Δίκτυο

Ας μην ξεχνάμε το παρελθόν…
Γ.Δ.Κ.Σ.

Μοναδική- πληρέστατη και προσεγμένη στην παραμικρή λεπτομέρεια- η ιστοσελίδα του Εθνικού Θεάτρου του Γιάννη Χουβαρδά και των συνεργατών του- άνθρωποι που γνωρίζουν εις βάθος και με σεμνότητα.

Εξαίρετα τα δωρεάν ενημερωτικά έντυπά του- ένα επίπεδο εκτός «ελληνικών δεδομένων». Πολύ μου αρέσουν και τα προγράμματά του- αισθητικά και ως περιεχόμενο. Σε μοντέρνα αλλά καλόγουστη γραμμή, δεν αναμασούν τα ίδια και τα ίδια, τα αντιγραμμένα από πρόγραμμα σε πρόγραμμα- ουδεμία σχέση με το παρελθόν… Ομολογώ όμως πως θα ήθελα πρώτον ένα χρονολόγιο του παρουσιαζόμενου συγγραφέα- κι ας είναι πασίγνωστος, το Εθνικό Θέατρο δεν απευθύνεται μόνο σε θεατρολόγους, αλλά οφείλει να απευθύνεται στο ευρύ κοινό και να ασκεί τον παιδευτικό του προορισμό- και δεύτερον την παραστασιογραφία του έργου που παρουσιάζεται. Ειδικά μία αναφορά στα προηγούμενα ανεβάσματα του έργου από το Εθνικό- και με φωτογραφικό υλικό.

Το Εθνικό Θέατρο λειτουργεί από το 1932, έχει μία συνέχεια και πιστεύω πως δεν πρέπει να ξεχνάει την ιστορία του- καλή, κακή, μέτρια, όποια και να ΄ναι. Ή μήπως κάνω λάθος;


Φέξε μου και γλίστρησα
Μ.Α.

Αλλάζουν τα φώτα στο Γαλεριανό συγκρότημα της πλατείας Ναυαρίνου στη Θεσσαλονίκη, ένα από τα βασικά τετραρχικά συγκροτήματα και το μοναδικό στην Ελλάδα. Το περίστυλο αίθριο, η βασιλική, τα λουτρά και το οκτάγωνο που συνέθεταν το διοικητικό και θρησκευτικό κέντρο της ρωμαϊκής Θεσσαλονίκης δεν θα λούζονται με το πορτοκαλί διάχυτο φως που ισοπεδώνει τα πάντα. Τα βραβευμένα για την αποκατάστασή τους μνημεία με το βραβείο Εuropa Νostra όχι μόνο θα φωτίζονται για λόγους ασφαλείας, αλλά και με τρόπο που θα αναδεικνύει τον όγκο και τις λεπτομέρειές τους- ιδιαιτέρως τα ψηφιδωτά- και την αρχιτεκτονική τους αξία, αξιοποιώντας το παιχνίδι φωτός και σκιάς χωρίς να θαμπώνουν τους περαστικούς. Η μελέτη μπορεί να εγκρίθηκε από το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο, παραμένει όμως άγνωστο πότε θα υλοποιηθεί.


Με κλειδί τη φιλία
Μ.Χ.

Είναι η μουσική παράσταση που ήταν sold out από το ξεκίνημά της στα τέλη Νοεμβρίου, και πήρε παράταση μέχρι τις 13 Φεβρουαρίου. Το τρίο Πορτοκάλογλου- Ζιώγαλας- Φάμελλος χτύπησε φλέβα επειδή βρήκε ένα καινούργιο κλειδί. Ποιο είναι αυτό; Είναι η ιδέα του γκρουπ, η ομαδική δηλαδή εμφάνιση σε ένα τοπίο όπου κυριαρχούν οι «συνεργασίες» και οι «συμπράξεις» όσο το δυνατόν πιο αταίριαστων καλλιτεχνών. Το πρόγραμμα «Με λίγη βοήθεια από τους φίλους μου» στον «Σταυρό του Νότου» προτείνει κάτι εντελώς αντίθετο και ίσως γι΄ αυτό προσελκύει κάθε Παρασκευή και Σάββατο 1.100 τουλάχιστον κεφάτους, οι οποίοι έπειτα από τρεισήμισι ώρες ροκιές σε μπιτάτο ύφος, καταλήγουν να χορεύουν ανάμεσα στα τραπέζια. Ο Νίκος Πορτοκάλογλου έχει πολύ μεγαλύτερη ιστορία από τους άλλους δύο, όμως δεν το προβάλλει αυτό. Και οι τρεις ποντάρουν στη φιλία τους και στην καλή χημεία μεταξύ τους, λένε ο ένας τα χιτ του άλλου, κάνουν αστεία και δίνουν πάσες μεταξύ τους, αυτοσαρκάζονται, τραγουδούν τα «Καράβια μου καίω», τη «Σταρ του σινεμά», το «Η ευτυχία είναι αυτό» κ.ο.κ., όλα με «πειραγμένες» ενορχηστρώσεις που απογειώνονται όταν δίπλα στο μπάσο, στις κιθάρες, στα πλήκτρα ή στα ντραμς μπαίνουν στο παιχνίδι ο σαξοφωνίστας Τάσος Φωτίου και ο υπέροχος τρομπονίστας Αντώνης Ανδρέου. Όσο για τη Λιάνα Παπαλέξη, είναι η γυναικεία εξαίρεση στα φωνητικά, που αναδεικνύει τον ανδρικό κανόνα.

Χαρά στη Θεσσαλονίκη που θα τους υποδεχτεί σύντομα!