[ 20 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ] Η Πολιτεία δεν έχει κινηματογραφική παιδεία

Απόψε αρχίζει το 50ό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, χωρίς όμως την πλειονότητα των νέων ελληνικών ταινιών. Η Στέλλα Θεοδωράκη έχει έτοιμη τη νέα ταινία της «Ricordi mi», αλλά μαζί με άλλους 22 «Κινηματογραφιστές στην ομίχλη» αρνήθηκε να στείλει την ταινία της στο φεστιβάλ. Κι αυτό γιατί ζητούν- εδώ κι έξι χρόνια!
– από το υπουργείο Πολιτισμού να ψηφίσει νέο κινηματογραφικό νόμο.

Τι είναι οι «Κινηματογραφιστές στην ομίχλη»;

Συσπείρωση κινηματογραφιστών που αποδέχονται τη διαφορετικότητά τους, βαρέθηκαν να τους εμπαίζουν και προσπαθούν να βρουν έναν κοινό δρόμο στις προτάσεις τους για το σινεμά.

Ένας νόμος μπορεί να φέρει την άνοιξη στον ελληνικό κινηματογράφο;

Την άνοιξη, όχι. Τις προϋποθέσεις για ανάπτυξη, ναι.

Γιατί δεν πάτε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης;

Για να πηγαίνουμε στο μέλλον και να μπορούμε να μιλάμε για τις ταινίες μας, για την τέχνη του κινηματογράφου, για τα θέματα που τον απασχολούν και όχι για νόμο.

Γιατί το κίνημα «Κινηματογραφιστές στην ομίχλη» δεν γίνεται σωματείο;

Για να μην πάθει άσθμα. Γιατί η Πολιτεία αρνείται εδώ και έξι χρόνια να ψηφίσει νέο κινηματογραφικό νόμο;

Ίσως γιατί δεν έχει τη γνώση να μετατρέψει το πολιτικό κόστος σε ανάπτυξη. Γιατί δεν έχει κινηματογραφική παιδεία, άρα δεν κατανοεί τη σημασία της διατήρησης της εικόνας μας στο μέλλον μέσω του κινηματογράφου. Όλο και περισσότεροι θεατές ανταποκρίνονται στις ελληνικές ταινίες…

Κι όλο και περισσότερο ανεβαίνει η ποιότητα της ελληνικής ταινίας. Μετά την κρίση ταυτότητας που βιώσαμε, περνάμε στην αποδοχή της ταυτότητάς μας.

Τι είναι αυτό που κάνει όλο και περισσότερες ελληνικές ταινίες να «κοιτούν» την ελληνική κοινωνία;

Η εμφανής ανεπάρκεια επίλυσης προβλημάτων στον περιβάλλοντα χώρο.

Τι είναι η νέα σου ταινία «Ricordi mi»;

Μια ταινία για έναν έρωτα που «φεύγει». Για το ακατανόητο του έρωτα, για έναν χώρο που όταν «γίνεται κατανοητός πεθαίνει», όπως έλεγαν για την τέχνη κάποιοι παλιοί κριτικοί. Ποια η σχέση της ηρωίδας σου με την γύρω της πραγματικότητα;

Γλυκιά και πικρή: έχει βρει τον τρόπο να μπαινοβγαίνει σ΄ αυτήν για ν΄ αντέξει.

Σε ποιο κοινό απευθύνεται;
Σ΄ αυτό που όταν τη βλέπει αναγνωρίζει κομμάτια της ζωής του και σ΄ αυτό που όταν κάποτε πόνεσε το αποδέχτηκε. Είναι μια «γυναικεία» ταινία;
Μόνο αν το θέμα του έρωτα και του θανάτου στην τέχνη απευθύνεται σε γυναίκες. Έχω όμως μια πιο αισιόδοξη αντίληψη για τους άνδρες.

Υπάρχουν ταινίες που απευθύνονται σε γυναίκες ή άνδρες;

Οι ταινίες απευθύνονται σε όλους, συμβαίνει όμως αρκετές φορές να είναι πιο κοντά στην ιδιοσυγκρασία του ενός ή του άλλου.

Γιατί σκηνοθετείς ταινίες;
Είναι ένας τρόπος επικοινωνίας και αναγκαιότητα έκφρασης. Έμαθα να μιλάω μέσα από έναν συνδυασμό εικόνων, ήχων και ρυθμών και να ψάχνω μέσα από αυτά εκφράσεις και αφηγήσεις που μας διαφεύγουν από την πραγματικότητα.

Σε ενδιαφέρει να κόψει πολλά εισιτήρια;

Μ΄ ενδιαφέρει να τη δουν εκείνοι που θα αναγνωρίσουν στοιχεία δικά τους σ΄ αυτήν και θα μπορέσουν να έχουν έναν εσωτερικό συναισθηματικό διάλογο μαζί της. Χωρίς κρατήματα, απ΄ όπου κι αν προέρχονται.

Πρέπει ο σκηνοθέτης να παίρνει υπόψη του τι θέλει το κοινό ή να κάνει ό,τι θέλει αυτός;
Πρέπει το κοινό να παίρνει υπόψη του τι θέλει ο σκηνοθέτης; Ο σκηνοθέτης είναι μέρος του κοινού, η «συνάντηση» είναι προϊόν πολλών παραγόντων.

Γιατί πολλά μπλοκμπάστερς
«σέρνονται» εισπρακτικά, ενώ «μικρά» φιλμ δουλεύουν;
Γιατί ένα μέρος του κοινού βαρέθηκε τον εφησυχασμό και θέλει να σκεφτεί λιγάκι παραπάνω ή να νιώσει μια ειλικρινή φωνή, από την άλλη πλευρά, χωρίς το καλούπι μιας μονοπωλιακής υποκίνησης.

Η έκρηξη της τεχνολογίας πού θα πάει τον κινηματογράφο;

Στο σπίτι μας, σαν βιβλίο, στο κινητό μας ίσως, σε οποιαδήποτε άλλη «κινούμενη» μελλοντική εφεύρεση… ή, για αντίδραση, σε χώρους σκοτεινής συνύπαρξης.

Δεν δίνει ελευθερία στον δημιουργό η ψηφιακή τεχνολογία;

Του δίνει τεράστια ελευθερία έκφρασης και έρευνας. Τον ενεργοποιεί από μικρότερη ηλικία για να αποδεχθεί ή να απορρίψει ένα μέσο έκφρασης. Ταυτόχρονα όμως αυτή η ευκολία μπορεί να τον παγιδέψει. Θα υπάρχουν και σε 10 χρόνια κινηματογραφικές αίθουσες;

Θα υπάρχουν διαφορετικά. Ο κινηματογράφος είναι κινούμενη άμμος αστείρευτων ονείρων. Αυθάδης, αφού τολμά να διατηρήσει την εικόνα μας. Θα χώνεται παντού.

Τι τίτλο θα είχε ένα φιλμ για την Ελλάδα σήμερα;

«Ξεκόλλα από την Ακρόπολη», παρ΄ όλο που δεν είναι το είδος του τίτλου που θα έδινα σε μια δική μου ταινία. Όμως ποτέ δεν ξέρεις!