[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Βαράνε μύγες, αλλά με… ύφος σνομπ

Κάνουν λόγο για οικονομική κρίση, για ολοένα και αυξανόμενη πτώση πωλήσεων, για την ανάγκη πρόωρης έναρξης προσφορών για να «ζεσταθεί» και πάλι η αγορά. Όταν όμως πήγα μια βόλτα στα μαγαζιά- εν μέσω εκπτώσεων, παρακαλώ- η «κρύα» συμπεριφορά των πωλητών και οι τσουχτερές τιμές μού τρύπησαν τα… κόκαλα.

Με κοίταξε με εκείνα τα γαλάζια μάτια της, που γούρλωσε με απορία όταν τη ρώτησα εάν το μεταμοντέρνο τραπέζι με τη… βασιλική τιμή θα τύχει χαμηλότερης αξίας κατά την περίοδο των εκπτώσεων.

«Μα, δεν γνωρίζετε ότι δεν κάνουμε εκπτώσεις;», μου απάντησε. Προσπάθησα να μη μαρτυρήσω την πλήρη άγνοιά μου και έτσι έμεινα ανέκφραστη. «Το δεκαήμερο προσφορών- αυτό συνηθίζουμε να κάνουμε- ήταν την περασμένη εβδομάδα. Συνεπώς…

οι τιμές είναι αυτές που βλέπετε», συνέχισε.

Για την πολιτική της εταιρείας επίπλων για την οποία εργάζεται σαφώς και δεν μπορώ να την κατηγορήσω. Το υπεροπτικό της ύφος ήταν αυτό που με ενόχλησε – λες και το κατάστημα (ή καλύτερα ολόκληρη η εταιρεία) της ανήκει.

Έκανα ένα μικρό γκάλοπ και διαπίστωσα πως ανήκω σε ένα ευρέως διαδεδομένο γκρουπ προσβεβλημένων πελατών από τους σνομπ πωλητές.

Σε γνωστό κατάστημα του Κολωνακίου, μία κυρία ζήτησε να δοκιμάσει ένα παντελόνι μεγάλου σχεδιαστή.

«Θα το αγοράσετε;» τη ρώτησε η υπάλληλος. Τι υπονοούσε; Πιθανόν πως η πελάτισσα δεν διαθέτει τα χρήματα για να το αποκτήσει! «Ξέρετε, είναι πολύ ακριβό», συνέχισε, μη θέλοντας να αφήσει αμφιβολίες στην πελάτισσα πως η συμπεριφορά της δεν είναι μόνον εριστική, αλλά πάνω από όλα απαξιωτική.

Και σαφώς οι παραπάνω περιπτώσεις αποτελούν εξαίρεση στον κανόνα, είναι όμως δακτυλοδεικτούμενες.