζόις) με έναν ρόλο που όπως λέει ο συγγραφέας του έργου «Α Βehanding in Spokane» Μάρτιν ΜακΝτόνα, έχει πολλά στοιχεία απο τον χαρακτήρα του. «Δεν θέλω πια ρόλους κακού», λέει ο βραβευμένος με Όσκαρ. «Ίσως μόνον…

βδελυρού».

Απο τους σημαντικότερους συγγραφείς της νεώτερης γενιάς ο ΜακΝτόνα («Αποστολή στην Μπριζ») λέει ότι του αρέσει να γράφει «για απειλητικούς αλλά ταυτόχρονα αστείους τύπους, που σε κάνουν να φοβάσαι και σου δίνουν την αίσθηση ότι έχουν υποφέρει στη ζωή τους». Ο «Καρμάικλ» (ο ρόλος που ερμηνεύει ο Κρίστοφερ Γουόκεν)

είναι ακριβώς αυτό. «Γιατί είναι αστείος και φιλικός και ενώ είσαι σίγουρος γι΄ αυτόν που βλέπεις, μπορεί σε δευτερόλεπτα να αλλάξει εντελώς, δείχνοντάς σου τη σκοτεινή πλευρά του».

Παρόλο που το σενάριο περιγράφει τον Καρμάικλ σαν 45άρη, συγγραφέας και σκηνοθέτης (Τζον Κρόουλι) αποφάσισαν ότι είναι δύσκολο να βρουν έναν 45άρη που να ανταποκρίνεται στον ρόλο.

Και οι δύο έλεγαν ότι χρειάζονται έναν ηθοποιό σαν τον Κρίστοφερ Γουόκεν, γνωστό και από την κινηματογραφική του καριέρα (ο Γουόκεν έχει τιμηθεί και με Όσκαρ) και οι δύο εκθείαζαν τις αρετές του στον «Ελαφοκυνηγό» (1978), την αποφασιστικότητα και γλυκύτητά του σαν πατέρας στο «Πιάσε με αν μπορείς» (2002). Ύστερα από ώρες συζητήσης, ετέθη η εύλογη ερώτηση, «γιατί όχι ο ίδιος ο Κρίστοφερ;».

Από την πλευρά του ο Γουόκεν, στα 66 του πλέον, δεν νιώθει καθόλου τον Καρμάικλ σαν έτοιμο ρόλο. Ποτέ δεν το βλέπει έτσι. «Είμαι προληπτικός κατ΄ αρχάς», λέει, «και πάντα κρατώ τα δάχτυλά μου…

σταυρωμένα. Μου λείπει η εμπιστοσύνη σχεδόν σε οτιδήποτε κάνω. Μπορεί να φταίει το γεγονός ότι έγινα ηθοποιός κατά λάθος. Ως χορευτής ξεκίνησα. Ακόμη και τώρα όταν λέω ότι είμαι ηθοποιός, μου ακούγεται περίεργο- πάντα σκέφτομαι τον εαυτό μου σαν περφόρμερ».

Το πρόβλημά του ήταν να αποστηθίζει τον ρόλο του. «Την πρώτη φορά- ήταν το 1966 παίζοντας τον Βασιλιά της Γαλλίας στο “Λιοντάρι του χειμώνα”- έχανα τα λόγια μου και σχεδόν με απέλυσαν γι΄ αυτό». Ο μέντοράς του Τζόζεφ Παπ (ιδρυτής του φεστιβάλ Ρublic and Shakespear in Τhe Ρark) τον έκανε να πιστέψει σιγά σιγά στον εαυτό του, αλλά πέρασαν πολλά χρόνια μέχρι να το κατακτήσει. «Ακόμη και τώρα δεν είμαι σίγουρος ότι θα πάρω τον ρόλο που θέλω.

Στην καριέρα μου τα πράγματα έρχονται από μόνα τους, από το πουθενά».