Ματιές Συνεύρεση

Πριν από τρία- τέσσερα χρόνια, τα καλοκαίρια, πηγαίνοντας με το αυτοκίνητο του φίλου μου του Φώτη, από τη Συκαμνιά στην Εφταλού, άκουγα και ξανάκουγα σ΄ όλη τη διαδρομή, ένα τραγούδι της Χαρούλας, λίγο «πρόστυχο», όπως θα το χαρακτήριζε η Μελίνα, το οποίο λέει: «Τα λεφτά μου όλα δίνω για ένα τανγκό/ κι ένα άγγιγμά σου κάτω από το τραπέζι/ αδιάφορα τριγύρω μου να κοιτώ/ στον γυμνό λαιμό μου το χέρι σου να παίζει…».

Μεγάλωσα με τανγκό. Στο τέλος της δεκαετίας του ΄40, ζούσε στην αυλή του σπιτιού μου ένας μπογιατζής, που είχε γραμμόφωνο και μπόλικες πλάκες (δίσκους). Τις Κυριακές, το κούρντιζε κι από το πρωί ώς το βράδυ ψιλοτραγουδούσαμε όλοι οι γειτόνοι, «το τανγκό, τ΄ ωραιότερο του κόσμου/ είν΄ αυτό, που χορέψαμε μαζί», «Τσιγγάνα μαυρομάτα/ αντάμωσα στη στράτα/ με λόγια μαγεμένα/ μου πήρε την καρδιά» και άλλα τέτοια περιπαθή άσματα.

Την ίδια εποχή και λίγο αργότερα, ένας εξαιρετικός κονφερανσιέ, που ήταν και πολύ καλός στιχουργός («Ένας φίλος ήρθε απόψε απ΄ τα παλιά», «Μας φτάνει μόνο ένα κύμα απ΄ τ΄ ακρογιάλι», ο Φίλων Αρίας, παρουσίαζε συχνά στα προγράμματά του τραγουδίστριες και τραγουδιστές, που το ρεπερτόριό τους απαρτιζόταν από δεκάδες τανγκό. Ο Αρίας, μάλιστα, απευθυνόμενος στο κοινό, για να αναγγείλει τον τίτλο κάθε τραγουδιού που θα ερμηνευόταν, συνήθιζε να λέει: «Και τώρα θα ακούσετε ένα υπέροχο αργεντίνικο τάνγκο». Όχι τανγκό, αλλά τάνγκο, που είναι και το σωστό.

Πριν από αρκετά χρόνια, βρέθηκα στο Μπουένος Άιρες. Μια Κυριακή πρωί, ο τότε πρέσβης της Ελλάδας στην Αργεντινή Αν. Μητσιάλης, πρότεινε σε μένα και την παρέα μου, να πάμε σε μια γειτονιά να απολαύσουμε τάνγκο. Τάνγκο καθαρόαιμο, λαϊκό, χωρίς φιοριτούρες, μπιχλιμπίδια και διάφορα άλλα «εμπριμέ». Ήμασταν καμιά δεκαριά δημοσιογράφοι. Πήγαμε σε μια γειτονιά, που ήταν γεμάτη κόσμο. Γινόταν και παζάρι συγχρόνως.

Η ατμόσφαιρα θύμιζε γιορτή, εκατοντάδες άνθρωποι πήγαιναν και ερχόντουσαν, τραγουδούσαν, φλερτάρανε και κυρίως χόρευαν. Τάνγκο βέβαια.

Θυμάμαι έναν ξερακιανό, ψηλέα, που φορούσε καβουράκι και έπαιζε μπαντονεόν, με απίστευτη δεξιοτεχνία και αίσθημα. Τα ζευγάρια που χόρευαν, είχαν κάνει έναν κύκλο ολόγυρά του και μας είχαν ξετρελάνει όλους με τις αυτοσχέδιες φιγούρες τους. Ο τύπος με το καβουράκι, ύστερα από μισή ώρα, έβγαλε το καπέλο του και άρχισε να μαζεύει από θαυμαστές, χορευτές και περαστικούς, κέρματα και δολάρια. Κάποιος από την παρέα μου, του έδωσε ένα πεντοδόλαρο. «Από πού είσαι;» τον ρώτησε ο μουσικός. «Από την Ελλάδα». «Α! Από την Ελλάδα! Ζήτω η Μελίνα Μερκούρη!».

Μου ήρθαν στον νου όλ΄ αυτά, γιατί διάβασα στα «ΝΕΑ» (20/1) ένα πολύ καλό κομμάτι της Έφης Φαλίδα, για τη μεγάλη καλλιτέχνιδα Ούτε Λέμπερ, που βρίσκεται ήδη στη χώρα μας για δύο συναυλίες (20 και 21/2) με τίτλο «Απόλυτο Τάνγκο». Μου άρεσε πολύ και η αρχή του κομματιού: «Η ερωτική συνεύρεση και ο θάνατος χορεύουν σφιχταγκαλιασμένοι τάνγκο». Ωραία πράγματα. Όχι ελλείμματα, χρέη, Αλογοσκούφηδες κ.λπ…