[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Ο θάνατος του εμποράκου

Ένα μαγαζί με έπιπλα- με, ομολογουμένως, τσιμπημένες τιμές- και ένα κατάστημα που εμπορεύεται μεταχειρισμένα αυτοκίνητα πολυτελείας ήταν τα πρώτα θύματα της οικονομικής κρίσης που εντόπισα στη γειτονιά μου. Είδα κατεβασμένα ρολά και ενοικιαστήρια στις τζαμαρίες.

Θα μου πείτε πως δύο μεμονωμένες περιπτώσεις δεν αποτελούν τεκμήριο. Τότε, τι συνέβη σε εκείνο το γωνιακό κατάστημα που έκρυβε μέσα του θησαυρό βιβλίων και γραφικών ειδών; Ο ηλικιωμένος πια ιδιοκτήτης είχε καταφέρει να αντισταθεί στις αλυσίδες βιβλιοπωλείων επί δεκαετίες. Πρόσφατα όμως έβαλε λουκέτο στην πόρτα και πριν από λίγες ημέρες είδα τα ράφια άδεια και το γραφείο του σκονισμένο. Μία φορά και έναν καιρό, γνωστή αγορά των βορείων προαστίων κατακλυζόταν κάθε Σαββατοκύριακο από κόσμο. Εκεί έβρισκαν τα πάντα: ακριβά ρούχα, παπούτσια και αξεσουάρ, αλλά και μικρά μαγαζάκια με προϊόντα που διακρίνονταν για το στυλ τους και τις «λογικές» τιμές τους. Τώρα, πολλά από αυτά δεν υπάρχουν- αν και στην αρχή αυτή η αλλαγή δεν ήταν διακριτή.

Τη μία εβδομάδα έκλεινε το ένα μαγαζί και ύστερα από έναν μήνα το άλλο… Σήμερα όμως η μετάλλαξη της συγκεκριμένης αγοράς είναι αισθητή, αφού σε κάθε γωνία της αντικρύζει κανείς Κινέζους εμπόρους, καταστήματα που πωλούν προϊόντα προς μόλις ένα ή δύο ευρώ και νέες αλυσίδες φθηνών αξεσουάρ. Η αύξηση του φόρου στα προϊόντα πρώτης και…

δεύτερης ανάγκης θα είναι η χαριστική βολή για τον θάνατο του εμποράκου. Η επιβίωση ενός μικρομεσαίου εμπόρου σε μια καταναλωτική κοινωνία ήταν μεν επίφοβη, λόγω των αλυσίδων και του ανταγωνισμού, όχι όμως ακατόρθωτη. Σε μία φτωχή κοινωνία, τι πιθανότητες να έχει; Όσες πιθανότητες έχει ο πολίτης, που μέχρι πρότινος απολάμβανε να σπαταλά, να ζήσει άμεσα τις παλιές καλές καταναλωτικές στιγμές προ οικονομικής κρίσης.