Το Πνεύμα του Τόνου

Ευλόγησον Δέσποτα
Της Εύας Κοταμανίδου

«Σώσον Κύριε τον λαό Σου και ευλόγησον την κληρονομίαν Σου…».

Αγιάσθησαν τα ανά την Ελλάδα ύδατα, θάλασσες, λίμνες, ποταμοί, εορτή των Φώτων γαρ, αλλά κάπου φαίνεται να σαλτάρισαν τελείως οι παπάδες, βοηθούν και οι καιροί που ζούμε, και άρχισαν ν΄ αγιάζουν τα πάντα, έμψυχα και άψυχα. Με τα καλυμμαύχια τους και τις αγιαστούρες ανά χείρας, πήραν τους δρόμους αγιάζοντας και ευλογώντας κατοικίδια ζώα, γάτες, σκύλους, αλλά «ω της παραφροσύνης…» και αντικείμενα, όπως λάπτοπ, κινητά, αυτοκίνητα με τα καπό ολάνοιχτα, να φτάσει η ευλογία μέχρι την ψυχή του σιδερόφραχτου κήτους, αθλητικούς συλλόγους ποδοσφαίρου και μπάσκετ, επ΄ αμοιβή υποθέτουμε, και πού ΄σαι ακόμα. Και να βλέπεις τους ευσεβείς πιστούς πανευτυχείς να κρατούν ψηλά ευλαβώς και υπερηφάνως τα κινητά τους για να πάρουν την ευλογία κατακούτελα, μη τυχόν και δεν την καταγράψουν, δεν την απαθανατίσουν, να τα φυλάει από το κακό το μάτι κάθε αντίχριστου. «Θου, Κύριε, φυλακήν τω στόματί μου…». Μαζί με την ανημπόρια, την κρίση, τη φτώχεια, την αμορφωσιά, φτωχαίνει και το μυαλό, χάνεται η κρίση κι αυτή η αλλοτινή πίστη όσων την είχαν ακόμη ως παρηγοριά στην άνωθεν εκ Θεού σωτηρία, εξευτελίζεται, γελοιοποιείται, εξαγοράζεται. «Ζούμε σε καιρούς σκοτεινούς…», έλεγε ο Μπ. Μπρεχτ. Κι αλήθεια, το βλέπουμε, το διαπιστώνουμε καθημερινά, αλλά υπάρχουν και όρια.

Κάποιοι παλιοί θεσμοί όπως η Εκκλησία, με όσους πιστούς τής έχουν απομείνει, ας τα διαφυλάξουν με σοβαρότητα, ας μην τα υπερβαίνουν με τρόπους ασύστολους. Είναι ντροπή!