Ο Περισσός και… οι ζωές των άλλων

«Είναι πελώριο ψέμα ότι η πτώση του Τείχους του Βερολίνου, η αντεπανάσταση, ένωσε τους λαούς της Ευρώπης, ότι έφερε την ελευθερία».

Η συγκεκριμένη φράση ανήκει στην κ. Αλέκα Παπαρήγα και αποτελεί απλώς ένα μικρό κομμάτι μιας μακροσκελούς- ομοίου συλλογισμού – δήλωσης που η γενική γραμματέας του ΚΚΕ έστειλε ως απάντηση σε ερώτημα που της έθεσε αρχές Νοεμβρίου η εφημερίδα «Εργαζόμενη Ρωσία» με αφορμή την όξυνση- όπως αναφερόταν- της αντικομμουνιστικής υστερίας, λόγω της επετείου των 20 χρόνων από την πτώση του Τείχους.

Η δήλωση της επικεφαλής του Περισσού είχε χαθεί τότε ανάμεσα στην ειδησεογραφία, όμως το ΚΚΕ φρόντισε να υπενθυμίσει με σαφήνεια τη θέση του σε σχέση με το Τείχος του Βερολίνου. Μία μόλις ημέρα πριν από την κορύφωση των εκδηλώσεων για τον εορτασμό από την κατάρρευση του Τείχους, η κ. Παπαρήγα για λόγους συμβολισμού πήγε στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής και δικαιολόγησε την ύπαρξή του λέγοντας μεταξύ άλλων ότι ένας λαός (Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας) ή η εργατική τάξη ή οποιαδήποτε κυβέρνηση είχαν δικαίωμα να σεβαστούν τα σύνορά τους και να υψώσουν το τείχος μέσα στο έδαφός τους.

Η εν λόγω αναφορά της γενικής γραμματέως του Κομμουνιστικού Κόμματος προκάλεσε σε πολλούς έκπληξη. Ορισμένοι πιο ψύχραιμοι παρατηρητές ερμήνευσαν τη δήλωσή της ως «την απόλυτη λογική συνέχεια και συνέπεια της σταλινοποίησης του ΚΚΕ».

Οι επικρίσεις. Επικριτές της σκληρής γραμμής που ακολουθεί τα τελευταία χρόνια το ΚΚΕ, μια γραμμή που εκφράστηκε στο τελευταίο Συνέδριο του κόμματος με την αποκατάσταση της σταλινικής περιόδου στην τέως Σοβιετική Ένωση, αναφέρουν πως η δήλωση Παπαρήγα είναι απολύτως συμβατή με τον ιδεολογικό πυρήνα του Περισσού όπως αυτός διαμορφώθηκε μετά τον θάνατο του Χ. Φλωράκη. «Το ΚΚΕ επιχειρεί να ξαναγράψει την ιστορία υπερασπιζόμενο ένα ανελεύθερο καθεστώς και αντιστρέφοντας την πραγματικότητα» λέει διακεκριμένος παράγων της Αριστεράς.

Τι απαντάει όμως το ΚΚΕ στην κριτική που δέχεται; Ότι δεν κάνει το χατίρι στην αστική τάξη «να πετάξει το παιδί μαζί με τα νερά». Ότι μελέτησε στο 18ο Συνέδριό του τα λάθη που έγιναν και άσκησε κριτική με σκοπό να συμβάλει στην ιδεολογική θωράκιση του Κομμουνιστικού Κόμματος προκειμένου να γίνει καλύτερη η πάλη του σήμερα. Στο κείμενο της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, τονίζεται μεταξύ άλλων για τη σταλινική περίοδο: «Αυτή η γενικά σωστή κατεύθυνση δεν αναιρείται από επιμέρους υποκειμενικά λάθη του κόμματος και των κρατικών οργάνων είτε στη διαδικασία κολεκτιβοποίησης είτε στον πολιτικό αγώνα».


Το σοκ του ΄89

Στελέχη που αποχώρησαν πριν από αρκετά χρόνια από τον Περισσό θυμούνται σήμερα την παγωμάρα που κυριάρχησε στο ΚΚΕ μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού. Το κεντρικό μότο ήταν «προδότης ο Γκορμπατσόφ» λένε σήμερα επισημαίνοντας ότι κάποιοι στον Περισσό ακόμη και σήμερα δεν έχουν καταλάβει ότι «έκλεισε το εργοστάσιο (πρώην Σοβιετική Ένωση) αλλά έμεινε ανοιχτή η αντιπροσωπεία στην Ελλάδα (ΚΚΕ)».

Σύμφωνα με τα ίδια στελέχη, την περίοδο 1989-91 τα κομμουνιστικά κόμματα της Δυτικής Ευρώπης υπέστησαν πανωλεθρία. Όμως το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας κατάφερε να ξεπεράσει σχετικά εύκολα τον σκόπελο οχυρωμένο πίσω από τον εναίο τότε Συνασπισμό, ο οποίος μάλιστα μετείχε στην κυβέρνηση Τζαννετάκη. «Κυριαρχούσε η εσωτερική επικαιρότητα, ειδικά δικαστήρια, συγκυβερνήσεις, κανείς τότε δεν ασχολήθηκε με το ΚΚΕ» λένε σήμερα παλιά στελέχη του Περισσού.

Για το ΚΚΕ πάντως, τα είκοσι χρόνια που μεσολάβησαν από την πτώση του Τείχους επιβεβαίωσαν ότι ο σοσιαλισμός του 20ού αιώνα παρά τις αδυναμίες και τα λάθη, ήταν ένα ανώτερο κοινωνικοοικονομικό σύστημα που απέδειξε την υπεροχή του απέναντι στον καπιταλισμό. Σ΄ αυτό το πνεύμα χαράσσει πλέον και τη στρατηγική του.