Ημερολόγιο Συνόρων Μια χούφτα σκέψεων για ένα γκολ

Το ποδόσφαιρο «υποτιμά» το χέρι. Είναι από τα λίγα αθλήματα, νομίζω, που το θεωρεί παράνομο και σημάδι αδυναμίας. Στο κέντρο του ποδοσφαιρικού σύμπαντος βρίσκονται τα πόδια. Τα σκληρά, ακούραστα, μάτσο πόδια των ποδοσφαιριστών που τείνουν να γίνουν το απόλυτο φετίχ της εποχής μας…
«ΟΧΙ ΧΑΡΗ στο κεφάλι ή στα πόδια αλλά χάρη στο χέρι γίνεται ο άνθρωπος νικητής», έγραφε σε ένα από τα ποιήματά του ο Πιερ ντέ Ρονσάρ, συμπατριώτης του γνωστού επιθετικού Τιερί Ανρί. Τότε που εκείνος ο μεγάλος ποιητής έγραψε τους παραπάνω στίχους- πριν από περίπου πέντε αιώνες- κανείς δεν ασχολιόταν με το ποδόσφαιρο. Τότε τα πλήθη του λαού στην Ευρώπη περνούσαν τον χρόνο τους περιμένοντας, κυρίως, την Δευτέρα Παρουσία. Παρ΄ όλα αυτά, οι στίχοι φαίνονται σαν να γράφτηκαν αποκλειστικά για τον αγώνα της περασμένης εβδομάδας μεταξύ Γαλλίας και Ιρλανδίας, όπου ο Τιερί Ανρί έστειλε την ομάδα του στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Νότιας Αφρικής χάρη στο πονηρό του χέρι. Δεν λένε άδικα ότι οι ποιητές είναι προφήτες, είτε σε ήττες είτε σε νίκες. Μιας και μιλάμε για το χέρι, πάντως, αμέτρητοι είναι οι λάτρεις του. Ποιητές, φιλόσοφοι, συγγραφείς, παλαιοί και σύγχρονοι. Ο Αριστοτέλης έλεγε πως «η ψυχή είναι σαν το χέρι επειδή το χέρι είναι το όργανο των οργάνων». Την ίδια αντίληψη για το χέρι είχε και ο μεγάλος αιρετικός, ο Τζορντάνο Μπρούνο, τον οποίον άρπαξαν τα χέρια των εκπροσώπων του Θεού και τον έκαψαν ζωντανό. Και πιο κοντά στις μέρες μας ας αναφέρουμε μόνο έναν ποιητή, τον Ισαάκ Ασίμοφ, που μιλάει για «ανθρώπινα όντα που σκέφτονται με τα χέρια». Το χέρι αποτελεί το κέντρο του ανθρώπινου σύμπαντος. Με το χέρι αγγίζεις και απωθείς, μοιράζεις και μαζεύεις, θάβεις και ξεθάβεις, χαϊδεύεις και σφάζεις, ελευθερώνεις και αρπάζεις, μουντζώνεις και χαιρετάς, κάνεις την προσευχή σου ή… βάζεις γκολ. Όπως ο Μαραντόνα κάποτε και ο Ανρί τις προάλλες.

●●●

ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ πάντως «υποτιμά» το χέρι. Είναι από τα λίγα αθλήματα, νομίζω, που το θεωρεί παράνομο και σημάδι αδυναμίας. Μόνο ο τερματοφύλακας δικαιούται να χρησιμοποιεί τα χέρια του. Στο κέντρο του ποδοσφαιρικού σύμπαντος βρίσκονται τα πόδια. Τα σκληρά, ακούραστα, μάτσο πόδια των ποδοσφαιριστών, που τείνουν να γίνουν το απόλυτο φετίχ της εποχής μας. Επισκιάζοντας ακόμα και εκείνα τα σέξι πόδια των μοντέλων. Παράξενο άθλημα το ποδόσφαιρο. Οι ποδοσφαιριστές έχουν ξεσκέπαστα πόδια, κατρακυλούν στη λάσπη, βγάζουν τις φανέλες τους όταν βάζουν γκολ, αγκαλιάζονται παθιασμένα και φιλιούνται μπροστά στις κάμερες. Και όμως, στο ποδόσφαιρο, η έλξη ανάμεσα στους ποδοσφαιριστές αποτελεί απόλυτο ταμπού. Οι φίλαθλοι θα χώνευαν πιο εύκολα τη σκέψη ότι το είδωλό τους πάει στο κρεβάτι με τη μητέρα του παρά με έναν άλλο ποδοσφαιριστή. Σε αυτή την περίπτωση, θα τον έκαιγαν ζωντανό. Στους ποδοσφαιριστές επιτρέπονται τα μοντέλα και οι γλάστρες με τα μακριά πόδια, πάντα μαυρισμένα από τον ήλιο, τα οποία η κάμερα τα πιάνει να κάθονται με ύφος συλλογισμένου διανοητή ανάμεσα στο κοινό που βγάζει αφρούς. Οι γυναίκες συνήθως δεν καταλαβαίνουν το πάθος των ανδρών για το ποδόσφαιρο. Δεν καταλαβαίνουν ότι το ποδόσφαιρο, στο βάθος, είναι σαν ένας αγώνας μονομάχων χωρίς τα θηρία. Δεν καταλαβαίνουν ότι το ποδόσφαιρο είναι ένας αγώνας ιπποτών χωρίς τα άλογα, όπου οι ποδοσφαιριστές είναι κάτι σαν μυθικοί, πάμπλουτοι παρεμπιπτόντως, Κένταυροι που τρέχουν σε λιβάδια. Δεν καταλαβαίνουν ότι το ποδόσφαιρο είναι πλέον μια μεταμοντέρνα θρησκεία, μονοθεϊστική, παγκόσμια, μπαρόκ και κοσμική, με σέχτες, λειτουργίες, σύμβολα και ναούς, όπου οι αστυνομικοί πάνε να κρατήσουν την τάξη ντυμένοι, καμιά φορά, με αλεξίσφαιρα γιλέκα…

●●●

ΕΠΕΙΔΗ ο Τιερί Ανρί έβαλε το χέρι του για να στείλει την ομάδα του στη Νότια Αφρική, οι ηγέτες της Ιρλανδίας και της Γαλλίας κόντεψαν να έρθουν στα χέρια. Αμέσως μετά έσπευσαν οι ηθικολόγοι για να κεραυνώσουν τον απατεώνα. Η αλήθεια είναι ότι αν ο Ανρί, αντί να πανηγυρίσει για το γκολ, είχε πάει στον διαιτητή για να του πει πως χρησιμοποίησε το χέρι του, δεν θα είχε κερδίσει κανένα χειροκρότημα. Νομίζω ότι οι μισοί φίλαθλοι θα τον είχαν θεωρήσει ηλίθιο και οι άλλοι μισοί προδότη. Παρά τα ηθικά κηρύγματα, το ποδόσφαιρο δεν είναι παιχνίδι για τζέντλεμαν. Οι αρχές της ιπποσύνης στο ποδόσφαιρο ισχύουν λιγότερο από όσο στα άλλα αθλήματα. Μπροστά στην μπάλα που τσουλάει, οι άνθρωποι αναπαράγουν τους μηχανισμούς της συλλογικής ζωής: εγωισμός, απάτη, απληστία. Ίσως το κλειδί της επιτυχίας του ποδοσφαίρου έγκειται στο γεγονός ότι μοιάζει τόσο πολύ στην καθημερινή υποκρισία της ανθρώπινης ζωής. Μεγαλόστομες αρχές που μεταμφιέζουν μικρές και μεγάλες απάτες. Ένας αγώνας που κερδίζεται στα τελευταία λεπτά χάρη σε ένα αντικανονικό γκολ κατέχει πολύ πιο περίοπτη θέση στη μνήμη ενός φιλάθλου από εκείνον που κερδίζεται κανονικά και εύκολα. Δεν είναι τυχαίο ότι το ποδόσφαιρο, που κινεί βουνά από χρήματα, αρνείται την τεχνολογία. Τι θα κόστιζε στον τρίτο διαιτητή να δει μια αμφισβητούμενη φάση σε μια μικρή οθόνη και να βοηθήσει τον διαιτητή ώστε να διορθώσει την άδικη απόφασή του; Τίποτα. Απλώς, αν από το ποδόσφαιρο αφαιρέσεις αυτές τις ατέλειες, αυτές τις ορατές και αόρατες απάτες που κλέβουν και επινοούν νίκες, αν του αφαιρέσεις αυτή την ανεντιμότητα, τότε το έχεις αποτελειώσει…

Οι γυναίκες συνήθως δεν καταλαβαίνουν το πάθος των ανδρών για το ποδόσφαιρο. Δεν καταλαβαίνουν ότι το ποδόσφαιρο, στο βάθος, είναι σαν ένας αγώνας μονομάχων χωρίς τα θηρία. Ένας αγώνας ιπποτών χωρίς τα άλογα

LΙΝΚ:

www.gazikapllani.blogspot.com