Ο «εστεμμένος φελλός»

6 Το πιο ακατάληπτο σημείο της επιστολής του κ. Στάικου είναι όταν επικαλείται ως αντιστασιακούς «βασιλόφρονες» τους αξιωματικούς που εντάχθηκαν στον Ιερό Λόχο και την Ταξιαρχία του Ρίμινι, Σώματα που δημιουργήθηκαν ύστερα από την εκκαθάριση του στρατού της Μέσης Ανατολής, έναν χρόνο μετά την αποστολή Ουάλας. Ας του επαναλάβουμε τι γράφει ο αγαπημένος του ταγματάρχης στην «υποδειγματική πολιτική του ανάλυση»: «Δεν θέλω να πω ότι δεν υφίσταται ειλικρινής και ανυστερόβουλη υποστήριξη για τον Βασιλέα. Μόνον που δεν τη γνώρισα, όπως δεν γνώρισα και οποιονδήποτε άλλον που να την έχει διαπιστώσει (…). Δεν υπάρχουν βασιλόφρονες αντάρτικες ομάδες, ούτε ηγέτες, ούτε εφημερίδες (…). Οι βασιλόφρονες δεν συμμετέχουν στον κοινό αγώνα». Όσον αφορά τον Γεώργιο Β΄, πρότυπο του αντικοινοβουλευτικού μονάρχη που ήθελε να διοικείται η Ελλάδα από τους Βρετανούς «σαν αποικία», γιατί τέτοια ενόχληση; Ο Γεώργιος Βλάχος, σε άρθρο του στην Καθημερινή το 1935, τον είχε χαρακτηρίσει «εστεμμένο φελλό». Και κυριότερος βιογράφος του υπήρξε ο μυστικοσύμβουλός του και στη συνέχεια υπουργός της χούντας, Παναγιώτης Πιπινέλης. Να περιμένουμε πως το επόμενο συγγραφικό έργο του κ. Στάικου θα αφορά την αποκατάσταση του Γεωργίου; Ή μήπως προτεραιότητα έχει η επιστροφή των Βουρβόνων;