«Όχι, δεν μπορούμε»: Ένας χρόνος Ομπάμα

Πριν από ένα χρόνο ακριβώς, κατά την «Ημέρα της Ορκωμοσίας» που δεν θύμιζε σε τίποτα καμία προηγούμενη, ο Μπαράκ Ομπάμα, έβαλε το χέρι του στη Βίβλο στην οποία είχε ορκιστεί ο Αβραάμ Λίνκολν, ο πρόεδρος που απελευθέρωσε τους σκλάβους, και διαβεβαίωσε τον ανήσυχο αμερικανικό λαό, εμψυχώνοντας και εμπνέοντας, ότι «θα αντιμετωπίσει με θάρρος τα παγωμένα ρεύματα» αλλά και όποιες καταιγίδες ακολουθήσουν.

Στο Σιάτλ, ο Γκλεν Μπόιντ, είχε μόλις αρχίσει να νιώθει τις καταιγίδες της δικής του χρεοκοπίας. Εργαζόταν ως πωλητής αλλά τον είχαν απολύσει μερικές εβδομάδες νωρίτερα.Υποστηρικτής του Ομπάμα, έμεινε στην τηλεοπτική οθόνη, παρακολουθώντας τον μαύρο πρόεδρο με βλέμμα ανυπόμονο και με την αίσθηση που επέβαλε η ιστορική στιγμή: «τα πράγματα θα πάνε καλύτερα».

«Ένιωσα απίστευτα υπερήφανος. Ένιωσα ότι ήταν το κατάλληλο άτομο. Ένιωσα αισιοδοξία», θυμάται ο Μπόιντ. Σήμερα, ένα χρόνο αργότερα, γράφει στο μπλογκ του: «Πιστέψαμε αυτά που έλεγε σ΄εκείνες τις ομιλίες του με τα γνωστά «yes, we can» (ναι, μπορούμε). Ένα πράγμα θέλω να ρωτήσω τώρα: Πού είναι εκείνος ο καθησυχαστικός, ο εμψυχωτικός τόνος; Αν έλεγα ότι είμαι απογοητευμένος από την προεδρία Ομπάμα, θα υποβάθμιζα αυτό που νιώθω».

Θυμηθείτε μια λέξη, «απογοήτευση»

Ξεχάστε τη λέξη «μπορούμε», τη λέξη «αλλαγή», κυρίως όμως, ξεχάστε τη λέξη «ελπίδα», σχολιάζει η Pauline Arrillaga στο Associated Press. Η νέα λέξη στην μπλογκόσφαιρα αλλά και εκτός, καθώς ο Ομπάμα ολοκληρώνει το πρώτο έτος της θητείας του, είναι η εξής: «απογοήτευση».

Και οι δημοσκοπήσεις μάλλον το επιβεβαιώνουν. Σύμφωνα με την τελευταία έρευνα του ινστιτούτου Gallup Poll, ο Μπαράκ Ομπάμα, περνά στο δεύτερο έτος στην προεδρία των Ην. Πολιτειών με τα χαμηλότερα ποσοστά επιδοκιμασίας, συγκριτικά με όλους τους προέδρους που προηγήθηκαν τα τελευταία 50 χρόνια: το 50% των Αμερικανών είναι μαζί του την 1η Ιανουαρίου του 2010 ενώ το 44%, δεν εγκρίνει τη δουλειά του. Πέρυσι, τέτοια μέρα, ο ενθουσιασμός εκτόξευσε τα νούμερά του στο 70%.

Ορισμένοι, μάλιστα, από αυτούς που απογοητεύτηκαν περισσότερο ήταν μεταξύ των πλέον θερμών υποστηρικτών του. Και είναι εκείνοι που περίμεναν λύσεις γρήγορα, στην οικονομία, στην υγεία, στην εξωτερική πολιτική, ακόμη και στην κλιματική αλλαγή: το μέτωπο του Αφγανιστάν παραμένει ανοιχτό, ίσως πιο ανοιχτό από ποτέ, η οικονομία συνεχίζει να πλήττεται από διψήφια νούμερα ανεργίας- φτάνει στο 10%- ενώ στον τομέα της Δημόσιας Υγείας, οι μεταρρυθμίσεις αφήνουν πολλούς δυσαρεστημένους. Την ίδια ώρα η κλιματική αλλαγή, μοιάζει με ζήτημα που ούτε καν το άγγιξαν. Μιλούν λοιπόν για απογοήτευση και την στρέφουν στον εαυτό τους, γιατί περίμεναν πολλά και γρήγορα, αλλά και για απογοήτευση για τον ίδιο τον πρόεδρο, γιατί ανέβασε τον πήχη τόσο ψηλά. «Ναι, μπορούμε;», ρωτά τους αναγνώστες του ο Μπόιντ. «Τι θα λέγατε τώρα να το αλλάζαμε σε “όχι, δεν μπορούμε;”».

«Δεν ήρθε ο καιρός των συμπερασμάτων»

Δεν συμφωνούν όλοι. Η Τρέισι Χίκμαν, επίσης ψηφοφόρος του Ομπάμα, αρνείται ότι ήρθε ο καιρός των συμπερασμάτων και στην ανυπομονησία ορισμένων απαντά με ψυχραιμία: «Ας πούμε ότι εξετάζεις ένα πολιτικό θέμα κάθε μέρα. Διαπιστώνεις, όμως, ότι κανείς δεν είναι ευχαριστημένος γιατί αυτό το θέμα δεν το έλυσε. Δεν νιώθω απογοητευμένη».

Οι πιέσεις για συμπεράσματα και αποτελέσματα είναι έντονες προς τον Αμερικανό πρόεδρο. Στην εξωτερική πολιτική είχε δεσμευτεί ότι θα δώσει τέλος στην «διπλωματία των καουμπόι», αναφερόμενος στον προκάτοχό του Τζορτζ Μπους, και σε αυτό το πλαίσιο, για μια νέα προσέγγιση του Ιράν. Προσπαθώντας λοιπόν να προωθήσει τον διάλογο με το Ιράν, τη βελτίωση των σχέσεων με τη Μόσχα και το Πεκίνο, καθώς και να τείνει χείρα φιλίας προς τον μουσουλμανικό κόσμο, ο Ομπάμα αφιέρωσε τον πρώτο χρόνο της προεδρίας του αλλάζοντας τον τόνο της αμερικανικής πολιτικής στο εξωτερικό.

Τώρα όμως τα πράγματα γίνονται περισσότερο απαιτητικά.Αναλυτές εκτιμούν ότι ο χρόνος «των λόγων» έληξε. Αρχίζει η περίοδος που απαιτεί αποτελέσματα. «Οι μεγάλες προσδοκίες έγιναν δύσκολες προκλήσεις», επισημαίνει ο Τζέιμς Λίντσεϊ, πρώην σύμβουλος του Μπιλ Κλίντον. «Προχώρησε όσο μπορούσε παρουσιάζοντας τις βλέψεις και το όραμά του. Τώρα ήρθε η ώρα να κάνει τα λόγια πράξεις». Το ψυχολογικό όριο του ενός έτους… μετρούσε μέχρι σήμερα.