ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Οι προκλήσεις

O λόγος στους αναγνώστες. Ο Μ. Χ. Γκρίλλας, Γαρέφη 3, Λάρισα, γράφει:

«Η χώρα μας, για να μπορεί να αντιμετωπίζει τις καθημερινές προκλήσεις της Τουρκίας, είναι υποχρεωμένη να διατηρεί μια αξιόμαχη, σύγχρονη και ετοιμοπόλεμη Πολεμική Αεροπορία, η οποία είναι συγχρόνως και το κύριο αποτρεπτικό όπλο μας, ικανό να ανταποδώσει τουλάχιστον ισοδύναμο κτύπημα εάν χρειαστεί.

Για να είναι όμως η Πολεμική Αεροπορία σύγχρονη, πρέπει ο στόλος της να αντικαθίσταται ή τουλάχιστον να εκσυγχρονίζεται κάθε 15 χρόνια. Σε όλο αυτό το διάστημα το κόστος της επιχειρησιακής εκμετάλλευσης, συντήρησης των αεροσκαφών και της εκπαίδευσης τριπλασιάζεται από την αρχική τιμή αγοράς του αεροσκάφους. Δηλαδή, στην αξία ενός αεροσκάφους π.χ. 40 εκατ. ευρώ στα 15 χρόνια διατήρησής του προστίθενται ακόμα 80 εκατ. και με την αγορά το συνολικό κόστος ανέρχεται σε 120 εκατ. για το καθένα χωριστά στα 15 χρόνια διατήρησής του.

Η Πολεμική μας Αεροπορία διαθέτει περίπου 250 μαχητικά αεροσκάφη, δεύτερης, τρίτης και τέταρτης γενιάς και τούτο λόγω του υπαρκτού κινδύνου στα ανατολικά μας σύνορα. Εάν δεν υπήρχε αυτή η δυνάμει απειλή, τότε η Πολεμική Αεροπορία δεν θα είχε ανάγκη από περισσότερα 120 αεροσκάφη. Το ετήσιο κόστος μόνο για τις αναχαιτίσεις των τουρκικών μαχητικών μάς κοστίζει άνω των 500 εκατ. ευρώ.

Η χώρα μας ξοδεύει για τις αμυντικές της δαπάνες το 3,5% του ΑΕΠ και παλαιότερα κοντά στο 5% έναντι 2% και κάτω των κρατών της Ε.Ε. Το επιπλέον 1,5% του ΑΕΠ σημαίνει 3 δισ. ευρώ τον χρόνο. Και για τα 35 χρόνια που διαρκεί αυτή η κρίση με την Τουρκία, το κόστος ανεβαίνει στα 105 δισ. ευρώ.

Όλα αυτά τα χρόνια η Πολεμική Αεροπορία δίνει καθημερινά πάνω από το Αιγαίο μια πραγματική και τιτάνια μάχη, υπενθυμίζοντας συγχρόνως με τη δυναμική της παρουσία όταν πρέπει, εκεί που πρέπει και όπως πρέπει στους άρπαγες γείτονές μας ότι, με τις όποιες αυθαιρεσίες τους και τις προκλητικές τους πτήσεις και υπερπτήσεις στα κατοικημένα ελληνικά νησιά (Αγαθονήσι, Φαρμακονήσι, Φούρνοι), δεν αποκτούν καμία χρησικτησία και οι πράξεις και οι ενέργειές τους δεν νομιμοποιούνται σε καμία περίπτωση και δεν ανατρέπουν το υφιστάμενο νομικό καθεστώς και το status quo στο Αιγαίο.

Το κείμενο αυτό το αφιερώνω σε όλους εκείνους που υπερασπιζόμενοι καθημερινά τα κυριαρχικά μας δικαιώματα στο Αιγαίο έγιναν θυσία στον βωμό του καθήκοντός τους».

Μια απάντηση:Μου γράφετε ότι δεν δημοσιεύω κείμενά σας. Και με ύφος που αρνούμαι να χαρακτηρίσω, μου λέτε «με έχετε σε καραντίνα;». Τι θα πει αυτό, κύριε; Γιατί να σας έχω σε καραντίνα; Τι είμαι εγώ, σμηνίας; Τη δουλειά μου κάνω. Πιστεύετε πως ό,τι γράφετε είναι δημοσιεύσιμο; Την ευθύνη αυτής της στήλης την έχω εγώ. Όποτε κρίνω ότι μια επιστολή σας είναι καλή και προσφέρει στον διάλογο, την δημοσιεύω. Αλλά τα κείμενα που είναι γεμάτα από δραματικούς όρους, άγνωστους στον καθημερινό αναγνώστη, δεν τα δημοσιεύω. Νομίζω ότι το ίδιο θα κάνατε κι εσείς στη θέση μου. Άκου «καραντίνα»!