Ήχοι τζαμαϊκανής επανάστασης σε αθηναϊκά πικάπ

ΙΝFΟ

Ο Βoulevard Soundsystem τις Πέμπτες στο «Βelafonte» (Αγησιλάου 61Α Κεραμεικός) και Δευτέρες στο «Ηiggs» (Πλατεία Κοτζιά) με reggae, afrolatin soul

«Γεννήθηκε» και γνώρισε μεγάλη επιτυχία από τα 50ς στα γκέτο του Κίνγκστον και στην τζαμαϊκάνικη κουλτούρα σημαίνει μια ομάδα από DJs και τραγουδιστές (ΜCs) που παίζουν ska, rocksteady, reggae. Το soundsystem είναι ο ήχος που προσγειώθηκε τελευταία στα ελληνικά πικάπ και ο Βoulevard Soundsystem (Λάμπρος Φάτσης), ένας από τους συνεπείς και δυνατούς «παίκτες» στον χώρο.

«Έκανα την πρώτη μου συναυλία σε έναν στάβλο στην Αγγλία, όπου το κοινό βέβαια ήταν πιο εξοικειωμένο με τον ήχο και την κουλτούρα των τζαμαϊκάνικων soundsystem», λέει. Στη συνέχεια κατάφερε να γίνει σταθερός στα πικάπ του «Αcademi Βar» και του «Ηendre Ηall» της Βόρειας Ουαλίας, και έπαιξε σε φεστιβάλ μέχρι να φορτώσει τα δισκάκια για την επιστροφή στα πάτρια εδάφη.

«Ανάμεσα στα πρώτα εδώ event ήταν τα Rudy Τuesdays στο “Guru Βar”, όπου έπαιζα reggae, dancehall, funk- ήταν αρκετοί που έρχονταν συνειδητά να ακούσουν αυτόν τον ήχο, και άλλοι όχι». Το κοινό σήμερα έχει γίνει πιο απαιτητικό και εκλεκτικό ως προς το τι θα ακούσει. Ο Βoulevard Soundsystem εξομολογείται πως βασική φροντίδα του είναι «να μην παίζω στο σετ μου πράγματα που έχω ήδη ακούσει έξω». Παραδοσιακά άλλωστε, τα soundsystem ήταν πάντα ανταγωνιστικά- ποιος θα ξεχωρίσει με τις καλύτερες μουσικές, μια και έπαιζαν καινούργια κομμάτια (ώσπου άρχισαν τις δικές τους παραγωγές) προσελκύοντας κόσμο, και εξελίχθηκαν στα 60ς και στα 70ς σε φαινόμενο κοινωνικοπολιτικό που επηρεαζόταν από τις δονήσεις των αλλαγών στην Τζαμάικα. Πολύ μακριά από το Κίνγκστον της Τζαμάικας και το Κάμπντεν του Λονδίνου, στα κλαμπ της Αθήνας, η σημερινή κατάσταση φιλτράρεται μέσα από αυτόν τον ήχο. Ο Soundsystem αλλάζει τα 45άρια στα πικάπ και ένας άνεμος από Καραϊβική φτάνει ώς του Ψυρή.

«Η αλήθεια είναι πως έξω μπορείς πιο εύκολα να παίξεις κάτι διαφορετικό, γιατί έχουν έναν πιο εγκεφαλικό τρόπο ακρόασης. Εδώ είναι πιο δύσκολο από την άποψη ότι ο κόσμος θέλει πιο πολύ κάτι οικείο να ακούσει».

Σαν κοινωνιολόγος (τον κέρδισε η μουσική από την ακαδημαϊκή καριέρα), ο Λάμπρος Φάτσης φωτίζει και την άλλη όψη του ρυθμού: «Υπάρχει σταθερά ένα πολυπολιτισμικό υπόστρωμα που στηρίζει αυτή τη σκηνή. Άλλωστε έτσι είχε ξεκινήσει από τη δεκαετία του ΄50, που δεν ήταν μόνο μουσική, αλλά μια ευρύτερη υπόθεση που είχε κοινωνικοπολιτικό χαρακτήρα». Στα ηχεία ska και soul, rocksteady, calypso συναντούν τα χρώματα της reggae. Και η Τζαμάικα βρίσκεται κοντά όσο ποτέ.