«Θέλω να απευθύνομαι στον θεατή που μπήκε κατά τύχη»

Ο σκηνοθέτης επέστρεψε για άλλη μια φορά στην πατρίδα του τη Λάρισα και στο «Θεσσαλικό» του. Και δρέπει δάφνες με τη «Διαθήκη» του Μάριου Ποντίκα που ανέβασε ως πρώτο έργο μετά την επιστροφή του
Ανήκε- ηθοποιός τότε, που είχε μαθητεύσει στον Δημήτρη Ροντήρη και χόρευε στην ομάδα της Δώρας Στράτου-, πλάι στην Άννα Βαγενά, στους πρωτεργάτες της ίδρυσης του «Θεσσαλικού Θεάτρου» ο Κώστας Τσιάνος. Έφυγε, γύρισε, το 1983 ανέλαβε, όταν το «Θεσσαλικό» έγινε η μαγιά για το ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας, την καλλιτεχνική διεύθυνση, την κράτησε δεκαπέντε χρόνια, το 1998 έφυγε πάλι αλλά από το περασμένο καλοκαίρι ξαναγύρισε στη Λάρισα και στην καλλιτεχνική διεύθυνση του ΔΗΠΕΘΕ τηςτου «Θεσσαλικού» του.

Γιατί ξαναγυρίσατε; Είναι που δεν είχατε κάτι καλύτερο να κάνετε; Είναι η ηλικία (σ.σ.: μπήκε στα 68) που επιζητεί μία μεγαλύτερη ασφάλεια; Ή εκεί νιώθετε στα χωρικά σας ύδατα;

«Δόξα τω Θεώ έχω σκηνοθετήσει και στο Εθνικό και στο Κρατικό και πρωταγωνίστριες. Αλλά το καλύτερο που μου έχει συμβεί στη θεατρική μου διαδρομή είναι το “Θεσσαλικό”. Δεν μπορώ με τίποτα να ανταλλάξω τη θητεία μου εκεί. Πέρα από το ότι ήταν κάτι που εμείς το δημιουργήσαμε με αρωγούς τους θεατρόφιλους της Λάρισας. Το ΄98 έφυγα λίγο πικραμένος. Από τις δημοτικές αρχές που δεν φτιάχνανε κανονικό θέατρο, δεν πολυδίνανε χρήματα- οι υποχρεώσεις για μεγαλύτερες παραγωγές είχαν αυξηθεί…- αλλά και από το υπουργείο Πολιτισμού- σαν να μη με υπολογίζανε πια. Θα το πιστέψετε πως τα προβλήματα άρχισαν μετά τις μεγάλες επιτυχίες του “Θεσσαλικού” με την “Ηλέκτρα” και τις άλλες τραγωδίες; Όταν όλοι έλεγαν “λύθηκε τώρα το πρόβλημα του “Θεσσαλικού””! Είναι, βλέπετε, χαρακτηριστικό των Ελλήνων ο φθόνος, η μισαλλοδοξία. Είχα κουραστεί κιόλας. Η πρόταση να αναλάβω το ΚΘΒΕ ήταν η ευκαιρία να φύγω “μαλακά”.

Έκτοτε παρακολουθούσα το “Θεσσαλικό”, έβλεπα τις παραστάσεις του, τηλεφωνούσα να δω πώς πάνε αλλά είχα διαγράψει κάθε προοπτική ότι θα ξαναγύριζα.

Όταν άρχισα την άνοιξη τις πρόβες για τις “Χοηφόρες” ήρθε ο νυν δήμαρχος και μου λέει: “Δεν θα σου πω “σκέψου το”, θα σου πω ΄θα γυρίσεις πίσω΄”. Και λέω εγώ: ΄Ναι΄”. Γελάει. “Έτσι απλά έγινε και ξαναγύρισα”». Όταν λέτε «το “Θεσσαλικό” ήταν το καλύτερο που μου έχει συμβεί» με ποια έννοια το λέτε; Ότι εκεί ήσασταν αυτεξούσιος;

«Ποτέ δεν είσαι αυτεξούσιος. Έχεις το κοινό. Πρέπει να καταλάβεις τι θέλει. Τη φυσιογνωμία του, τις ιδιαιτερότητές του. Χωρίς να του κάνεις τα χατίρια. Αλλά, πέραν του ότι δουλεύαμε σαν τα σκυλιά από το πρωί μέχρι το βράδυ, υπήρχε αναζήτηση, πηγαίναμε περιοδείες, ζωντανεύαμε κάποιους παλιούς κινηματογράφους που είχαν κλείσει από καιρό για να παίξουμε εκεί… Στα χωριά κάθε φορά η παράστασή μας έπαιρνε τις διαστάσεις πανηγύρεως. Ο στόχος μας ήταν να κάνουμε καλό θέατρο για ένα ευρύ κοινό. Να απευθυνόμαστε στον θεατή που μπήκε κατά τύχη και που πιθανόν δεν έχει ξαναδεί θέατρο- να φύγει ευχαριστημένος».

Οι στόχοι σας σήμερα; Συνεχίζετε εκεί που σταματήσατε;

«Το ΄χω σκεφτεί πολύ αυτό. Και αποφάσισα ν΄ αρχίσω με τη “Διαθήκη” του Μάριου Ποντίκα που την είχαμε ανεβάσει πριν από 32 χρόνια. Και που πιστεύω πως καθόρισε τη φυσιογνωμία του “Θεσσαλικού”. Για να επαναπροσδιοριστώ. Τώρα ξέρω πού θα πάω». Σχεδιάζετε να επαναλάβετε τις περιοδείες. Έως πού μπορείτε να φτάσετε; Το «Θεσσαλικό» έδινε το στίγμα του από τα βουνά και τα λαγκάδια που σκαρφάλωνε…

«Αυτά δεν μπορούν πια να γίνουν. Δεν υπάρχουν πια τα σινεμά τα εγκαταλελειμμένα. Που τα σκουπίζαμε, τα ξεσκονίζαμε και βάζαμε βαρέλια με ξύλα που τα ανάβαμε για να ζεσταθούν. Γίνανε αποθήκες ή σούπερ μάρκετ. Και τα καφενεία που παίζαμε γίνανε καφετέριες με σεπαρέ κτιστά που δεν μπορούν να μετακινηθούν. Αλλά και να υπήρχαν δεν θα ερχότανε σήμερα ο κόσμος σ΄ έναν άθλιο χώρο όπως ήταν όλα αυτά. Κάθεται στο σπιτάκι του, έχει την τηλεόραση και το DVD του… Θα πάμε Τρίκαλα, Καρδίτσα, Βόλο, Φάρσαλα, τρεις μέρες Ελασσόνα που έχει κάνει ένα πολύ ωραίο θέατρο, στον Τύρναβο όπου ο Δήμος έσωσε το σινεμά έστω κι αν η σκηνή είναι πολύ μικρή και όπου αλλού μπορέσουμε. Θα έρθουμε και Αθήνα».

Ο θεσμός των ΔΗΠΕΘΕ περνάει μεγάλη κρίση. Δεν πρέπει, ύστερα από τόσα χρόνια, να αλλάξει το θεσμικό τους πλαίσιο;

«Αυτά, εγώ, δεν τα πιστεύω καθόλου. Δεν ξέρω καν ποιο είναι αυτό το “θεσμικό πλαίσιο”. Καθόλου δεν με ενδιαφέρει. Απλώς κάνω τη δουλειά μου. Το θέμα είναι να μη λείψει ο ενθουσιασμός. Είναι δηλαδή θέμα ανθρώπων , όχι “θεσμικού πλαισίου”».


Δέκα σταθμοί

●1942 Γεννιέται στη Λάρισα.

●1961 Στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών και χορευτής στους Ελληνικούς Λαϊκούς Χορούς της Δώρας Στράτου.

●1964 Αποφοιτά από τη δραματική σχολή.

●1966 Πρώτη εμφάνιση ως ηθοποιός με το «Θέατρο Νέας Ιωνίας» του Γιώργου Μιχαηλίδη στον «Ορέστη» του Ευριπίδη.

●1975 Ίδρυση «Θεσσαλικού Θεάτρου».

●1976 Η πρώτη του σκηνοθεσία: «Της Λαρίσης το ποτάμι», η πρώτη επιθεώρηση στο «Θεσσαλικό».

●1983 Καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας/ «Θεσσαλικού». Έως το 1998.

●1998 Καλλιτεχνικός διευθυντής του ΚΘΒΕ. Για έξι μήνες.

●2001 Αναπληρωτής καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου. Έως το 2005.

●2009 Και πάλι καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας.