Η ΑΛΛΗ ΟΨΗ Προτεραιότητες

ΤΟ ΒΑΣΙΚΟ ερώτημα που θα έπρεπε να θέσει η κυβέρνηση στον εαυτό της, όταν αποφάσιζε να προχωρήσει στην τροπολογία για τις γονικές παροχές, ήταν το εξής:

Τι είναι πιο σωστό:

1 Να κάνει μια ρύθμιση που ελέγχεται ως προς τη συνταγματικότητά της, λόγω της αναδρομικότητάς της και που προκαλεί πλήθος αντιδράσεων για τον ίδιο λόγο, μόνο και μόνο για να μη θεωρηθεί ότι αγνοεί τις διαδικασίες διαβούλευσης, ή 2 Να εξαιρέσει τη συγκεκριμένη ρύθμιση από τη διαβούλευση, δεδομένου ότι την έχει ήδη προαναγγείλει και αποτελεί βασική προεκλογική της δέσμευση και να προχωρήσει άμεσα στην ψήφισή της, αποφεύγοντας τον σκόπελο της συνταγματικότητας;

Είναι προφανές ότι το σωστό είναι το δεύτερο. Η κυβέρνηση αυτή ψηφίσθηκε με δεδομένο ότι θα επαναφέρει τους φόρους κληρονομιών και γονικών παροχών, με υψηλό αφορολόγητο και προοδευτική κλίμακα.

Διαφήμισε, μάλιστα, αυτή την εξαγγελία της έντονα, θεωρώντας- και σωστά- ότι θα αποκαταστήσει μια αδικία που είχε προκαλέσει ο νόμος Αλογοσκούφη, φορολογώντας με τον ίδιο χαμηλό συντελεστή μικρές και μεγάλες περιουσίες.

Ήταν, επομένως, προφανές ότι το μόνο που θα μπορούσε να επηρεάσει η διαβούλευση θα ήταν τα επιμέρους στοιχεία της, δηλαδή πόσο θα είναι το αφορολόγητο και πώς θα εξελιχθεί η κλίμακα από κεί και πάνω.

Άξιζε, άραγε, γι΄ αυτόν τον περιορισμένης σημασίας διάλογο να ρισκάρει το μείζον θέμα της συνταγματικότητας;

Όχι, βεβαίως, γι΄ αυτό και σωστά αποφασίζει τώρα, όπως μαθαίνουμε, να προχωρήσει στην οριστική ρύθμιση. Ακόμη καλύτερα, μάλιστα, θα ήταν να την είχε υιοθετήσει από την αρχή και να μην είχε χάσει το Δημόσιο όλα τα έσοδα από τις αθρόες γονικές παροχές που έγιναν τους τελευταίους μήνες.