[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Ο άνεμος που δέρνει το βαμβάκι

ΣΤΗ ΔΑΝΕΙΖΟΜΕΝΗ Κοινοβουλευτική μας Δημοκρατία η νομιμότητα είναι δύο ταχυτήτων: Η πρώτη ταχύτητα περιλαμβάνει τους νόμους που εφαρμόζονται με «μηδενική ανοχή» (αν χρειαστεί και με προληπτικές προσαγωγές όσων πολιτών… μοιάζουν επιρρεπείς στην παρανομία). Στη δεύτερη εντάσσονται οι νόμοι που αναστέλλονται με «υπομονή» απέναντι στις παρανομούσες μειοψηφίες.

Υπομονή. Οι αγρότες πρέπει να ακούσουν την υπουργό- που τόσο περιφρονούν επειδή είναι «η» υπουργός- και να κάνουν υπομονή. Να υπομείνουν τον δριμύ Βαρδάρη στα ακριτικά τελωνεία. Να ανεχθούν το φρικτό θέαμα των καθηλωμένων φορτηγών. Να υποστούν τις ικεσίες των Βουλγάρων και τις φωνασκίες των ξενοδόχων.

Λιγάκι υπομονή. Μέχρι να βρεθούν τα λεφτά που θα τους επιτρέψουν να αποσυρθούν με ήσυχη συνδικαλιστική συνείδηση στη θαλπωρή μιας σομόν μονοκατοικίας- από αυτές που καθιερώνονται πια ως τοπόσημα της ελληνικής ενδοχώρας. Μέχρι να βρεθούν ξανά τα δανεικά που θα ανοίξουν τον δρόμο της επιστροφής στην ασφάλεια των «μαύρων» εργατικών χεριών, την ατέλεια των καυσίμων, τη γαλήνη του τσιπουράδικου.

Έτσι γυρνάει ο κύκλος της επιδοτούμενης μακαριότητας στον κάμπο. Με «διακριτική» επιστασία της καλλιέργειας. Με την εγγύηση πως ό,τι κι αν σπείρεις στο τέλος θα θερίσεις. Με τη βεβαιότητα ότι, ακόμη κι αν η ανάγκη σε βγάλει στην εθνική οδό, η Πολιτεία θα φανεί απέναντί σου συμπαθητική. Θα κάνει υπομονή. Έτσι τρεις γενιές αγροτών γαλουχήθηκαν ως δημόσιοι υπάλληλοι της υπαίθρου. Ως κάστα που ευημερεί χάρη στα αδιέξοδά της: χάρη στον αμετανόητο κρατικό σπόνσορα που επιμένει να επενδύει στο βαμβάκι ωσάν να ήταν χρυσός.

«Οι αγρότες», λέει στο μανιφέστο της η Πανελλήνια Ένωση Νέων Αγροτών, «είναι ίσως οι κυριότεροι παραγωγοί πλούτου στην Ελλάδα». Και κάτω από την πρόταση αυτή μπορεί κανείς να διαβάσει ότι οι αγρότες έχουν τελικά κάτι κοινό με την κοινωνία που ταλαιπωρούν: φαντάζονται ότι ο ελληνικός πλούτος, ο ενδεής πλούτος των δανεικών, μπορεί στο τέλος να επιβιώσει.