Θαμπώνει το όνειρο των Τόρις

«Η νίκη δεν είναι σίγουρη, πρέπει να συνεχίσουμε να δουλεύουμε μέρα και νύχτα». Την προειδοποίηση αυτή απηύθυνε ο Ντέιβιντ Κάμερον στο συνέδριο των Συντηρητικών τον περασμένο Οκτώβριο. Φαίνεται ότι ο ηγέτης των Τόρις είχε δίκιο να ανησυχεί: το προβάδισμα από τους Εργατικούς έχει μειωθεί θεαματικά και η προοπτική μιας αυτοδύναμης κυβέρνησης δεν είναι ορατή.

Στις εκλογές που έχουν προγραμματιστεί στη Βρετανία για τον Μάιο του 2010, δεν είναι πλέον βέβαιο ότι οι Συντηρητικοί θα ζήσουν μια θριαμβευτική επιστροφή στην εξουσία. Αντιθέτως, ο πρωθυπουργός και ηγέτης των Εργατικών Γκόρντον Μπράουν αποδεικνύεται πολύ σκληρός για να πεθάνει ή τουλάχιστον φαίνεται να αποφεύγει τη συντριβή. Σύμφωνα με δημοσκόπηση που δημοσίευσαν οι «Τimes» την περασμένη Τρίτη, οι Τόρις προηγούνται στην πρόθεση ψήφου με 38% έναντι 30% του κυβερνώντος κόμματος. Με αυτά τα ποσοστά, οι Συντηρητικοί κινδυνεύουν να μην κερδίσουν τις έδρες που είναι απαραίτητες για τον σχηματισμό αυτοδύναμης κυβέρνησης και να καταφύγουν σε μια συμμαχία με τους Φιλελεύθερους Δημοκράτες του Νικ Κλεγκ (20%). Δράμα και τραγωδία. Υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους το κόμμα του Κάμερον αρχίζει να ζει ένα δράμα. Κατ΄ αρχάς, το εκλογικό σύστημα με τις μονοεδρικές περιφέρειες ευνοεί τους Εργατικούς, όπως εξηγεί στη «Figaro» ο Πάτρικ Ντανλίβι, καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο London School of Εconomics. «Το 2005 οι Συντηρητικοί είχαν πάρει 100.000 περισσότερες ψήφους από τους Εργατικούς στην Αγγλία, χωρίς να υπολογισθούν η Σκωτία και η Ουαλία. Ο Μπλερ, όμως, κατάφερε να εξασφαλίσει 100 βουλευτές περισσότερους», επισημαίνει. Η εξήγηση βρίσκεται στο γεγονός ότι οι ψηφοφόροι των Εργατικών είναι συγκεντρωμένοι στον βιομηχανικό βορρά, αντίθετα με τους υποστηρικτές των Συντηρητικών που είναι διασκορπισμένοι σε όλη την επικράτεια.

Πέρα από τα τερτίπια του εκλογικού συστήματος πάντως, οι Συντηρητικοί φαίνεται να χάνουν έδαφος από την αναστροφή του κλίματος για την οικονομία της χώρας. Όπως σημειώνει η «Guardian», η αισιοδοξία των πολιτών για την πορεία της οικονομίας είναι η υψηλότερη που έχουν καταγράψει οι έρευνες τα τελευταία δώδεκα χρόνια και αυτό το συναίσθημα εισπράττεται από το κόμμα του Γκόρντον Μπράουν. Ο Βρετανός πρωθυπουργός οφείλει κάτι και στην επιστροφή του Άλαστερ Κάμπελ στην πρώτη γραμμή της μάχης. Τα ίχνη τού πιο διάσημου πρωθυπουργικού συμβούλου την εποχή της παντοδυναμίας του Μπλερ είναι ευδιάκριτα στις τελευταίες επιτυχημένες επιθέσεις που εξαπέλυσε ο ελάχιστα χαρισματικός Μπράουν στον αντίπαλό του. Οι γκάφες. Οι Τόρις πληρώνουν από τη δική τους πλευρά και μερικές γκάφες της ηγετικής τους ομάδας. Στο Συνέδριο του Μάντσεστερ ο Τζορτζ Όσμπορν, πιθανός υπουργός Οικονομικών σε μια κυβέρνηση Κάμερον, τρόμαξε τους ψηφοφόρους υποστηρίζοντας ότι το δημόσιο χρέος που εκτινάχθηκε στα ύψη με την κρίση θα πρέπει να μειωθεί με γενναίες περικοπές στις δημόσιες δαπάνες, αύξηση των συνταξιοδοτικών ορίων και πάγωμα των μισθών στον δημόσιο τομέα. Τα λάθη δεν απέφυγε ούτε ο δημοφιλής Κάμερον. Το κυριότερο από αυτά, σύμφωνα με τους «Τimes», ήταν ότι εγκατέλειψε τη δέσμευσή του πως σε περίπτωση που εξελέγετο θα προχωρούσε σε διενέργεια δημοψηφίσματος για τη Συνθήκη της Λισαβώνας. Κάποιοι από τους ευρωσκεπτικιστές ψηφοφόρους του φαίνεται να κατευθύνονται προς το ακροδεξιό UΚΙΡ,το οποίο υποστηρίζει την έξοδο της Βρετανίας από την Ε.Ε. και είδε να διπλασιάζονται τα ποσοστά του το τελευταίο διάστημα από 2% σε 4%.

Ο δρόμος για τον ποδηλάτη Κάμερον προς την εξουσία μοιάζει και πάλι ανηφορικός.