Ματιές Άσπρη μέρα

Πριν απ΄ όλα, «καλή χρονιά». Ευχή, που δεν πιστεύω ότι θα πιάσει. Αλλά την κάνω. Από συνήθεια, κυρίως. Και για παν ενδεχόμενο- πού ξέρεις καμιά φορά; Ακόμα και στον «καταραμένο τόπο», δεν είναι απαραίτητο να βρέχει και τον Μάη μήνα, όπως λέει η παροιμία. Μπορεί και να σπάσει ο διάβολος το ποδάρι του και να δει ο κόσμος μια άσπρη μέρα.

Πάντως, η ωραιότερη κουβέντα που άκουσα το 2009, ήταν αυτή που είπε στη Βουλή ο βουλευτής Γερ. Γιακουμάτος. Τη θυμίζω: «Οι υπουργοί Εθνικής Οικονομίας, οι υπουργοί Οικονομικών, διαχρονικά και διακομματικά, θα πρέπει να δικάζονται και να τιμωρούνται. Διότι αν τα χρέη της χώρας μας, σήμερα, είναι εκεί που είναι, δεν ευθύνομαι εγώ, η μάνα μου η κυρα-Βαγγελία ή οποιοσδήποτε άλλος πολίτης. Εάν είχα έναν υπάλληλο και διευθύνοντα σύμβουλο και μου έριχνε έξω την επιχείρησή μου, θα τον απέλυα αυθωρεί και παραχρήμα και θα τον έστελνα στο δικαστήριο, να τιμωρηθεί για τη ζημιά που μου προξένησε. Αυτό γίνεται στη ζωή. Στην πολιτική, όμως, ένας υπουργός, που μπορεί να στραγγαλίσει, με λανθασμένη οικονομική πολιτική μια ολόκληρη χώρα, μένει στο απυρόβλητο!».

Έχει δίκιο ο Γιακουμάτος. Είδατε ποτέ, έναν υπουργό Οικονομικών, που τα έκανε μαντάρα, κατά την άσκηση των καθηκόντων του, να πληρώνει για τις βλακείες του, τις κομπίνες του για να βολέψει δικούς του ανθρώπους, τις αποφάσεις του, που κατέστρεψαν ολόκληρους κλάδους ή ευεργέτησαν άλλους, να υφίσταται καμιά συνέπεια; Τον διώχνει ο πρωθυπουργός κι αυτός φοράει στραβά το καπελάκι του και πηγαίνει στο σπίτι του, σαν κύριος. Και όταν ξαναγίνονται εκλογές, ξαναβάζει υποψηφιότητα, βγαίνει βουλευτής και η ιστορία επαναλαμβάνεται. Μόνο ο φουκαράς ο λαός βρίσκεται συνεχώς στριμωγμένος στα σκοινιά και πέφτει αιμόφυρτος στο κανναβάτσο, από τα ανηλεή χτυπήματα. Ή όχι;

Εν τω μεταξύ και πάντοτε σε σχέση με τα οικονομικά, αισθάνομαι ότι όπου να ΄ναι θα μου στρίψει, με αυτά που βλέπω και ακούω, κάθε μέρα, στην τηλεόραση. Δεν μπορώ να βγάλω άκρη, με πινακίδες, αυτοκίνητα, αυξημένα τέλη, αγανακτισμένους πολίτες, ουρές και διαμαρτυρίες. Η απόφαση της Δευτέρας, πολύ συχνά παίζει μπουνιές με την απόφαση της Τρίτης και ο κόσμος βρίσκεται σε μόνιμη σύγχυση. Φοβάμαι ότι σε σύγχυση βρίσκονται και οι αρμόδιοι. Οπότε, κλάφ΄ τα Χαράλαμπε…

Κουβεντιάζουμε για τη φορολογία. Λέει η κυβέρνηση τα δικά της, λένε οι πολίτες τα δικά τους και παίρνει σάρκα και οστά η περιλάλητη διαβούλευση. Και το αποτέλεσμα είναι να γεμίζουν οι οθόνες των τηλεοράσεων με αριθμούς, «συν και πλην» και προτάσεις για αποδείξεις πάσης φύσεως, ώστε ο φορολογούμενος να βρει τρόπο για να εξασφαλίσει το «αφορολόγητο». Ωστόσο, κανείς δεν καταλαβαίνει τίποτα! Εγώ, ειδικά, χαμπάρι δεν παίρνω!

Λέει ο Παπανδρέου ότι η κυβέρνηση και βλέπει και ακούει. Δεν έχω καμιά αμφιβολία περί αυτού. Αλλ΄ ας μας πει, κάποια ώρα, με τετράγωνες, καθαρές κουβέντες, τι πρόκειται να κάνει η κυβέρνησή του, για να καταλάβουμε κι εμείς οι πληβείοι περί τίνος πρόκειται και να πάμε, με το ζόρι φυσικά και εφ΄ ενός ζυγού, για το ταμείο. Έτσι μπερδεμένα που εμφανίζονται τα πράγματα, τα ΄χουμε χάσει.

Άρχισα με γκρίνια. Κάτι μου λέει πως έτσι θα συνεχίσω ολόκληρη τη χρονιά. Κι ας ισχυρίζεται ο Τάκης, ο φίλος μου ο φούρναρης, ότι το 2010 θα εξελιχθεί τόσο καλά, που θα μιλάμε, με χαρτοπαικτικούς όρους, για το 10 το καλό.