Ημερολόγιο Συνόρων «Έτσι δεν μπορώ να ζήσω…»

ΘΥΜΑΜΑΙ το πλήθος, την αστυνομία, τους τραυματίες, το αίμα… Όταν οι ισλαμιστές ήρθαν στην εξουσία, συνέλαβαν τον πατέρα μου. Δεν ξέραμε σε ποια φυλακή βρισκόταν. Τον άφησαν ελεύθερο ύστερα από δύο χρόνια. Ήταν ερείπιο και είχε χάσει την όρασή του. Επέζησε μόνο μερικούς μήνες… Για να συντηρήσω τα μικρότερα αδέλφια, αναγκάστηκα να δουλέψω από τα δώδεκά μου. Δουλειές όλων των ειδών… Ταυτόχρονα πήγαινα στο σχολείο που άλλαξε εντελώς μετά την άνοδο των ισλαμιστών…

ΣΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ σπούδασα οικονομικά. Δεν μπόρεσα να συνεχίσω γιατί ανήκα σε οικογένεια με «κακό βιογραφικό». Έκανα δουλειές άσχετες με τις σπουδές μου, οδηγός, χαμάλης… Το 1998 με συνέλαβαν για συμμετοχή σε φοιτητικές διαδηλώσεις, μετά τη δολοφονία του Ντάριους Φρούερ, αντικαθεστωτικού διανοούμενου με μεγάλη απήχηση στη νεολαία. Τέσσερις μήνες με βασάνιζαν και ανέκριναν… Με συνέλαβαν ξανά το 1999. Πάλι ανακρίσεις και βασανιστήρια. Όταν με άφησαν ελεύθερο δεν μπορούσα πια να βρω καμία δουλειά. Οι μυστικές υπηρεσίες με κυνηγούσαν συνέχεια. Η ζωή μου στο Ιράν έγινε ανυπόφορη. Αποφάσισα να φύγω στην Ευρώπη. Να κάνω την ομαλή ζωή ενός ελεύθερου ανθρώπου…

ΛΑΔΩΣΑ και κατάφερα να βγάλω διαβατήριο. Έφθασα στην Κωνσταντινούπολη όπου δούλεψα για έξι μήνες σε εργοστάσιο ρούχων. Σκληρή δουλειά και λίγα χρήματα. Οι εργάτες ήταν Αφγανοί, Ιρανοί και Αφρικανοί. Νέα παιδιά που μάζευαν χρήματα για να πληρώσουν λαθρεμπόρους, ώστε να πάνε στην Ευρώπη. Μέναμε επτά άτομα σε ένα μικρό δωμάτιο… Εκεί συνάντησα τυχαία έναν Ιρανό που είχε δικό του σπίτι και έδειξε πρόθυμος να με βοηθήσει. Ύστερα από καιρό μού αποκάλυψε ότι ήταν μέλος της οργάνωσης «Μουτζαχεντίν του Λαού» (ΡΜΟΙ) που έκανε ένοπλο αγώνα ενάντια στο ισλαμικό καθεστώς του Ιράν. Μου πρότεινε να γίνω μέλος της και υποσχέθηκε ότι θα με βοηθήσει να μεταναστεύσω στην Ευρώπη. Μου είπε ότι θα συμμετείχα στην πολιτική πτέρυγα της οργάνωσης, αλλά πως έπρεπε πρώτα να περάσω από τα κεντρικά γραφεία της ΡΜΟΙ στο Ιράκ. Δέχτηκα γιατί μου άρεσε να συμβάλλω στον αγώνα για την ελευθερία στο Ιράν. Η συμφωνία ήταν ότι θα πήγαινα έξι μήνες στο Ιράκ και από εκεί στην Ευρώπη. Τον Δεκέμβριο του 2002 έφθασα στη βάση της οργάνωσης στο Ιράκ. Στην έρημο Ασράφ, 50 χλμ. από τη Βαγδάτη. Από την ώρα που πάτησα το πόδι μου εκεί, κατάλαβα ότι την πάτησα άγρια. Από την ώρα που έμπαινες στη βάση δεν υπήρχε πια έξοδος. Έπρεπε να γίνεις υπάκουος πολεμιστής της οργάνωσης. Εάν αρνιόσουν, τότε δεν υπήρχες πια. Η βάση ήταν γεμάτη με νέους, εξαπατημένους Ιρανούς σαν και μένα…

ΣΤΑΘΗΚΑ τυχερός γιατί τον Μάρτιο του 2003 έφθασαν οι Αμερικανοί. Περικύκλωσαν τη βάση και μας αφόπλισαν. Χάρηκα επειδή πίστεψα ότι θα ήμουν ελεύθερος. Ήμασταν γύρω στους 200 Ιρανούς. Οι Αμερικανοί μάς υποσχέθηκαν ότι θα μας μεταφέρουν στη Βαγδάτη, όπου θα αναγνωριζόμασταν ως πρόσφυγες και έπειτα θα πηγαίναμε σε διάφορες χώρες. Μας μετέφεραν σε κάποιο στρατόπεδο, κοντά στη βάση, όπου μέναμε σε στρατιωτικές τέντες, σε δύσκολες συνθήκες. Οι εβδομάδες περνούσαν και τίποτα δεν γινόταν. Διαμαρτυρηθήκαμε. Τότε οι Αμερικανοί μάς επιτέθηκαν. Μας επέβαλαν να φορέσουμε μπλε στολή φυλακισμένων. Προσωπικά, όπως και πολλοί άλλοι, πέρασα από το κελί απομόνωσης, μεγέθους 2×2, χωρίς παράθυρο και φως. Οι στρατιώτες έρχονταν συχνά και με χτύπαγαν με κλομπ με ηλεκτρική εκκένωση, που σε αφήνουν παράλυτο για ώρα. Με έδεναν πισθάγκωνα για περισσότερο από 12 ώρες. Είχαμε μισό λίτρο νερό την ημέρα. Το φαγητό ήταν ληγμένο και παγωμένο. Υπήρχε ένα ξυραφάκι για πενήντα άτομα και τρία λεπτά ντους κάθε δέκα μέρες. Όποιος παράβαινε το όριο των τριών λεπτών τον ξυλοκοπούσαν άγρια. Θυμάμαι ιδιαίτερα τα πρόσωπα του υποστρατήγου Wibe και του συνταγματάρχη Οverman. Όταν τους ρωτούσαμε γιατί μας τα κάνουν αυτά, απαντούσαν: “Επειδή είμαστε Αμερικανοί και είμαστε οι πιο δυνατοί στον κόσμο”… Η κατάσταση έγινε κόλαση όταν στο στρατόπεδο έφθασαν Βούλγαροι στρατιώτες. Ήταν χειρότεροι από τους Αμερικανούς…

ΤΟΝΤΡΙΤΟΧΡΟΝΟ,τρεις από μας κατάφεραν να αποδράσουν. Έφθασαν στη Βαγδάτη και αφηγήθηκαν τι συνέβαινε σε δημοσιογράφο του ΒΒC. Η υπόθεση έγινε παγκοσμίως γνωστή. Οι Αμερικανοί τότε άλλαξαν εντελώς συμπεριφορά. Μας έβαλαν σε ευρύχωρες τέντες. Ο υποστράτηγος Wibe και ο συνταγματάρχης Οverman εξαφανίστηκαν. Στη θέση τους ήρθε η συνταγματάρχης Rashell, μια μαύρη γυναίκα που μίλαγε ευγενικά. Έβαλαν ηλεκτρικό ρεύμα και κλιματισμό. Μας έδωσαν ξυραφάκια. Μας έβαλαν ντους. Μας έφεραν φρούτα και χυμούς. Είχαμε ξεχάσει πώς είναι. Μας έδωσαν ζεστό φαγητό. Πρώτη φορά ύστερα από τρία χρόνια. Άνθρωποι της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ ζήτησαν να μας επισκεφθούν, αλλά οι Αμερικανοί τούς είπαν ότι δεν εγγυώνται για την ασφάλειά τους. Τελικά, μίλησαν μαζί μας με βίντεο- κόνφερανς. Εκείνοι στη Γενεύη, εμείς στην έρημο της Ασράφ. Προσωπικά μού έκαναν εννιά ώρες συνέντευξη. Στο τέλος του 2006 μας έδωσαν άσυλο. Μας δόθηκε το ειδικό καθεστώς του πρόσφυγα, που δίνεται σε όσους ζουν σε συνθήκες ανυπαρξίας του κράτους, όπως ήταν η περίπτωση του Ιράκ. Είπαν ότι σταδιακά θα εγκατασταθούμε σε διάφορες χώρες. Οι Αμερικανοί αρνήθηκαν. Από όσα μάθαμε, είχαν κάνει μυστική συμφωνία με την ΡΜΟΙ να μας κρατήσουν για πέντε χρόνια…

LΙΝΚ:

www.gazikapllani.blogspot.com