[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Ξένη στην Ξενοκράτους

Το Κολωνάκι πρέπει να είναι η πιο ακριβή γειτονιά στην Ελλάδα, και το αξίζει, λες, σαν περπατάς με λιακάδα στα ψηλά και αεράτα μέρη του, εκεί γύρω από τη Δεξαμενή ας πούμε. Είναι κέντρο, όπως και να το κάνεις, πολιτικό και καλλιτεχνικό, όχι μόνο περιοχή κατοικίας πλουσίων. Στην Ξενοκράτους περνώ στο πεζοδρόμιο δίπλα στο παρκάκι, να το απολαύσω, και αρχίζω να προχωρώ ανάμεσα σε περιττώματα σκύλων. Όχι ένα και δυο μικρούς σωρούς, άπειρους, σε όλα τα πλακάκια, σε κάθε πλευρά και γωνιά και τετραγωνικό, κάθε μεγέθους, σχεδίου και χρώματος. Γύρω από την αναθηματική στήλη του Παναγιώτη Κανελλόπουλου είναι σαν να έγινε διαγωνισμός πυκνότητάς τους.

Κάνοντας σλάλομ εγκαταλείπω το πεζοδρόμιο, αλλά αργεί η αηδία να με εγκαταλείψει.

Δεν έχω ξαναδεί τέτοιο πράγμα πουθενά. Θα πείτε, είσαι από άλλη γειτονιά και δεν ήξερες, οι ντόπιοι πάνε από αλλού. Εντάξει, αλλά αν σκεφτείτε τα νοίκια στον δρόμο αυτόν, τις τιμές των ακινήτων, πέρα από τη φήμη του και το κοινωνικό του βάρος, είναι ανεξήγητο να δέχονται οι άνθρωποι αυτό το χάλι. Ίσως καταφέρνουν βέβαια να μην περπατούν καθόλου.

Καβάλα να πηγαίνουν στην εξώπορτά τους και καβάλα να φεύγουν, τα σκυλιά να τα στέλνουν με την υπηρέτρια απέναντι για αφόδευση. Ή να τα πηγαίνουν οι ίδιοι και να μην μπορούν να σκύψουν.

Δεν θα τους περισσεύουν και λεφτά για το βιβλίο «Η εκπαίδευση του σκύλου», που σε μαθαίνει πώς να πείθεις το ζώο να πηγαίνει τουλάχιστον μέσα στα κλαριά. Δεν διαβάζουν, όπως γενικά οι Έλληνες.

Μπορεί να μην τους νοιάζει για τη βρώμα, αντίθετα να διώχνει ξένους, όπως εγώ, τύπους που τους αρέσει το περπάτημα και μπερδεύουν την πληθυσμιακή σύνθεση…

Αυτοί θα είναι μάλλον ευχαριστημένοι. Τι άλλο να υποθέσει κανείς;