ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Βραζιλιάνοι Μπίλι Έλιοτ στις φαβέλες

Τα παιδιά από τις φτωχογειτονιές του Ρίο έχουν περιορισμένα όνειρα. Όμως υπάρχουν εκείνα που φαντάζονται μια άλλη ζωή. Όπως ο Ιρλάν και η Ιζαμπέλα που επιμένουν να ασχολούνται με το μπαλέτο. Ένα νέο ντοκιμαντέρ με τίτλο «Μόνο όταν χορεύω» μας γνωρίζει τους «Βραζιλιάνους Μπίλι Έλιοτ». «Εδώ καταρρίφθηκε το ελικόπτερο της αστυνομίας», λέει ο ταξιτζής καθώς διασχίζει τον κεντρικό δρόμο μιας από τις φαβέλες που βρίσκονται βορείως του Ρίο ντε Τζανέιρο. Μακριά από τις παραλίες τις Ιπανέμα και της Κοπακαμπάνα, αυτό εδώ είναι ένα μέρος της βραζιλιάνικης μεγαλούπολης που οι τουρίστες δεν βλέπουν- 1,2 εκατομμύριο άνθρωποι ζουν στις φτωχικές καλύβες. Η βία κυριάρχησε και πάλι τον Οκτώβριο όταν η αστυνομία συγκρούστηκε με συμμορίες λαθρεμπόρων ναρκωτικών: 40 άνθρωποι σκοτώθηκαν σε μία εβδομάδα. Τον τελευταίο χρόνο η Βρετανίδα σκηνοθέτης Μπίντι Φίνζι τον πέρασε εδώ γυρνώντας την ταινία «Μόνο όταν χορεύω» και όπως λέει «η βία έχει γίνει πλέον κλισέ. Την είδαμε σε τόσες ταινίες. Ήθελα να την αφήσω πίσω».

Η δική της ταινία αφορά το μπαλέτο και παρακολουθεί δύο έφηβους κλασικούς χορευτές, τον Ιρλάν Σάντος ντα Σίλβα και Ιζαμπέλα Κόρασι, καθώς αγωνίζονται μέσα από τη φτώχεια να ακολουθήσουν τον χορό και να γίνουν διεθνή αστέρια του μπαλέτου. Αυτό το συναισθηματικό ντοκιμαντέρ το χαρακτηρίζουν ως το «βραζιλιάνικο Μπίλι Έλιοτ». Η Φίνζι παραδέχεται ότι τα γυρίσματα στην τεράστια φαβέλα Κομπλέξο ντε Αλεμάο, όπου ζει ο Σάντος ντα Σίλβα με την οικογένειά του, ήταν επικίνδυνα και απαίτησαν «την καθημερινή δωροδοκία του αρχηγού της τοπικής κοινωνίας».

Η Κόρασι μια έξυπνη και όμορφη 18χρονη, ζει σε ένα μικρό σπίτι στην περιοχή Κατσαμπί. Ο πατέρας της Τεοτόνιο ειδικός της καποέιρα, αυτού του μείγματος πολεμικής τέχνης και χορού, ήταν εκείνος που πρωτοπήγε την κόρη του στο μπαλέτο, το οποίο γενικά θεωρείται προνόμιο της πλούσιας, λευκής τάξης.

Η κάμερα ακολούθησε την καθημερινή εφηβική ζωή της, τον αγώνα της να χάσει βάρος, τις δυσκολίες που είχε επειδή είναι μαύρη να γίνει αποδεκτή στον κόσμο του κλασικού μπαλέτου αλλά και τους αγώνες της οικογένειάς της να βρει χρήματα προκειμένου να γίνει πραγματικότητα το όνειρο της Κόρασι. Ο πατέρας της, που εργάζεται σε σούπερ μάρκετ, δυσκολεύτηκε πάρα πολύ να συγκεντρώσει τα 2.000 δολάρια που χρειάζονταν προκειμένου να πάει για οντισιόν στη Νέα Υόρκη. Στο τέλος του ντοκιμαντέρ το μέλλον της Ιζαμπέλα δείχνει αβέβαιο- η κινηματογράφηση άρχισε τον Δεκέμβριο του 2007 και διήρκεσε έναν χρόνο. Όμως μετά η νεαρή ξεπέρασε όλα τα εμπόδια. Πέρασε 8 μήνες με μια μεγάλη χορευτική ομάδα του Ρίο και πρόσφατα υπέγραψε το πρώτο επαγγελματικό της συμβόλαιο ως μπαλαρίνα. Για τους πέντε ρόλους έκαναν οντισιόν περισσότεροι από 140 χορευτές. Η Ιζαμπέλα είναι η μοναδική μαύρη μπαλαρίνα στην παράσταση.