[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Ζηλεύω τις… ατυχίες

Η αναγγελία του ταξιδιού του στο Λονδίνο άγγιξε την ευαίσθητη χορδή μου. Ομολογώ πως ζήλεψα. Δεν είναι μόνον ο προορισμός που ξύπνησε τον φθόνο μέσα μου, αλλά και η διαδικασία της προετοιμασίας της βαλίτσας, η αναμονή που διατηρεί αβίαστα το αίσθημα του ενθουσιασμού, η ατομική μερίδα του άγευστου φαγητού στο αεροπλάνο που μυρίζει απόδραση…

Το χτύπημα που δέχτηκα όμως, όταν τον αντίκρυσα και πάλι μπροστά μου ήταν ακόμη πιο δυνατό. Είχα αγωνία- και όχι κρυφές ελπίδες- μήπως λόγω της σφοδρής κακοκαιρίας στην Αγγλία ναυαγούσαν τα σχέδιά του για εξορμήσεις σε θέατρα, μουσεία, πάρκα, κινέζικα και ινδικά εστιατόρια…

Όμως, όχι- τίποτα άσχημο δεν του συνέβη. Αντίθετα, κέρδισε «λαχείο», μου είπε χαμογελώντας μέχρι τα αυτιά.

Το αεροπλάνο της επιστροφής στην Αθήνα καθηλώθηκε εις διπλούν στο έδαφος και έτσι οι διακοπές τους πήραν παράταση δύο ακόμη 24ωρα. Δεν εγκλωβίστηκε όμως στο αεροδρόμιο ούτε αναγκάστηκε να αγοράσει καλλυντικά και γραβάτες στα duty- free για να «σκοτώσει» τον χαμένο χρόνο της αναμονής.

Πέρασε δύο αξέχαστες βραδιές σε «αστεράτα» ξενοδοχεία του Λονδίνου, τον τραπέζωσαν χωρίς να βγάλει από το πορτοφόλι του λίρα… τσακιστή, του κάλυψαν τα έξοδα μεταφοράς από το ξενοδοχείο στο αεροδρόμιο και τούμπαλιν και για όλα αυτά άκουσε και απολογίες από πιλότους, αεροσυνοδούς, στελέχη της αεροπορικής εταιρείας.

Και σαν να μην έφταναν οι ατυχίες (;) που τον βρήκαν, δεν παρέλειψε να μου περιγράψει την εικόνα που θα του μείνει αξέχαστη: ξύπνησε, είπε, το πρωί εγκαταλείποντας με μισή καρδιά το ζεστό, πουπουλένιο πάπλωμα αλλά τον αποζημίωσε η θέα από το παράθυρο του βυθισμένου στο χιόνι, τοπίο.

Υπερβολές; Παραλίγο να του προσφέρουν πρώτη θέση στο ταξίδι της επιστροφής. Ε, και η τύχη όμως έχει τα όριά της…