Ημερολόγιο Συνόρων Ξεφυλλίζοντας εφημερίδες στις Βρυξέλλες

ΜΕΤΑ την πολύνεκρη μετωπική σύγκρουση τρένων πριν από δύο εβδομάδες στα περίχωρα των Βρυξελλών, δρομολόγια ακυρώνονται, ωράρια παραβιάζονται. Και εδώ, στο Gare du Μidi, τα ταξί αργούν να εμφανιστούν. Κάποια στιγμή εμφανίζεται ένας τοξικομανής που ζητιανεύει στα φλαμανδικά. Μια νεαρή κοπέλα περιμένει για ταξί λίγο πιο πέρα. Πιάνουμε κουβέντα. Τη λένε Νίνα και είναι Βερολινέζα. Λέει πως ζει εκπατρισμένη στις Βρυξέλλες. Σκέφτομαι αν ένας Αμερικανός, που από την Φλόριδα πάει στη Νέα Υόρκη, θεωρεί τον εαυτό του εκπατρισμένο. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι Ηνωμένες Πολιτείες όμως. Έχει κοινό νόμισμα, κοινή πρωτεύουσα αλλά οι κάτοικοί της δεν την βλέπουν ακόμα σαν το κοινό τους σπίτι. Την βλέπουν πιο πολύ σαν σούπερ μάρκετ όπου ο καθένας ψωνίζει για το δικό του σπίτι. Όταν μαθαίνει ότι έρχομαι από την Αθήνα, η Νίνα με πληροφορεί ότι η Ελλάδα έχει γίνει διάσημη αυτό τον καιρό στις Βρυξέλλες. «Και στο Βερολίνο ακόμα πιο πολύ» προσθέτει χαμογελώντας. Εκείνη εργάζεται στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, υπάλληλος στις οικονομικές υπηρεσίες. Ζητώ την πρόβλεψή της για το τι μέλλει γενέσθαι. «Φυσικά και θα βοηθήσουν την Ελλάδα, γιατί αν καταρρεύσει θα καταρρεύσει το ευρώ. Όλο το πρόβλημα είναι στους όρους» λέει.

ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ μέρα συνεχίζει να βρέχει ασταμάτητα. Στη Square des Βlindee, κάτω από την ομπρέλα μου, φωτογραφίζω ένα από τα πιο πρωτότυπα μνημεία στην Ευρώπη: το άγαλμα του άγνωστου περιστεριού. Το Βέλγιο είναι η μοναδική χώρα στον κόσμο που τιμά τα περιστέρια του πολέμου, τα οποία έκαναν χρέη στρατιωτικών ταχυδρόμων στους δύο Παγκόσμιους Πολέμους, τότε που οι Ευρωπαίοι αλληλοσκοτώνονταν με λύσσα. Χιλιάδες περιστέρια σκοτώθηκαν σε στρατιωτικές αποστολές και οι Βέλγοι, ξακουστοί για την αγάπη τους στα περιστέρια, τους αφιέρωσαν αυτό το εντυπωσιακό άγαλμα. Καθώς βλέπω το περιστέρι του πολέμου στο χέρι της γυμνόστηθης γυναίκας, φέρνω στον νου μου τους στίχους του Ζακ Μπρελ, από το τραγούδι του «Βruxelles»: «Υπήρχε ο παππούς μου/ Υπήρχε η γιαγιά μου/ Περίμεναν τον πόλεμο/ Κι ο πόλεμος περίμενε τον πατέρα μου/ Ήταν όλοι χαρούμενοι σαν το αυλάκι/ Και ήθελαν να γίνω ηθικό παιδάκι»…

ΑΦΗΝΩ τη γυμνόστηθη γυναίκα με το περιστέρι και κατευθύνομαι σε ένα κιόσκι με εφημερίδες. Τα πρωτοσέλιδα των βελγικών εφημερίδων δείχνουν γυναίκες που κλαίνε. Ηλικιωμένες και νέες, σε μια πένθιμη ατμόσφαιρα. Το Carrefour, λέει ένας κύριος τίτλος, απολύει 1.672 εργαζόμενους. Οι γυναίκες στο πρωτοσέλιδο μόλις έχουν μάθει για την απόλυσή τους. Τα συνδικάτα υπόσχονται κινητοποιήσεις. Οι πολιτικοί λένε λόγια παρηγορητικά του τύπου «καλό κουράγιο». Τα αφεντικά του Carrefour μιλάνε για θεραπεία- σοκ και αφήνουν να εννοηθεί ότι το κατάστημα θα μεταναστεύσει στα Βαλκάνια, γιατί εκεί υπάρχουν φθηνά εργατικά χέρια. Οι αρθρογράφοι αναλύουν την οικονομική κρίση. Υπάρχουν φράσεις όπως «κοινωνική αιματοχυσία», «το τέρας της ανεργίας απειλεί να καταβροχθίσει την ευρωπαϊκή ευημερία», «το καράβι της παγκοσμιοποίησης έχει βγει εκτός ελέγχου». Όσον αφορά τις αλληγορίες με καράβια, σε ένα άρθρο της «Le Soir», η Ελλάδα χαρακτηρίζεται «λαθρεπιβάτις στο ευρωπαϊκό καράβι». Ο αρθρογράφος τα βάζει και με τη Γερμανία επειδή «βλέποντας το καράβι του ευρώ να έχει πάρει κλίση, έχει μονοπωλήσει όλες τις σωστικές λέμβους». Η Γερμανία, συνεχίζει το άρθρο, ακολουθεί πολιτική μισθολογικών περικοπών για να προσελκύσει τις βιομηχανίες που επιθυμούν να εγκαταλείψουν τα εδάφη των γειτόνων της. «Αλλά αν φτωχύνουμε εμείς, οι γείτονές της, θα υποφέρει όλη η ζώνη του ευρώ, άρα και η Γερμανία» καταλήγει το άρθρο. Τη στιγμή που ο κόσμος αλλάζει με ιλιγγιώδεις ρυθμούς και νέες οικονομικές υπερδυνάμεις αναδύονται, στο «ευρωπαϊκό καράβι» βαφτίζουν τους συνεπιβάτες «λαθρεπιβάτες» και καρφώνουν εαυτούς και αλλήλους. Κανένα όραμα δεν υπάρχει για κοινό λιμάνι. Οι επιβάτες του «ευρωπαϊκού καραβιού» κοιμούνται πάνω στο κατάστρωμα, ονειρευόμενοι ο καθένας διαφορετικά λιμάνια…

ΣΤΗΝ ΟΔΟ της Ειρήνης, στην καρδιά της Ευρωπαϊκής Γειτονιάς, το εστιατόριο «Βelgo Βelge» είναι από τα πιο γνωστά. Κάθομαι στο τραπέζι με έναν Βέλγο νέο συγγραφέα, τον Ζακ, και η ατμόσφαιρα θυμίζει Βαβέλ. Δεν καταφέρνω να μετρήσω τις γλώσσες που μιλάνε στα γύρω τραπέζιαβόρειες, νότιες, κεντροευρωπαϊκές. «Αυτό το εστιατόριο το προτιμούν οι υπάλληλοι του Ευρωκοινοβουλίου» εξηγεί ο Ζακ. Δεν αποκλείεται, συνεχίζει, να δούμε και τον βαν Ρομπάι, τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου., να έρθει να καθήσει στο διπλανό τραπέζι. Φαντάζομαι τους σωματοφύλακες, τους μπράβους να τον συνοδεύουν, την αστυνομία και τα περιπολικά να τον φυλάνε έξω. Ο Ζακ μου λέει «όχι» κουνώντας το κεφάλι. «Έρχεται συνήθως με το ποδήλατό του, χωρίς συνοδεία». Παθαίνω ένα κάποιο πολιτισμικό σοκ. Γεννήθηκα σε μια χώρα όπου διέθετε αυτοκίνητο ο διευθυντής ληξιαρχείου και ζω σε μια χώρα όπου οι άνθρωποι της εξουσίας, της μικρής και της μεγάλης, κυκλοφορούν με αυτοκίνητα και φρουρά…

LΙΝΚ:

http://gazikapllani.blogspot.com