[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Μπέμπηδες μολότοφ

Συγγνώμη κιόλας που επαναλαμβάνομαι, αλλά αυτή η ιστορία φαίνεται πως έχει πολλά ποδάρια. Μόλις τώρα τελείωσα το τηλεφώνημα με την κολλητή μου και μου είπε να σας πω ότι, ω ναι, τελικά είναι κι αυτή μια νόμιμη κάτοχος του ιού Η1Ν1, μάλιστα με τη βούλα επίσημου διαγνωστικού εργαστηρίου. Της τον κουβάλησε από το νηπιαγωγείο ο γιόκας της, ένας σούπερ μπόμπιρας ετών πέντε παρά τέταρτο, κι εκείνη, σαν καλή μαμά που είναι την κλώσησε επί διήμερο στη ρινική της κοιλότητα και την τρίτη πάρ΄ τους κάτω και τους δύο με τριάντα επτά και εννιά.

«Να μην το κουνήσετε από το σπίτι για μια βδομάδα», παρήγγειλε η παιδίατρος, άντε όμως να μαντρώσεις τόσες μέρες ένα νήπιο που ούτε νιώθει ούτε θέλει να είναι άρρωστο.

Η φίλη μου από τη μια χαίρεται και από την άλλη απελπίζεται. Χαίρεται που ξεπέταξαν το χρέος τους στην πανδημία με τις μικρότερες δυνατές απώλειες, αλλά απελπίζεται από το θέαμα ενός υπερκινητικού διασπορέα του ιού που πνίγει τον καημό του ακούγοντας όλη μέρα στη διαπασών το «παριζάκι Υφαντής».

Ξέχασα να σας πω ότι τη μεγαλύτερη τσαντίλα την έχει ο μπαμπάς της ιστορίας μας. Αύριο το αργότερο, πρέπει να αποφασίσει τι θα κάνει με το εμβόλιο γιατί παρά τον πολυήμερο συγχρωτισμό επιμένει να χαίρει άκρας υγείας. Γκαντεμιά, ό,τι κι αν πεις…