«Στο χωριό βρήκα την ησυχία μου»

«Δεν λιγοστεύουν τα βάσανά σου στο χωριό από ό,τι όταν ζεις στην πόλη. Απλώς αλλάζουν μορφή και η καθημερινότητα είναι πιο κοντά σε αυτά που θες εσύ. Μπορεί να μην είσαι κολλημένος στο φανάρι της Κηφισίας μισή ώρα, ούτε να χρειάζεται όταν πας να πιεις καφέ να σπαταλάς μισή μέρα, αλλά η αίσθηση ότι μπορεί να σου συμβεί σοβαρό πρόβλημα υγείας και να μην μπορείς να φύγεις είναι εξίσου αγχωτική…».

O κ. Μιχάλης Κατεινάς είναι 43 ετών, γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Η επιθυμία του όμως πάντα ήταν να μετακομίσει στην ιδιαίτερη πατρίδα των γονιών του, τη Νάξο. «Ερχόμουν τα καλοκαίρια από παιδί για διακοπές, γιατί κατάγονται από εδώ οι γονείς μου. Μου άρεσε το χωριό και μεγαλώνοντας άρχισε να μου μπαίνει η ιδέα να εγκατασταθώ μόνιμα στην Νάξο». Τελείωσε το σχολείο, ολοκλήρωσε τις σπουδές στο Μarketing, αλλά δεν απομακρύνθηκε από την επιθυμία του να εγκατασταθεί μόνιμα στο νησί του. «Ήρθα στην Απείρανθο της Νάξου, το χωριό του πατέρα μου, τον Φεβρουάριο του 1995. Αν και ήταν χειμώνας και αντίκρυσα διαφορετικές εικόνες από αυτές που είχα συνηθίσει το καλοκαίρι, με εντυπωσίασε. Τα χρώματα της φύσης, η ησυχία και οι μυρωδιές ήταν όλα αυτά που ήθελα, και τα είχα μπροστά μου».

«Ευτυχώς είχα σπίτι»
Το να αλλάξει ζωή και να μετακομίσει από την Αθήνα στη Νάξο ήταν εύκολη υπόθεση, αφού υπήρχε ένα σπίτι, κάτι πολύ βασικό για το ξεκίνημα: «Αν δεν έχεις μια βάση για να κάνεις τα πρώτα βήματα τα πράγματα, δεν είναι και τόσο εύκολα. Ευτυχώς για μένα αυτό υπήρχε. Επίσης έλυσα το θέμα της εργασίας αφού ως ελαιοχρωματιστής θα είχα πάντα δουλειά».

Τον πρώτο καιρό ο Μιχάλης ασχολήθηκε και με τη γη, αλλά γρήγορα σταμάτησε γιατί ο χρόνος του ήταν περιορισμένος. «Είχα βάλει ένα μικρό μποστάνι, όμως το εγκατέλειψα γιατί ήταν τόση η δουλειά που αναγκαζόμουν και πήγαινα να ποτίσω το βράδυ.

Έτσι, αυτό που μου έδινε ευχαρίστηση μού προκαλούσε άγχος και δεν ήταν αυτό που ήθελα». Τα πρώτα χρόνια στην περιφέρεια τα βλέπεις όλα ρομαντικά, λέει:

«Δεν έβρισκα εισιτήρια»
«Η εμπειρία μού έχει δείξει ότι η ρουτίνα και η καθημερινότητα εξαφανίζουν αυτή τη διάθεση. Πράγματα που με εντυπωσίαζαν στην αρχή, τώρα πια δεν τα παρατηρώ». Η ζωή στο χωριό όμως έχει και άλλα αρνητικά: «Πριν από μερικούς μήνες η γυναίκα μου πήγε στην Αθήνα για να γεννήσει. Ήρθε η ώρα της γέννας νωρίτερα, ήταν καλοκαίρι εγώ δεν βρήκα εισιτήρια και δεν κατάφερα να είμαι κοντά της εκείνη τη στιγμή». Η δύσκολη μετακίνηση ειδικά όταν προκύπτουν θέματα υγείας είναι αυτό που ανησυχεί τους περισσότερους κατοίκους και περισσότερο τους ηλικιωμένους που μένουν σε νησιά ή απομακρυσμένα χωριά.

ΑΛΛΑΓΗ ΠΛΕΥΣΗΣ

Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Μarketing μετακόμισε στη Νάξο, που ήταν το όνειρό του, και τώρα δουλεύει σαν ελαιοχρωματιστής

«Εδώ σχεδόν μηδενίζονται τα έξοδα»

Ο ΗΛΙΑΣ ΓΕΡΑΣΗΣ είναι 48 ετών και τα τελευταία 7 χρόνια ζει στη Χρυσή Καστοριάς, ένα χωριό με περίπου 130 κατοίκους. Όταν τέλειωσε το γυμνάσιο μετακόμισε στην Αθήνα, αφού η επιθυμία για τη ζωή στη μεγαλούπολη με τις ευκαιρίες για δουλειά και φυσικά για διασκέδαση ήταν πολύ περισσότερες. Όπως λέει ο ίδιος: «Εργάστηκα στον τουριστικό τομέα για αρκετά χρόνια και μπορώ να πω ότι ήμουν αρκετά ευχαριστημένος, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά το επαγγελματικό κομμάτι. Όμως ο ρυθμός της ζωής στην Αθήνα ήταν εξουθενωτικός. Ο ελάχιστος χρόνος που μου απέμενε για να πάω μια βόλτα ή να κάνω κάτι διαφορετικό χανόταν μέσα στο αυτοκίνητο».

«Δεν μετάνιωσα»
Ο φρενήρης ρυθμός και η ένταση δημιουργούσαν ασφυξία στον Ηλία Γεράση, ο οποίος αποφάσισε ότι αυτό που ήθελε ήταν να ζήσει σε ένα περιβάλλον πιο ανθρώπινο και με λιγότερη πίεση: «Δεν το σκέφτηκα και πολύ. Γύρισα στο χωριό μου και δεν έχω μετανιώσει καθόλου. Η φύση και ο χαλαρός ρυθμός της καθημερινότητας με ικανοποιούν σε ένα μεγάλο βαθμό». Ο άνθρωπος, σύμφωνα με τον κ. Γεράση, δύσκολα θα πει ότι είναι πλήρως ευτυχισμένος, αφού πάντα κάτι θα του λείπει: «Στο κομμάτι της διασκέδασης υστερεί όλη η ελληνική περιφέρεια, αφού για να πας σινεμά ή να ακούσεις μουσική πρέπει να πας μέχρι την Καστοριά.

Το καλοκαίρι είναι εφικτό, τον χειμώνα όμως που πέφτει χιόνι δυσκολεύουν και οι μετακινήσεις. Μένουμε στο χωριό και το πολύ να πάμε μέχρι το καφενείο». Οι εργασίες που κάνει για να ζήσει τώρα αφορούν την υλοτομία και την κτηνοτροφία: «Τα χρήματα που βγάζω δεν ξεπερνούν τα 9.000

τον χρόνο, όμως η ζωή στο χωριό έχει λιγότερες απαιτήσεις.

Μηδενίζονται σχεδόν τα έξοδα. Αν εξαιρέσεις το ρεύμα και το τηλέφωνο, τα υπόλοιπα που χρειαζόμαστε για να ζήσουμε τα παράγουμε εμείς».

«Βλέπουμε ουρανό»
Η Φανή Στεργούδη και ο Γιώργος Νταλαρίζος ζούσαν μέχρι πριν από τέσσερα χρόνια σε ένα διαμέρισμα στον τέταρτο όροφο στη Λάρισα.

Αν και το να ζεις σε μια επαρχιακή πόλη έχει λιγότερα βάρη απ΄ ότι σε μια μεγαλούπολη, εκείνοι δεν άντεξαν και… μεθόδευσαν την «απομάκρυνσή» τους από αυτή. Ο κ. Γιώργος Νταλαρίζος ήταν εκτελωνιστής και πριν από 15 χρόνια άφησε τη δουλειά του και άρχισε να ασχολείται με τις βιολογικές καλλιέργειες. Όπως λέει: «Τότε ο τομέας των βιοκαλλιεργειών ήταν πρώιμος για τα ελληνικά δεδομένα και οι δυσκολίες που αντιμετωπίσαμε ήταν αρκετές.

Εγκατέλειψα την προσπάθεια να παράγω εγώ τα προϊόντα, αλλά τελικά με τη γυναίκα μου φτιάξαμε μαγαζί με βιολογικά είδη. Τώρα μαζί με τη Φανή ασχολούμαστε μόνο με αυτό».

Δεν εγκατέλειψαν την ασχολία όμως με τη γη, αφού τελικά έφυγαν από την πόλη και εγκαταστάθηκαν στον Πλατύκαμπο, ένα χωριό έξω από τη Λάρισα. Όπως λέει η κ. Φανή Στεργούδη: «Μπορούμε να δούμε λίγο ουρανό και τα χρώματα της φύσης. Επιτέλους να καταλάβουμε τις αλλαγές των εποχών…».