[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Συνήθεια ή αδιαφορία

Πλατεία Συντάγματος. Μεσημέρι Τετάρτης. Γύρω στις 15.00. Το χριστουγεννιάτικο δέντρο ζει τις τελευταίες μέρες της δόξας του. Οι εργαζόμενοι απολαμβάνουν την τελευταία ημέρα αργίας. Κουλούρια, Λουί Βιτόν στο πεζοδρόμιο και ένας πλανόδιος φωτογράφος δηλώνουν πως όλα είναι στη θέση τους. Τίποτα δεν μπορεί να ταράξει την ηρεμία τούτης της οικογενειακής πλατείας.

Γι΄ αυτό άλλωστε το δέντρο στήνεται στο Σύνταγμα και όχι στην Ομόνοια, το στέκι των μεταναστών, των ναρκομανών, του παράνομου εμπορίου, των γυναικών που εκδίδονται για ένα κομμάτι ψωμί. Μέχρι που τη νιρβάνα της ελληνικής οικογένειας ταράζουν μερικά νεράντζια. Ουρανοκατέβατα. Πριν προλάβω να καταλάβω από πού έρχονται, ένα σκάει μπροστά μου. Ένα στην πλάτη της κυρίας που περπατά δίπλα μου. Ένα λίγο πιο κάτω. Οι «πυροβολητές» με τα νεράντζια αποκαλύφθηκαν γρήγορα. Δυο- τρία κοριτσάκια. Τσιγγανόπουλα. Το πολύ δέκα ετών. Με ένα χαμόγελο ενοχής και απόλαυσης δεν πτοούνται ούτε από τα άγρια βλέμματά μας, ούτε από τις φωνές «τι κάνετε εκεί;».

Αδιαφορούν και με κινήσεις αίλουρου χώνονται ανάμεσά μας. Πρέπει να προλάβουν τον στόχο, που ώς εκείνη τη στιγμή μάς ήταν άγνωστος. Μια καλοκαμωμένη κοπέλα με λευκό παντελόνι που περπατούσε αγκαλιά με το αγόρι της. Μόνο όταν τις έριξαν τέσσερα πέντε νεράντζια στην πλάτη και βεβαιώθηκαν πως την είχαν πετύχει, έκαναν πίσω. Το σοκ έγινε μεγαλύτερο όταν η κοπέλα γύρισε πίσω να δει τι συμβαίνει. Ήταν Αφρικανή. Χαμογέλασε και προχώρησε σαν να μη συνέβαινε τίποτα. Κι εγώ έχω κοκαλώσει στη μέση της πλατείας. Τα Τσιγγανόπουλα, εκείνα που είναι συνήθως θύματα ρατσισμού, χρειάστηκαν μόνο λίγα δευτερόλεπτα για να μετατραπούν σε θύτες. Κι αν αυτός είναι ο νόμος- το θύμα κάποια στιγμή για να εκδικηθεί τη μοίρα του εξελίσσεται σε θύτη- εκείνο που έμοιαζε να πονά περισσότερο ήταν η αντίδραση του θύματος. Συνηθισμένη στις εκρήξεις ρατσισμού ή αδιάφορη; Επικίνδυνη, όπως και να έχει. Λεπτομέρεια. Όλα αυτά στην Αθήνα τις πρώτες μέρες του 2010. Απόδειξη πως οι αντιρατσιστικές καμπάνιες της προηγούμενης δεκαετίας δεν έπιασαν τόπο. Διότι προωθούσαν την ανεκτικότητα. Όχι όμως και την αποδοχή. Πόσω δε μάλλον την αφομοίωση.