«Η Αλ Κάιντα αντεπιτίθεται»

Τουλάχιστον 125 άνθρωποι σκοτώθηκαν χθες στο Ιράκ σε πέντε βομβιστικές επιθέσεις τις οποίες η κυβέρνηση αποδίδει σε συμμαχία της Αλ Κάιντα και μελών του Μπάαθ, του απαγορευμένου κόμματος του Σαντάμ. Έπειτα από μία περίοδο ύφεσης, οι αναλυτές φοβούνται νέα κλιμάκωση της βίας εν όψει των κοινοβουλευτικών εκλογών που ορίστηκαν για τις 7 Μαρτίου.

Η βία είχε μειωθεί σημαντικά στο Ιράκ τον τελευταίο χρόνο. Οι 88 άμαχοι που έχασαν τη ζωή τους σε επιθέσεις και εκρήξεις τον Νοέμβριο είναι ο μικρότερος αριθμός από την αμερικανική εισβολή του 2003. Τους τελευταίους μήνες, εντούτοις, οι τρομοκράτες έχουν εντείνει τις επιθέσεις τους εναντίον συμβόλων του κράτους. Βομβιστές αυτοκτονίας είχαν χτυπήσει τον Αύγουστο τα υπουργεία Οικονομικών και Εξωτερικών, σκοτώνοντας 100 ανθρώπους. Έξω από κυβερνητικά γραφεία εξερράγησαν στις 25 Οκτωβρίου και τα δύο παγιδευμένα αυτοκίνητα που σκότωσαν τουλάχιστον 155 ανθρώπους. Τουλάχιστον τρεις επιθέσεις πραγματοποιήθηκαν χθες από καμικάζι που ανατίναξαν παγιδευμένα αυτοκίνητα, ενώ οι τέσσερις στις πέντε εκρήξεις σημειώθηκαν κοντά σε στόχουςσύμβολα: το υπουργείο Εργασίας, το υπουργείο Οικονομικών, ένα Εφετείο και το Πανεπιστήμιο Τεχνολογίας. Όλα αυτά λίγο πριν από μία κρίσιμη πετρελαϊκή δημοπρασία για την εκμετάλλευση των πλούσιων κοιτασμάτων της χώρας που έχει προγραμματιστεί για την Παρασκευή και το Σάββατο, παρουσία των μεγαλύτερων ενεργειακών ομίλων στον κόσμο. Τα ερωτήματα
Για τον Ρότζερ Χάρντι, ειδικό αναλυτή του ΒΒC, το νέο ξέσπασμα βίας εγείρει τρία ερωτήματα: Παρακολουθούμε άραγε μία αναβίωση της Αλ Κάιντα στο Ιράκ; Είναι σε θέση οι ιρακινές δυνάμεις ασφαλείας να εγγυηθούν ένα στοιχειώδες επίπεδο ασφαλείας έως τις εκλογές; Και θα μπορέσει ο Μπαράκ Ομπάμα να μείνει πιστός στο χρονοδιάγραμμα της αποχώρησης των αμερικανικών στρατευμάτων μάχης από το Ιράκ έως τον Αύγουστο του 2010;

Η βία στο Ιράκ, επισημαίνει ο αναλυτής, έχει από το 2003 και μετά πολλά πρόσωπα. Στην κορύφωση του άτυπου εμφυλίου, την περίοδο 2006-2007, τουλάχιστον 12 οργανώσεις και έως και 40 διαφορετικές ομάδες (από τους «Μπααθιστές», τους οπαδούς δηλαδή του πρώην καθεστώτος του Σαντάμ Χουσεΐν, μέχρι τον σιιτικό «Στρατό του Μάχντι» και τους ξένους ισλαμιστές που έστελνε στο Ιράκ η Αλ Κάιντα) πολεμούσαν άλλοτε μεταξύ τους και άλλοτε τα συμμαχικά στρατεύματα και τους Ιρακινούς «συνεργάτες». Τους τελευταίους μήνες ωστόσο, αναφέρει ο Χάρντι, «υπάρχουν σημάδια πως η Αλ Κάιντα- που είχε υποχρεωθεί σε θέση άμυνας το 2007 και το 2008- περνά στην αντεπίθεση». Και παράλληλα, αλλάζει τακτικές. Αντί για τους «μαλακούς στόχους» που επέλεγαν στο παρελθόν οι σουνίτες εξτρεμιστές, όπως αγορές και τεμένη όπου σύχναζαν σιίτες, με σαφή στόχο να υποδαυλίσουν τις εθνοτικές εντάσεις, τώρα θέλουν να αποδείξουν πως η κυριαρχούμενη από σιίτες φιλοδυτική κυβέρνηση του αλ-Μαλίκι είναι ανήμπορη να προστατεύσει την καρδιά της πρωτεύουσας. Πολιτικό το κίνητρο
«Το κίνητρο είναι ένα και πολιτικό: να δείξουν πως η κυβέρνηση έχει αποτύχει να προσφέρει ασφάλεια», λέει ο Ιρακινός καθηγητής πολιτικών επιστημών Χαζίμ αλ-Νουαΐμι. «Η ασφάλεια είναι το κρίσιμο πεδίο μάχης», συμφωνεί ο Μάρτιν Τσούλοφ στην «Guardian». «Για την κυβέρνηση, ασφαλέστεροι δρόμοι ίσον επενδύσεις, ίσον τελικά διέξοδος από το χάος στο οποίο βρίσκεται το μεταπολεμικό Ιράκ. Η εθνοτική βία έχει μειωθεί σημαντικά, οι άλλοτε ανεξέλεγκτες σιιτικές πολιτοφυλακές έχουν πειστεί πως έχουν περισσότερα να κερδίσουν διά της πολιτικής οδού. Οι τρομοκράτες έπρεπε να βρουν νέους τρόπους να απαξιώσουν το κυριαρχούμενο από σιίτες καθεστώς».
Μόνιμες οι εθνοτικές εντάσεις

ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, οι εθνοτικές εντάσεις στο Ιράκ υποβόσκουν σε μόνιμη βάση. Ο λόγος για τον οποίο οι εκλογές ορίστηκαν τελικά στις 7 Μαρτίου, επτά εβδομάδες αργότερα από ό,τι είχε αρχικά προγραμματιστεί, ήταν ουσιαστικά ένας παρατεταμένος καβγάς μεταξύ σιιτών, σουνιτών και Κούρδων για τον καταμερισμό των επιπλέον 48 εδρών που θα έχει το επόμενο ιρακινό Κοινοβούλιο- με αποκορύφωση το βέτο που άσκησε στον σχεδιαζόμενο εκλογικό νόμο ο σουνίτης αντιπρόεδρος Ταρίκ αλ-Χασεμί, με το επιχείρημα πως οι σουνίτες δεν θα είχαν επαρκή εκπροσώπηση. Πολλοί σουνίτες, η μειονότητα που ήλεγχε το Ιράκ επί Σαντάμ Χουσεΐν, δυσκολεύονται να αποδεχθούν την κυριαρχία της σιιτικής πλειοψηφίας μετά την ανατροπή του Σαντάμ- και η Αλ Κάιντα έχει εκμεταλλευτεί στο έπακρον αυτή τη δυσφορία.