Το Πνεύμα του Τόνου

Το πιπίνι
Του Κώστα Γεωργουσόπουλου

Είναι ανθρώπινο να γερνάει κανείς. Μακάρι μάλιστα να γερνάει καλά ώστε να είναι ειρηνικά και ανώδυνα τα τέλη του. Αλλά τι τραγικό πάλι είναι να γερνάς, να παραληρείς, να ακροβατείς στο κενό και να συνεχίζεις να θέλεις να είσαι στα πράγματα. Είναι συχνά γελοία τα γηρατειά όταν καμώνονται τα νιάτα και προσπαθούν να αρθρώσουν τάχα λόγο πρωτότυπο.

Ακόμη όμως γελοιωδέστερα είναι τα γηρατειά, όταν διήνυσαν μια ζωή μετριότητας, επιστημονικής αναίδειας και συντεχνιακής συνωμοσίας, τολμούν να τα βάζουν από ζήλεια, ζούλεια θα ΄λεγε ο Εγγονόπουλος, πανικού λόγω επιφυλασσόμενου φινάλε ανωνυμίας, με ανθρώπους που παλεύουν για το μεροκάματο κόντρα στον τυφώνα, ενώ οι εν αμαρτίαις γηράσαντες κάθονται πάνω στα ζεστά τους λεφτάκια αποκτημένα από κάθε παραοικονομικό θεσμικό σύστημα, το οποίο, μόνο αυτό, υπηρέτησαν με άκρα συνέπεια. Είναι τραγικό βέβαια να νιώθει ο γηραιός συμπολίτης ότι δεν τον περιμένει παρά ένα άδοξο μνήμα, αλλά είναι τραγικότερο να προσπαθεί να μείνει στην ιστορία ως υβριστής φτύνοντας πάνω στον ιδρώτα ανθρώπων που ξεκίνησαν από το μηδέν και χωρίς δεκανίκια και κουμπάρους έκτισαν το μικρό αλλά διακεκριμένο μέσα στην ανωνυμία ενδιαίτημά τους.

Τους αξίζει να τους θυμίσει κανείς το λαϊκόν: το πιπίνι, το πιπίνι, το νερό που πίνω πίνει.