«Το τραγούδι σήμερα το ορίζουν οι διαφημιστές»

«Τα περισσότερα τραγούδια σήμερα φτιάχνουν μια πραγματικότητα που δεν υπάρχει» λέει ο Στάθης Δρογώσης, που επιστρέφει με τον πιο πολιτικοποιημένο του δίσκο
Νέος δίσκος, νέοι συνεργάτες, νέες παραστάσεις (στον «Σταυρό του Νότου») και, ω του θαύματος, το σήμερα μοιάζει να είναι η πρώτη μέρα του υπόλοιπου της ζωής του. Δέκα χρόνια σχεδόν στον χώρο ο Στάθης Δρογώσης και σήμερα, στα 32 του, η ζωή παίρνει σιγά σιγά το σχήμα που ήθελε να της δώσει.

Εξηγεί. «Είναι η πρώτη φορά που αισθάνομαι να πατάω στα πόδια μου. Μπορώ να έχω το δικό μου γκρουπ, να κλείνω συναυλίες έξω από την Αθήνα, να παίζω τη μουσική μου. Και μ΄ αυτό τον δίσκο έχω όρεξη να παίξω πολύ. Είναι ακριβώς όπως τον φαντάστηκα».

Ρομαντισμός και αρώματα του ΄50 σε συνδυασμό με έναν φλεγόμενο εφηβικό θυμό που αποτυπώνεται και στους στίχους και στις (ηλεκτρικές) μουσικές. Αυτή την φορά περισσότερο από ποτέ. “Η αγάπη στο τέλος” (ο τρίτος προσωπικός του δίσκος) ξεκινάει με το ηλεκτρικό “Βox”. “Είναι και ο πιο πολιτικοποιημένος μου δίσκος” λέει. “Πάντα το απέφευγα αυτό, αλλά τώρα είχαν μαζευτεί πράγματα μέσα μου και αποφάσισα να τα πω”.

Genova, Πράγα και πορείες για την ειρήνη απ΄ τη μια – “πάντα παρών στις κινητοποιήσεις”, διευκρινίζει- και από την άλλη μια αίσθηση κιτρινισμένης φωτογραφίας του ΄50.

Κατά βάθος ένα παιδί που θέλει έναν κόσμο καλύτερο. Στο «Απλό τραγούδι” (“Γένοβα, Σιάτλ, Πράγα, Εξάρχεια”) καταγράφεται η επιθυμία της γενιάς που (εμείς νομίζαμε) ότι έβλεπε τη ζωή σαν πίστα ηλεκτρονικού. Της γενιάς που ξέσπασε: “Στους δρόμους αρχίζει το παιχνίδι ξανά/ έλα και δεν είμαστε πια λίγοι/ μπροστά κοίτα…

μπροστά…”».

«Και να φανταστείτε το έγραψα πριν από τα γεγονότα. Το ρεφρέν (μάλιστα) λέει αυτό ακριβώς που πιστεύω: “Αυτό είναι ένα απλό τραγούδι/ μιλάει για ελπίδα για μια καινούργια αρχή”! Αυτό είναι ένα απλό τραγούδι να το χορεύεις μπρος στην καταστροφή. Δεν είμαι κατά των κινητοποιήσεων, αρκεί αυτό να γίνει κάτι μετά… Είναι η ελπίδα ότι δεν θα μείνει μόνο στα σπασίματα».

Γιατί απέφευγες να γράψεις πολιτικοποιημένα τραγούδια;

Γιατί βαριέμαι τον διδακτισμό. Ούτε μπορείς να κάνεις τον έξυπνο σε έναν άνθρωπο που δουλεύει 8ωρο, έχει δυο παιδιά και δεν του φτάνουν να τα ταΐσει. Η ζωή δεν διδάσκεται. Απλά λέω πως νιώθω εγώ- κι αν κάτι ξυπνήσει…

Απ΄ τον δίσκο σου όμως παίχτηκε περισσότερο το “Μην το πεις πουθενά” που δεν είναι πολιτικό.
Ναι, και μου έκανε εντύπωση. Γιατί το έπαιξαν και τα πολύ εμπορικά ραδιόφωνα.

Γιατί όχι; Μια μπαλάντα με ωραίο στίχο είναι.

Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο ασφυχτικά είναι τα πράγματα σήμερα. Οι διαφημιστές είναι που κανονίζουν την αισθητική των ραδιοφώνων. Γι΄ αυτό και τα περισσότερα τραγούδια μοιάζουν να είναι γραμμένα για τους 19χρονους φοιτητές της Φιλοσοφικής. Φτιάχνουν μια εναλλακτική πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα που δεν υπάρχει.

Αυτό σημαίνει ότι θα χάσουν το κοινό τους αργά ή γρήγορα.

Σίγουρα. Γιατί η κοινωνία δεν έχει κενά. Κάτι θα βρεθεί για να δώσει τη λύση.

ΙΝFΟ

Ο Στάθης Δρογώσης και το νέο του γκρουπ Τα Μεγάλα Στελέχη κάθε Κυριακή στο «Σταυρός του Νότου Club».