[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Ούτε μία αθηναϊκή πλατεία για την Κάλλας;

Oι φοιτητές της οικογένειας με πληροφόρησαν ότι το σπίτι της Μαρίας Κάλλας στην Πατησίων- ένα νεοκλασικό κτίριο, πανέμορφο κάποτε- έχει καταληφθεί από αναρχικούς μετά τον αξέχαστο Δεκέμβριο του 2008, οι οποίοι το έχουν επισκευάσει και καθαρίσει και διοργανώνουν εκεί διάφορες (ειρηνικές) εκδηλώσεις. Κανείς από την Πολιτεία δεν νοιάστηκε για να γίνει αυτό το ιστορικό κτίριο μουσείο για τη μοναδική ντίβα της όπερας. Άλλωστε, τίποτα άλλο δεν της έχει αφιερώσει αυτή η πόλη. Δεν θεωρούμε, φαίνεται, άξιο το όνομα της μεγάλης πριμαντόνας να κοσμήσει κανένα δρόμο στο κέντρο της Αθήνας ή την επιβλητική μορφή της να γίνει προτομή σε καμιά πλατεία της πρωτεύουσας. Και το πατρικό της σπίτι στη Μεσσηνία διαβάζω ότι έχει καταρρεύσει. Μοναδικές εξαιρέσεις κάποιοι δήμοι- Αλίμου, Αμαρουσίου, Αγίας Παρασκευής, Περιστερίου, Άνω Λιοσίων- που βάπτισαν από ένα δρόμο τους με το όνομα της θρυλικής υψιφώνου.

Έτος Δημήτρη Μητρόπουλου- «50 χρόνια μετά…»διαβάζω ότι είναι το 2010, αλλά το όνομα του σπουδαίου μαέστρου, ίσως του μεγαλύτερου του εικοστού αιώνα, περιορίζεται σε μια αίθουσα του Μεγάρου Μουσικής, το οποίο αποτελεί και τη μοναδική όαση μουσικού πολιτισμού σε αυτή τη σύγχρονη «εκβαρβαρισμένη» Αθήνα. Εκεί γίνονται και οι δύο διεθνείς διαγωνισμοί για όπερα, σύνθεση και διεύθυνση ορχήστρας, που εμπνέονται από αυτούς τους δύο μεγάλους Έλληνες καλλιτέχνες. Βρίσκω με κόπο στον ηλεκτρονικό χάρτη του Λεκανοπεδίου τρεις οδούς Δημήτρη Μητρόπουλου- στο Χαΐδάρι, στα Βριλήσσια και στο Ηράκλειο- και εύγε στους ντόπιους υπεύθυνους γι΄ αυτό. Τόσοι δήμαρχοι που πέρασαν τα τελευταία χρόνια από την πρωτεύουσα και θέλησαν να μας δείξουν ότι έχουν τουλάχιστον κάποιες καλλιτεχνικές ευαισθησίες (καθώς στα όσα ήταν «καθ΄ ύλην αρμόδιοι» δεν έδειξαν τίποτα αξιομνημόνευτο), δεν σκέφθηκαν να τιμήσουν κάπως την Κάλλας και τον Μητρόπουλο; Τα παιδιά μας αφήνονται, άνευ τύψεων, στη δίνη της τουρκομπαρόκ υποκουλτούρας. Χωρίς μουσική παιδεία στα σχολεία, χωρίς ποιοτικά μουσικά ερεθίσματα στην πόλη.