[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Ψυχή εναντίον μπλοκμπάστερ

ΝΑ ΠΟΥ Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ κρίση μπορεί και να μας «εξανθρωπίσει»!

Κάτι η παγκόσμια οικονομική κρίση, κάτι το πέρασμα της αυταπάτης για αλόγιστη και άμετρη σπατάλη χωρίς αντίτιμο, κάτι το μπούχτισμα του κόσμου από τα ψηφιακά υπερθεάματα χωρίς καρδιά και συναίσθημα, κάτι η ανάγκη για συγκίνηση και αληθινές εξομολογήσεις, ο κόσμος επιστρέφει στα εκ βαθέων «μηνύματα».

Τόσο στην καθημερινή μας ζωή όσο και σε διάφορες μορφές τέχνης που ψάχνουν με ανησυχία τη γύρω μας σκληρή πραγματικότητα… Έτσι, και εντελώς «ξαφνικά», μικρές ταινίες που πριν από λίγα χρόνια δεν θα έβρισκαν στον… ήλιο μοίρα (δηλαδή κινηματογραφικές αίθουσες να προβληθούν), γνωρίζουν ανέλπιστη ανταπόκριση από το απηυδισμένο σινεφίλ κοινό με τις μπλοκμπάστερ μπαρούφες. «Οι ζωές των άλλων» πριν από τρία χρόνια σήμαναν, θαρρείς, την αντίστροφη μέτρηση.

Και από τότε, χρόνο με τον χρόνο, όλο και περισσότερα «μικρά» φιλμ πάνε καλύτερα στα ταμεία. Κάτι που ισχύει και για τις ελληνικές ταινίες, με τους εγχώριους σκηνοθέτες να αφήνουν στην άκρη τις…

βαθυστόχαστες και αδιέξοδες ομφαλοσκοπήσεις και να απλώνονται στην κοινωνία και στη ζωή γύρω τους ερμηνεύοντάς τες με τη δική τους «ματιά». Και φέτος, στην αρχή της νέας κινηματογραφικής σεζόν, το εν λόγω «κίνημα» δυναμώνει και παίζει δυνατά στην αγορά. Η «Λευκή κορδέλα» του Μίκαελ Χάνεκε έχει κάνει 40.000 εισιτήρια, το ιρανικό και δεξιοτεχνικό σεναριακά και σκηνοθετικά «Τι απέγινε η Έλι;» δεν πρόλαβε να κλείσει την πρώτη εβδομάδα προβολής της σε δύο αίθουσες και ξεπέρασε τις 9.000

εισιτήρια. Αλλά και ελληνικές ταινίες επιβεβαιώνουν αυτό το «φαινόμενο».Η «Ακαδημία Πλάτωνος» του Φίλιππου Τσίτου έκοψε 50.000 εισιτήρια, ο τολμηρός και ακραίος «Κυνόδοντας» του Γιώργου Λάνθιμου 30.000

εισιτήρια (εκτός την «Ψυχή βαθιά» των 200.000 εισιτηρίων του Παντελή Βούλγαρη, που είναι «υπερπαραγωγή» για τα ελληνικά δεδομένα). Και αν συνυπολογίσεις και παρόμοια φιλμ που συνεχίζουν να παίζονται επί εβδομάδες«Ραγισμένες αγκαλιές» του Πέδρο Αλμοδόβαρ, «Αντίχριστος» του Λαρς Φον Τρίερ, «Τetro» του Φράνσις Φορντ Κόπολα, «Ο χρόνος που απομένει», «Οι άντρες που κοιτούν επίμονα κατσίκες», «Νew Υork σ΄ αγαπώ» κ.ά.- σε μεγάλες και κεντρικές αίθουσες, δεν μπορείς να μιλάς για «σύμπτωση». Να, λοιπόν, που η «φτώχεια» μάς εξανθρωπίζει και το φτηνό κρύβει πλούτο…